Wolf and Sheep sleept je op vertraagd tempo een onbekende wereld in
© RV

Wolf and Sheep sleept je op vertraagd tempo een onbekende wereld in

Film (Drama)

De gebeurtenissen lijken vrijblijvend, maar slepen je op aangenaam vertraagd tempo een onbekende wereld binnen. De Afghaanse regisseur construeert enkele dagen uit de levens van jonge kinderen.

'Val dood, stuk onbenul!', briest een jong meisje in Wolf and Sheep tegen een dwarse geit die weigert met de kudde mee te lopen. Even verderop spelen jongens met touwtjes waarmee ze met een zweepachtige knal steentjes wegslingeren, om de wolven aan de rafelranden van het dorp uit de buurt te houden. Zo voltrekt het dagelijkse leven zich in een diep verstopte berggemeenschap in het centrum van Afghanistan: de meisjes zijn de hoeders van de dieren, de jongens treden op als beschermers, of doen een poging daartoe. Ouders hangen meestal rond hun lemen huizen, waar wordt gekookt, gemopperd en verteld, over een slang die een oudere vrouw blind maakte bijvoorbeeld, over een groene fee die 's nachts door de bergen dwaalt en over een wolf die op twee benen wandelt. Met het slingeren van die steentjes gaat het op een gegeven moment op bloederige wijze mis, maar daarover gaat het eigenlijk helemaal niet, in Wolf and Sheep.

Regie: Shahrbanoo Sadat

Met: Sediqa Rasuli, Qodratollah Qadiri, Patricia Alexandra Aparicio Dias

86 min., in 11 zalen

Shahrbanoo Sadat (1990), de eerste vrouwelijke regisseur in de Afghaanse filmgeschiedenis, haalde zich veel op de hals bij een filmdebuut dat eigenlijk zo eenvoudig oogt. Met antropologische precisie schetst ze een leefgemeenschap die vergelijkbaar is met de plek waar ze haar tienerjaren doorbracht, deels ook uit frustratie met de wijze waarop (westerse) media haar land consequent voor het voetlicht brengen als broeinest van ellende. De ironie wil dat filmen in Afghanistan vanwege diezelfde ellende onmogelijk was, waarop ze met 38 min of meer zichzelf spelende Afghaanse dorpsbewoners naar haar noorderburen in Tadzjikistan toog. Daar construeerde ze enkele dagen uit de eenvoudige levens van vooral jonge kinderen, op het snijvlak tussen speelfilm, documentaire, folklore, realisme en jeugdherinnering.

De gebeurtenissen slepen je vrijwel ongemerkt op aangenaam vertraagd tempo een onbekende wereld binnen, waar de mystieke verhalen 's nachts ook nog eens tot leven lijken te komen

Sadat volgt het 11-jarige meisje Sediqa, vermoedelijk haar alter ego, en steenslingerspecialist Qodrat, een zoet koppel dat elkaar vindt omdat ze beiden niet helemaal lekker in de groep liggen. De gebeurtenissen lijken volstrekt vrijblijvend - de gebroken poot van een schaap wordt gespalkt, er is ruzie over de jongen die niet oplette toen een wolf de schapen aanviel - maar ze slepen je vrijwel ongemerkt op aangenaam vertraagd tempo een onbekende wereld binnen, waar de mystieke verhalen 's nachts ook nog eens tot leven lijken te komen. De dorre omgeving is op dat moment als een blanco canvas waarop de dorpsbewoners hun fantasie, hoop en dromen kunnen projecteren.

Wat na afloop overigens vooral blijft hangen is de allerlaatste minuut, die de mogelijk wat ingedutte toeschouwer met een even subtiele als venijnige klap wakker schudt.