Als dubbelportret is Genius geslaagd.
Als dubbelportret is Genius geslaagd. © X

Het acteerwerk is een genot, maar Genius verliest de kern uit het oog

Film - Genius

Het acteerwerk in Genius is een genot, maar de complexe clash tussen uitersten wordt niet volledig uitgewerkt. Door zijn focus op een realistische weergave, verliest Grandage soms de kern van het verhaal uit het oog.

Als persoon zijn ze absolute tegenpolen, de Amerikaanse auteur Thomas Wolfe (1900-1938) en zijn invloedrijke redacteur Max Perkins (1884-1947). De schrijver die pas na zijn dood op grote schaal werd beschouwd als literair zwaargewicht: bevlogen, ongeremd, emotioneel. De man die Wolfes in absurd tempo opgeschreven gedachtestromen boetseerde tot erkende meesterwerken: ingetogen, rationeel, op het saaie af.

Voer voor groots drama natuurlijk, van onderlinge botsingen tot de vraag wie nou eigenlijk echt verantwoordelijk is voor het vermeende genie. Maar dat drama komt niet helemaal uit de verf, in dit degelijke speelfilmdebuut van de Britse theaterregisseur Michael Grandage.

Drama

Genius.
Regie: Michael Grandage.
Met: Colin Firth, Jude Law, Nicole Kidman, Guy Pearce, Laura Linney,
104 min., in 23 zalen.

Genius, gebaseerd op de biografie Max Perkins: Editor of Genius van A. Scott Berg, begint in het door de crisis geplaagde New York van 1929. Nadat hij namens de prestigieuze uitgeverij Charles Scribner's Sons het werk van Ernest Hemingway en F. Scott Fitzgerald ontdekte en lanceerde, stuit redacteur Perkins in zijn zoektocht naar jonge aanwas op het eerste lijvige manuscript van Wolfe. Concurrerende uitgeverijen zien niets in diens ongestructureerde, wijdlopige en ogenschijnlijk eindeloos lange schrijfsels. Perkins wel, mits de auteur 300 pagina's schrapt.

Als dubbelportret is Genius geslaagd. Knap dat regisseur Grandage de verleiding weerstaat om de spannendere Wolfe de hoofdrol te geven: juist in de klassieke clash tussen uitersten vindt hij de kracht van dit verhaal. Het spel van Colin Firth (Perkins) en Jude Law (Wolfe), niet toevallig acteurs met uitgebreide theaterervaring, is een genot.

Het spel van Colin Firth en Jude Law is een genot

'Soms is een sigaar gewoon een sigaar'

Beschaafde mannen met een geheim rafelrandje, dat zijn acteur Colin Firths favoriete types om te spelen. V sprak hem over zijn nieuwste rol: een brave redacteur met een stiekeme hang naar avontuur. Lees hier het hele interview met Colin Firth.

Maar in plaats van volledig in hun complexe verhouding te duiken, en daarmee een lastig te verbeelden onderwerp als een schrijfproces verder tot leven te brengen, slaat Grandage geregeld zijpaadjes in. Guy Pearce mag in een bijrolletje als F. Scott Fitzgerald bijvoorbeeld vertellen hoe hij in tegenstelling tot Wolfe zwoegt op ieder geschreven woord, maar dat Wolfe schrijft als een bezetene is dan al ruimschoots duidelijk. In zijn pogingen het literaire circuit van de jaren dertig te vervolledigen, verliest regisseur Grandage de kern van zijn verhaal soms uit het oog.

Daartegenover staat in elk geval één swingende scène, waarin Wolfe Perkins vertelt over de analogie tussen jazz en schrijven. Niet de origineelste vergelijking, maar wanneer de schrijver hem meeneemt naar een jazzclub en zo zijn redacteur de onvoorspelbare gekte in zijn schrijvershoofd aan den lijve laat ervaren, begint Genius onmiddellijk te fonkelen.