Happy End, Werther en Heartstone
© Matthias Baus

Happy End, Werther en Heartstone

De nieuwe oogst

Wat kwam er de laatste dagen weer voor moois bij in het cultuuraanbod? De Volkskrant-specialisten kiezen hun favorieten, van een grappige opera met vaart tot een teer adolescentendrama in IJsland.

1. Opera - Gianni Schicchi door De Nationale Opera

recensiespiegel

Regie: Jan Philipp Gloger. Met Nederlands Philharmonisch Orkest.
Nog te zien t/m 28 november.

Heerlijk, de openingsscène waarin de familie van de net overleden Buoso Donati rouw veinst en direct op zoek gaat naar het testament. De productie heeft de vaart van een sitcom (het decor: de woonkamer van een Florentijnse villa) en de cast voert de grappen met een voorbeeldige timing uit. Jan Philipp Glogers Gianni Schicchi is de grappigste enscenering van De Nationale Opera in tijden.

2. Klassiek - Dido Dido

recensiespiegel

Door Silbersee, Nicole Beutler en Ulrike Quade Company. Tournee t/m 26 mei.

In de Top 2000 van 17de-eeuwse hits staat Dido's Lament bovenaan. Ook wie de titel niet kent, kan de klaagnoten probleemloos meezingen. De Engelse barokcomponist Henry Purcell heeft ze in de mond gelegd van Dido, de koningin van Carthago. Net heeft ze in de aangespoelde held Aeneas de liefde van haar leven gevonden of hij neemt alweer de benen. Gekrenkt steekt Dido zichzelf dood. Niet voordat Purcell haar nog een paar goddelijke minuten heeft laten zingen.

Guido van Oorschot

3. Cabaret - Bang door Martijn Kardol

recensiespiegel

Tournee t/m 31 mei.

Verhalend cabaret met pianoliedjes en enkele fraaie decorgrappen. De 27-jarige vlotte prater Martijn Kardol, winnaar van het Leids Cabaret Festival in 2016, opent zijn debuutvoorstelling vanuit een grijze toren, die hij prominent op het toneel heeft neergezet zodat het publiek kan schuilen, mocht er een aanslag in het theater plaatsvinden. Niet iedereen past in de toren, dus er zal nog wel gescreend en geselecteerd moeten worden. Kardol slaagt erin actuele thematiek om te zetten in geestig cabaret, en daarbij zingt hij ook nog eens drie mooie liedjes.

Joris Henquet

4. Opera Werther van Jules Massenet

recensiespiegel

Door Opera Zuid. Tournee t/m 10 december.

Hoe het af gaat lopen met Werther weet natuurlijk iedereen al voor het doek opgaat. Een belangrijk deel van de dramatiek komt uit de orkestbak, waar dirigent Pieter-Jelle de Boer, debutant bij Opera Zuid, de Philharmonie Zuidnederland met vaste hand door Massenets smaakvolle en contrastrijke partituur leidt, en er gloed, kleur en warmte in brengt. Werther wordt niet heel vaak opgevoerd, maar het is een opera zonder zwakke plekken. De inventiviteit waarmee dit bescheiden verhaal tot een muzikaal drama is uitgewerkt is bewonderenswaardig.

Frits van der Waa

5. Film - Happy End

recensiespiegel

Regie Michael Haneke.

De familie Laurent is in economisch opzicht geslaagd, maar emotioneel bankroet. Dat dit ook Hanekes kijk op West-Europa moet zijn, wordt in Happy End onderstreept door groepjes vluchtelingen die in Calais gestrand zijn. Zo schokkend en ongenadig scherp als Das Weisse Band, Funny Games of Caché is Happy End niet; de film deelt geen mokerslag uit, maar speldenprikken. Toch is het een secuur, indringend en geestig drama over nalatigheid geworden. Wie vergeet naar anderen om te kijken, krijgt vroeg of laat de rekening van al die liefdeloosheid gepresenteerd.

Pauline Kleijer

6. Film - Heartstone

recensiespiegel

Regie Guðmundur Arnar Guðmundsson.

De 14-jarige boezemvrienden Thor en Kristjan groeien op in een vissersdorpje aan de kust van IJsland; kliffen, vlaktes en bergen, alles ligt op loopafstand. Wat hun gevoelens betreft kunnen de twee evenwel geen kant op. Kristjan is heimelijk verliefd op Thor en er zijn genoeg momenten waarop die liefde wederzijds lijkt. Weerbarstig gedrag wordt gelardeerd met teerheid; raak zijn ook de zachte blikken die de jongens elkaar toewerpen. Heartstone laat prachtig zien hoe de romantiek én de horror van onderdrukte liefde gelijk opgaan.

Kevin Toma