Liefdevolle, maar keurig voortkabbelende roadmovie
©

Liefdevolle, maar keurig voortkabbelende roadmovie

Film (drama) - Pop Aye

Regisseur Tan filmt de personages en hun omgeving met een liefdevolle blik, maar duikt er nooit dieper in. In Pop Aye, over een man en zijn olifant, kabbelt alles keurig voort.

Pop Aye
Drama
Regie: Kirsten Tan.
Met: Penpak Sirikul, Thaneth Warakulnukroh, Bong.
102 min., in 16 zalen.

De Singaporese filmmaker Kirsten Tan rijgt de onwerkelijke momenten moeiteloos aaneen tijdens de eerste scènes van Pop Aye, een zachtmoedig kabbelende roadmovie die dwars door het binnenland van Thailand achter een dolende vijftiger en zijn olifant aan sjokt.

In de openingsscène neemt een vrachtwagenchauffeur hen mee, bekijkt het ambtenarenuiterlijk van de man (witte blouse, brilletje) en constateert droogjes: 'U bent niet het type om met een olifant te reizen.' Over de grote stad, Bangkok, zegt hij: 'De stad neemt je op, maar spuugt je ook zo weer uit.'

Thana parkeert zijn olifant naast de supermarktkarretjes tijdens het boodschappen doen

Dat ervaart de man aan den lijve. We leren hem kennen als Thana, via een tv-interview waarin hij wordt geconfronteerd met een door hem ontworpen appartementencomplex dat na twee decennia alweer rijp is voor de sloop. Eens was Thana een gerespecteerd architect. Nu houden zijn collega's hem buiten belangrijke beslissingen. Eens was hij ook gelukkig getrouwd. Nu ontdekt hij thuis per toeval de vibrator van zijn vrouw en dat leidt tot een ongemakkelijk gesprekje, dat veel zegt over de staat van zijn huwelijk.

Vervolgens ontdekt hij de olifant waarmee hij ooit opgroeide, zomaar op straat als attractie voor toeristen, en gaat Thana op reis. Met zijn olifant. Zomaar, zonder al te concreet doel, weg van de mensen en de stad die hem toch niet zien zitten. Hij neemt tijdelijk een dakloze onder zijn hoede, parkeert zijn olifant naast de supermarktkarretjes tijdens het boodschappen doen, wordt gearresteerd en belandt in een wegrestaurant annex bordeel, tussen karaokende ladyboys.

Tan behoudt de hele film een mooi oog voor alledaags surrealisme

Regisseur Tan behoudt de hele film een mooi oog voor alledaags surrealisme, ze filmt de personages en hun omgeving met een liefdevolle blik, maar duikt er nooit dieper in dan ze zelf blijkbaar nodig acht. De pijn die Thana moet voelen wordt weggewapperd: kluchtige scènes zoals die waarin de olifant zijn uitgeputte baasje met water besproeit krijgen de voorkeur.

Een tikje wrang wordt het wanneer je stilstaat bij de gevolgen van een militaire staatsgreep waaronder het land momenteel zucht. In hoeverre is een ongeremde Disney-blik dan gepast, vraag je je op een gegeven moment af, juist wanneer twee personages hetzelfde land zo uitgebreid bereizen? In Pop Aye hobbelt alles keurig verder, als de ideale zomeravondcinema.