In BeeldAchtergevels

Achtergevels in het donker, fotograaf Jordi Huisman geeft ze een heel eigen smoel

Nachtelijk gespuis is niet waar te nemen op de foto’s, maar juist die onheilspellende stilte wekt achterdocht.

Beeld Jordi Huisman

De meesten van ons zijn geneigd de voorgevel van een gebouw te beschouwen als het gezicht. Niet vreemd, omdat we er vanaf de straat mee kennismaken. De gevelstenen, het pleisterwerk, de vensters, de entree en de zorgvuldige belichting karakteriseren de voorkant van een gebouw, waaraan de architect als een cosmetisch chirurg, de vertegenwoordiger van God op aarde, knutselt tot hij ziet dat het goed is.

Kijk naar de foto’s van Jordi Huisman (38) en je weet, in één oogopslag, dat onze architectuuropvattingen aangaande het smoel van een gebouw op een misverstand berustten. Huisman, die als commercieel fotograaf veel reist, raakte tien jaar geleden geïntrigeerd door de áchterkant van gebouwen, wooncomplexen in het bijzonder. Want, zo ontdekte hij in de talrijke steden die hij wereldwijd aandeed, dáár geven de bewoners en gebruikers de karakteristieken ervan vorm. 

Ze zetten planten op hun balkons en brandtrappen, hangen wasgoed te drogen aan geïmproviseerde lijnen, laten bomen groeien, wapenen zich met hekwerken tegen inbrekers, schilderen de muren, veranderen de sfeer met kleurige gordijnen of doeken tegen de hitte van de zon. Overal waar Huisman kwam, zag hij de onverbeterlijke behoefte van de bewoners om zich hun woonomgeving eigen te maken. Alles wat hard is te verzachten, alles wat saai oogt op te fleuren en aldus van een braaf achtergeveltje een karakterkop van jewelste te maken.

Beeld Jordi Huisman

Huisman fotografeert voor zijn project, dat Rear Window heet en nog lang niet is afgerond, in het donker van de nacht. Met een lange sluitertijd, waardoor bewegende onderwerpen, zoals nachtbrakers, huismuizen en stadsratten, niet zijn waar te nemen op de opnamen  wat nog niet wil zeggen dat ze er niet zijn. Op Huismans foto’s heerst een wat onheilspellende stilte, die de speurzin van de kijker wakker maakt en hem zo dwingt de blik te focussen op de details.

Links en rechts lichten ramen in het donker op, en je wilt weten wie zich daar bevindt en wat hij daar doet dat klaarblijkelijk het daglicht niet kan velen. Of zij. Opeens schieten scènes van David Lynch-films door je hoofd, en zijn de brave doe-het-zelvers van de stad veranderd in spoken met duistere bedoelingen.

Beeld Jordi Huisman

Ergens uit een opengeschoven raam klinkt de schurend fluisterende stem van Tom Waits, wiens song What’s He Building je de rillingen over het lijf doet gaan. Het gaat over die nachtelijke klusser die de buren paranoia bezorgt: He has no friends but he gets a lot of mail/ I bet he spent a little time in jail/ I heard he was up on the roof last night, signaling with a flashlight/ And what's that tune he’s always whistling?

En zo delft de vertedering voor eigengereide grotestadsbewoners het onderspit en kruipt de achterdocht als klimop tegen de gevels. Met dank aan Jordi Huisman. Doorzichtig pseudoniem trouwens, te mooi om waar te zijn. He never waves when he goes by/ And he's hiding something from the rest of us.

Beeld Jordi Huisman
Beeld Jordi Huisman
Beeld Jordi Huisman
Beeld Jordi Huisman
Beeld Jordi Huisman
Beeld Jordi Huisman
Beeld Jordi Huisman
Beeld Jordi Huisman
Beeld Jordi Huisman
Beeld Jordi Huisman
Beeld Jordi Huisman
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden