Miss Peregrine's Home for Peculiar Children mist eigenheid

Film (fantasy)

Excentrieke kinderen in een duister tehuis: net iets voor Tim Burton. Toch mist zijn nieuwe film eigenheid.

Tim Burton is een tamelijk geniale regisseur, die met veel wegkomt. In zijn beste werk als Edward Scissorhands (1990) of Big Fish (2003) weet hij zulke eigenzinnige, magische werelden te creëren - opwindend, beetje eng - dat bij elke nieuwe Burtonfilm het hart van de liefhebber vol verwachting klopt, zelfs al liep dat de afgelopen tien jaar regelmatig uit op een teleurstelling.

Miss Peregrine's Home for Peculiar Children (Fantasy)

Regie: Tim Burton. Met: Asa Butterfield, Eva Green, Ella Purnell, Samuel L. Jackson. 127 min., in 124 zalen.

Maar wat kan er nou mis gaan bij Miss Peregrine's Home for Peculiar Children? Het bronmateriaal, een youngadultboek, heeft alles in zich om een meesterlijke Burtonfilm op te leveren. Dit gothische sprookje gaat niet over één excentriek buitenbeentje, maar over een huis vol: directeur Peregrine runt een speciaal kindertehuis voor kinderen die 'anders' zijn. Zo kan de een niet praten zonder dat er een zwerm bijen zijn mond verlaat, de ander is zo licht dat ze zonder haar loodzware schoenen meewaait met de wind. Het zijn types, zo vertelt directrice Peregrine aan hoofdpersoon Jake, die elders opgejaagd worden en hier een veilig thuis vinden.

Jake bezoekt het huis om de mysterieuze dood van zijn opa te onderzoeken. Nooit wordt helemaal duidelijk of dit een fantasiewereld is waarin de getraumatiseerde Jake (en eerder zijn opa) wegvluchten, of echt. Voor Burton doet het er niet toe: zijn film is een lofzang op de fantasie, een ode aan alles wat vreemd of merkwaardig is - 'peculiar'.

Eva Green als mevrouw Peregrine schakelt moeiteloos tussen streng, lief en intens

Bekend 'Burtonesk' terrein. Een plaatje van een film is het ook, inclusief Samuel L. Jackson die smikkelt van een grote kom oogballen en cyberpunkpoppen met kloppende hartjes die elkaar te lijf gaan met hun messenhanden. Florida is hier een door de zon uitgebleekte plek met alleen maar bungalows, dat prachtig contrasteert met het grauwe, mistige Wales waar de film zich voor het grootste deel afspeelt.

En toch. De personages zijn te vlak om echt met ze mee te gaan voelen. Romantiek en rouw hebben niet de impact die ze zouden moeten hebben. Wellicht ligt het ook aan het acteerwerk - los van Eva Green als mevrouw Peregrine dan, die moeiteloos schakelt tussen streng, lief en intens.

Het script trekt een interessante parallel met de Tweede Wereldoorlog, maar die wordt niet uitgewerkt. In plaats daarvan verandert de film steeds meer in een wat voorspelbaar actiespektakel, dat moet verdoezelen dat de duizelingwekkende theorie van 'time loops' in deze film niet helemaal waterdicht is. Vergeefs.

Bovendien zit je voor je het weet te denken aan de X-men-franchise en aan de Harry Potter-serie. Dat zijn niet de minste films om mee vergeleken te worden natuurlijk, en Miss Peregrine's Home for Peculiar Children is wel vermakelijk en mooi. Maar toch: het fijne van Tim Burtons werk was nou juist de eigenzinnige stijl die nergens echt mee te vergelijken valt.


Kader - Burtons beste buitenbeentjes

Regisseur Tim Burton heeft een grote voorliefde voor outcasts. Zijn films worden bevolkt door personages die op zijn minst een beetje vreemd zijn en vertoeven in een fantasiewereld.

Het is verleidelijk om er zelfportretten in te zien: de regisseur is net als zijn personages ielig met woest uiteenstaand haar. Zijn acteur van dienst is vaak Johnny Depp - al speelt die niet in Miss Peregrine's Home for Peculiar Children. Dit zijn de vijf beste vreemde personages.

Victor Frankenstein in Frankenweenie (korte film 1984, speelfilm 2012)

Als zijn hond Sparky wordt overreden besluit de bedroefde Victor Frankenstein - hoe veelzeggend kan een naam zijn? - zijn huisdier op te graven, naar een laboratorium te brengen, aan elkaar te naaien en hem weer tot leven te wekken. Bij Burton is dat niet eens zo'n slecht idee.

Beetlejuice in Beetlejuice (1988)

Hoe kom je als net overleden koppel af van die vervelende levende mensen die in je huis zijn getrokken? Met behulp van Beetlejuice (Michael Keaton), een hyperactieve spraakwaterval van een spook, irritant en geestig, gespecialiseerd in 'uitdrijving van levenden'.

Edward Scissorhands in Edward Scissorhands (1990)

Edward (Johnny Depp) is een gevoelige, lieve jongen met droevige ogen. Hij heeft alleen scharen in plaats van handen, waardoor hij niemand kan aanraken. Daarom woont hij eenzaam in een duister kasteel. Maar bij Burton kun je maar beter je eigenaardigheden omarmen: Edward blijkt ontzettend handig als snoeier van de heg en hondentrimmer.

Ed Wood in Ed Wood (1994)

In de jaren tachtig werd Ed Wood 'de slechtste filmer aller tijden' genoemd. Tim Burton liet hem spelen door Johnny Depp en maakte van zijn film een liefdevol eerbetoon in plaats van een parodie.

Sweeney Todd in Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007)

Burton maakte een remake van de Broadwaymusical over deze zingende, onaangepaste, duistere kapper die zijn klanten naar een andere wereld helpt (weer gespeeld door Johnny Depp). Een krankzinnige seriemoordenaar eigenlijk, maar wel een die voor de kijker zo gek nog niet is.