Sprankelend acteerwerk maakt van Una zelfverzekerde debuutfilm
©

Sprankelend acteerwerk maakt van Una zelfverzekerde debuutfilm

Film (drama) - Una

Regisseur Andrews brengt Una, gebaseerd op het toneelstuk over een pedoseksuele relatie, zelfverzekerd naar de bioscoop. Met het sprankelende acteerwerk erbij is het zeker een knappe film, maar het brengt principes niet aan het wankelen.

Una

Drama
Regie: Benedict Andrews
Met: Rooney Mara, Ben Mendelsohn, Riz Ahmed
94 min., in 20 zalen

Kan een film zonder expliciete beelden té ongemakkelijk zijn? Una is wat dat betreft een interessant geval: het debuut van Benedict Andrews is een misbruikdrama, dat als doel heeft de bloeddruk flink te laten stijgen, zonder dat de kijker woest de bioscoop verlaat.

Aan het begin van Una loopt Una (Rooney Mara) in meisjesachtige bloemetjesjurk en op torenhoge hakken de werkplaats van Ray (Ben Mendelsohn) binnen. Hij is haar voormalige buurman. Ze hadden een seksuele relatie toen hij een jaar of 40 was en zij 12, 13. Hij ging er de gevangenis voor in; haar leven is zo mogelijk nog meer verwoest. En nu zoekt ze de confrontatie.

Een slachtoffer dat een dader ter verantwoording roept, zo loopt het in Una toch niet helemaal. Ray doet schuldbewust, vertelt zijn kant van het verhaal en presenteert hun pedofiele relatie als een amour fou, waarin Una een even groot aandeel had.

Is dit een gewiekste dader die zijn slachtoffer opnieuw inpakt? Of heeft Ray gelijk? De film wil beide opvattingen aannemelijk maken, het laatste misschien net iets meer: Ben Mendelsohn lijkt te sullig om een roofdier te zijn. Rooney Mara, krachtig als ze is, wankelt. Of was ze ervan overtuigd dat zij voor elkaar bestemd zijn?

Una wil laten zien dat de zaken bij zo'n 'verboden liefde' genuanceerder liggen dan je denkt

Una is gebaseerd op het veelgeprezen theaterstuk Blackbird van David Harrower en Andrews brengt het zelfverzekerd naar de bioscoop. Af en toe wordt de dialoog gekunsteld onderbroken door een subplot rondom Rays werk en collega's, maar Andrews weet het meeste te halen uit die industriële werkplaats, waar de kantine een soort aquarium is.

Tel het sprankelende acteerwerk erbij op en Una is zeker een knappe film. Maar wat is nou de bedoeling? Una wil taboes doorbreken, laten zien dat de zaken bij zo'n 'verboden liefde' genuanceerder liggen dan je denkt - het is niet voor niets dat de seks steeds veilig buiten beeld blijft, in de flashbacks. Maar mensen met rotsvaste principes, die vinden dat mannen van 40, verlangens of niet, gewoon met hun poten van 13-jarige meisjes moeten afblijven, brengt Una niet aan het wankelen.