Oude Liefde durft niet diep te graven, maar stelt wel de juiste vragen
©

Oude Liefde durft niet diep te graven, maar stelt wel de juiste vragen

Film (drama) - Oude Liefde

Oude liefde is op zijn best in ogenschijnlijk gestolen momenten van hoofdrolspelers Melissen en Bervoets. Vrolijke en licht-absurdistische terzijdes verbloemen dat de film niet zo diep durft te graven.

Oude liefde

Drama
Regie: Nicole van Kilsdonk
Met: Beppie Melissen, Gene Bervoets, Halina Reijn, Hadewych Minis, Eva van der Gucht, Aus Greidanus
99 min., in 26 zalen

Wie de twee films van Nicole van Kilsdonk die dit jaar in de Nederlandse bioscopen zijn uitgebracht bekijkt, ziet het werk van een duizendpoot. Afgelopen lente was er eerst Toen mijn vader een struik werd, een drama gebaseerd op het kinderboek van Joke van Leeuwen over een jong meisje dat vanuit een naam- en tijdloos dorp op de vlucht slaat wanneer er oorlog uitbreekt in haar land. Haar vader moet vechten, zij hoopt het land van haar moeder te bereiken, waar het geen oorlog is. Het is een fraaie allegorie over hedendaagse vluchtelingenproblematiek, knap verteld door de ogen van een kind.

In hoog tempo maken Van Kilsdonk en scenarist Wittenbols duidelijk dat het vuur tussen de twee nooit helemaal is gedoofd

Met haar tweede film van dit jaar keert Van Kilsdonk de blik juist naar binnen. Oude liefde is een Hollands familiedrama over een gescheiden stel op leeftijd dat na de plotselinge dood van hun 40-jarige zoon weer op elkaars pad komt. Gesnotter op hun vaste bankje van vroeger op de Veluwe, een terloopse kus, snelle excuses: in hoog tempo maken Van Kilsdonk en scenarist Peer Wittenbols, met wie ze eerder het familiedrama Onder het hart maakte, duidelijk dat het vuur tussen de twee nooit helemaal is gedoofd.

Op de 16de verjaardag van hun kleindochter, waar ze gezien de omstandigheden ook maar samen komen opdraven, weten ze het na de zoveelste wederzijdse veelbetekenende blik zeker: 'We lijken wel vadertje en moedertje.'

De film is op z'n best als ze geen zwaarmoedige en betekenisvolle zinnen in de mond krijgen gelegd

Ook aardig, hoewel een herhaling van hetzelfde onderwerp in Onder het hart, zijn de scènes waarin de plek van nieuwe partners in de sociale rangorde wordt onderzocht. Is er voor hen überhaupt plaats als twee exen door een drama dat alleen zij echt voelen en begrijpen worden samengebracht? En wie staat eigenlijk naast wie op de begrafenis? De antwoorden zijn, helaas, meer recht voor z'n raap dan je mag hopen, maar het is goed dat de vraag in elk geval wordt gesteld.