Una mujer fantástica zwiert tussen overdrijving en realisme
©

Una mujer fantástica zwiert tussen overdrijving en realisme

Film (drama) - Una mujer fantástica

Melodramatisch, dit verhaal over een transgender in hedendaags Chili? Zeker, maar de regisseur weet precies hoe hij zijn film moet laten zwieren. Je raakt betoverd door de hoofdrolspeelster, die haar Marina een opgekropte kracht meegeeft.

Una mujer fantástica (*****), drama.
Regie: Sebastián Lelio
Met Daniela Vega, Francisco Reyes, Luis Gnecco, Aline Küppenheim, Nicolás Saavedra, Amparo Noguera
104 min., in 25 zalen.

Een echte vrouw is ze niet, dus kan van ware liefde geen sprake zijn. Dat is hoe Marina, overdag serveerster en 's avonds nachtclubzangeres in de Chileense hoofdstad Santiago, wordt behandeld na de dood van haar veel oudere partner Orlando. Marina werd door hem van de straat geplukt en misbruikt, vermoedt de dame van de zedenpolitie. Ze aast op zijn appartement, suggereert Orlando's zoon. Een wangedrocht, noemt Orlando's ex haar recht in het gezicht. 'Orlando met jou: daar kan ik me niets bij voorstellen.'

Melodramatisch

Gelukkig lukt je dat als toeschouwer wél bij Una mujer fantástica, waarmee de Chileense regisseur Sebastián Lelio een voortreffelijke opvolger heeft gemaakt voor zijn ook al zo meesterlijke Gloria (2013). Net als in die film lijkt de camera betoverd door de heldin: geen close-up van hoofdrolspeelster Daniela Vega, of ze zet het verhaal haast stil met haar dromerige oogopslag, haar robuuste én sierlijke verschijning en de opgekropte kracht die ze Marina meegeeft.

Wat een prachtstel vormt Marina bovendien met Orlando (Francisco Reyes). Slim dat het script van Lelio en Gonzalo Maza, op het filmfestival van Berlijn bekroond met een Zilveren Beer, aanvankelijk Orlando als hoofdpersonage kiest. Het is vanuit zijn perspectief dat Marina voor het eerst wordt getoond, en die verkikkerde blik houdt stand nadat Orlando aan een aneurysma is bezweken. Je blijft de sterke vrouw zien die hij zag en elke vraag rondom Marina's gender is meteen irrelevant door de vanzelfsprekendheid waarmee Orlando haar in die eerste twintig minuten aan zijn zijde schaart.

Twintig minuten. Hoewel die korte tijd volstaat om de liefde tussen Marina en Orlando voelbaar te maken, is het een schrale oase tegenover de storm aan vooroordelen en haat die haar na zijn dood overspoelt. Een storm die elk normaal afscheid onmogelijk maakt en die soms letterlijk opsteekt: in een van de opvallendste scènes loopt Marina over straat, opboksend tegen de steeds sterkere wind, tot ze in een hoek van 60 graden vooroverbuigt en niet meer verder kan.

Melodramatisch? Zeker, evenals de spiegels en regen die Marina's worsteling met de Chileense maatschappij (en zichzelf) onderstrepen. Al net zo graag plaatsen Lelio en cameraman Benjamín Echazarreta haar in kille stadsdecors die haar eenzaamheid sterk doen uitkomen.

Zwieren

Qua toon komt Una mujer fantástica dichterbij het universum van Spanjaard Pedro Almodóvar dan bij het veel minder gestileerde Gloria. Maar welke kunstgreep Lelio ook hanteert - zie de onvergetelijke, musicalachtige dansscène - het vloekt nooit met het geheel. Lelio weet precies hoe hij zijn film moet laten zwieren, hoe gepaste overdrijving te koppelen aan benauwend realisme. Ook danceproducer Matthew Herbert vindt in zijn broeierige orkestmuziek het juiste evenwicht tussen koelte en gevoel, met melodieën die eerst aarzelend en dan fier door de soundtrack dwarrelen.

Intussen is Una mujer fantastica zoveel meer dan een film-met-een-boodschap over transgenders in het hedendaagse Chili. Bovenal is het een aangrijpend relaas over rouw en veerkracht, dat geduldig toewerkt naar het moment waarop Marina's onderdrukte levenslust zich eindelijk ontlaadt. Als toeschouwer kun je niet wachten tot dat gebeurt en ze de muur van onbegrip tot gruis reduceert.