Neon Demon is apathisch verleidelijk
©

Neon Demon is apathisch verleidelijk

Als toeschouwer weet je in The Neon Demon al snel niet meer wat echt is en wat niet. Jesse heeft aan één catwalk genoeg om van wiebelig, fris meisje te transformeren tot narcistische diva.

Haar schoonheid laat zich lastig in woorden vangen. Ze heeft de blik van een hert dat in de koplampen kijkt, maar ook dat 'iets', waarmee ze als debutante in het modellencircuit van Los Angeles iedereen weet in te palmen. 'Niets wat nep is of vals', verzucht een doorgewinterde couturier wanneer hij de 16-jarige Jesse ziet. 'Ze is een diamant in een zee van glas.'

The Neon Demon

Horror
Regie: Nicolas Winding Refn.
Met: Elle Fanning, Jena Malone, Karl Glusman, Bella Heathcote, Abbey Lee, Keanu Reeves, Christina Hendricks.
118 min., in 24 zalen.

Daarmee kenschetst hij meteen het fonkelende labyrint dat regisseur Nicolas Winding Refn in The Neon Demon optrekt rondom zijn heldin. Terwijl Jesse (Elle Fanning) opvalt dankzij haar nergens door chirurgie opgevijzelde uiterlijk, weet je als toeschouwer in The Neon Demon al snel niet meer wat echt is en wat niet. Hallucinaties, dromen, een poema in Jesse's slaapkamer en Keanu Reeves als gluiperige motelbaas - alles zet de werkelijkheid op losse schroeven. En make-upartieste Ruby (Jena Malone), die zich liefdevol over Jesse ontfermt, zou best de boze koningin van dit koel ontsporende horrorsprookje kunnen zijn.

Na een zinsbegoochelende geweldstrip in Bangkok (Only God Forgives, 2013) keert Refn met The Neon Demon terug naar het Los Angeles van de hit Drive (2011). Ook dat is slechts schijn: dezelfde stad, en toch een totaal andere, maanzieke wereld, vol verraderlijke reflecties. Een soepele opbouw van de plot interesseert Refn en co-scenaristen Mary Laws en Polly Stenham nauwelijks; liever verbinden ze scènes middels surrealistische symboliek en een onderstroom van (seksuele) perversie. Geen wonder dat The Neon Demon, dat regelmatig herinnert aan Darren Aronofsky's ballerina-horror Black Swan (2010) en het droom-Los Angeles uit David Lynch' Mulholland Drive (2001), zijn verhaalwendingen soms plompverloren opdient.

Verleidelijk

Zo heeft Jesse aan één bizarre catwalk genoeg om van wiebelig, fris meisje te transformeren tot narcistische diva. Al paraderend ziet ze driehoeken oplichten in het duister en haar dubbelganger zoenen met haar spiegelbeeld. Prompt kijkt ze net zo kil uit haar ogen als haar mannequin-rivalen. Een vervreemdende metamorfose die hoofdrolspeelster Fanning uitstekend afgaat.

Of Jesse haar identiteit verliest of juist vindt, laat Refn over aan de toeschouwer en diens dwaaltocht door de beelden. The Neon Demon, waarin zelfs het borstelen van haar iets dreigends krijgt en Natasha Braiers camera rondsluipt als een roofdier, valt te interpreteren als een directe, ongefilterde expressie van Jesse's gevoelens. Als ze gelukkig is, vult componist Cliff Martinez de geluidsband met synthesizer-bubbels; verliest ze de grip op haar leven, dan klauwen handen door het behang.

Maar uiteindelijk heeft de film Jesse helemaal niet nodig om over de rand van de realiteit te kunnen kijken, zo blijkt uit de - in elk geval bij deze recensent - braakneigingen opwekkende finale. Dan is het ook eindelijk afgelopen met de waas van apathie die ondanks alle psychedelica over de film hangt. The Neon Demon is absoluut verleidelijk, maar dan wel zo verleidelijk als een model met doorgesneden keel.

Reacties (1)

U hebt javascript nodig om een reactie achter te laten.
Plaats een reactie Nog 600 tekens
Uw waardering
  • Martin Kruit -
    weinig of geen verhaal lijn, beelden zijn filmisch mooi, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Een zoals de recensent al aangeeft, misselijkmakend slot wat op geen enkele manier te rijmen is met het verhaal. Zonde van de tijd in de bioscoop.