Jérémie Renier en Marine Vacth in L'Amant double.
Jérémie Renier en Marine Vacth in L'Amant double. ©

Regisseur Ozon is hier heer en meester: een over-de-topverhaal dat prikkelt en provoceert

Film (thriller) - L'Amant double

L'Amant double is een feest van dramatische doorkijkjes. Verduiveld plezierig is het, dit over-de-topverhaal met die pittige seksscènes.

L'Amant double

Thriller - (****)

Regie: François Ozon

Met: Marine Vacth, Jérémie Renier

110 min., in 31 zalen

Aan het begin van L'Amant double is er iets onbestemds in beeld. Het is roze, glad en zacht, licht vochtig. De camera zoomt uit, via een soort roestvrijstalen tunnel, die langzaam wordt dichtgeschroefd. Net op het moment dat je je realiseert dat, ja, die tunnel een speculum was en je nu kijkt naar een vagina, groter dan groot op het bioscoopscherm, laat François Ozon dat beeld overvloeien in een shot van een overdwars, tranend oog. Het beeldrijm is prachtig, prikkelend en provocerend.

Alles wat L'Amant double is, wordt beloofd met dit ene meesterlijke shot, dat bij de wereldpremière in Cannes spontaan applaus opleverde: met zijn nieuwste film levert Ozon seks, humor, visuele flair en een vleugje branie. Op het randje van kitsch, of erover.

Het lijkt erop alsof Ozon simpelweg maakt waar hij zin in heeft. Nu eens een musical in zuurstokkleurtjes (8 femmes), een vrouwvriendelijke maatschappijsatire (Potiche), dan opeens een complex oorlogsdrama in zwartwit (Frantz). L'Amant double is een gelikte erotische thriller die doet denken aan die van Brian de Palma.

Over Chloé (Marine Vacth) gaat het, een vrouw met vage, waarschijnlijk psychosomatische buikklachten. De eerste therapeut bij wie ze zich meldt, een vriendelijk knikkende Jérémie Renier, gekleed in onzichtbaar makende tinten als beige en kaki, wordt tijdens de sessies verliefd op haar.

Regisseur François Ozon laat mensen twijfelen tussen droom en werkelijkheid - als een echte Buñuel

Seks, spiegels, tweelingen, therapie en kannibalisme - François Ozon gooit alle remmen los in zijn aangenaam zotte erotische thriller L'Amant double. De Volkskrant sprak de Franse cineast. (+)

Maar Chloé volgt óók therapiebij diens ruigere, wellicht kwaadaardige tweelingbroer - dezelfde Renier, maar dan in zwarte coltruien en met dominante trekjes - met wie ze in een merkwaardig erotisch machtsspel belandt.

Verduiveld plezierig is het, dat over-de-topverhaal met die pittige seksscènes. Heerlijk ook hoe vet Ozon de symboliek erop smeert. De zorgvuldig ingerichte behandelkamers van de twee therapeuten contrasteren zo met elkaar dat het geestig wordt. Zoals het een goede erotische thriller betaamt, speelt voyeurisme een belangrijke rol. Ozon laat geen spiegel of raam onbenut. Het maakt van L'Amant double een feest van dramatische doorkijkjes en beeldschone verdubbelingen.

Uiteraard is geen van de personages te vertrouwen in dit verhaal waar fantasie, gekte, spelletjes en werkelijkheid niet van elkaar te onderscheiden zijn. Vacth (Jeune et jolie) is ongenaakbaar en ondoorgrondelijk. De meeste pret moet Renier hebben gehad, die soms de liefhebbende geliefde mag spelen en dan weer de foute minnaar.

Zo speelt Ozon met plezier met de genrewetten, zonder kwaliteit en techniek ook maar een greintje minder serieus te nemen. Dit is campy vermaak, maar alleen omdat Ozon dat wil, hij is hier heer en meester.