Casey Affleck in Manchester by the Sea.
Casey Affleck in Manchester by the Sea. ©

Er valt veel te lachen in loodzwaar drama Manchester by the Sea

Oscarkandidaat Manchester by the Sea begint als traditioneel rouwdrama, maar scheurt alle bijbehorende verwachtingen aan stukken. Regisseur Lonergan bespaart niet op de somberte, maar zelden viel er zo veel te lachen in een loodzwaar drama.

Hij repareert je toilet, lamp of kraan. Zonder plichtplegingen, ongevoelig voor sociale codes. Klusjesman Lee uit de buitenwijk van Boston. Een solitaire, mechanische man. Vrouwen die hem aanspreken, 's avonds aan de bar, keert hij de rug toe. Mannen die hem aankijken, kunnen een klap krijgen. Mannen die hem niet aankijken ook. De introductie van het hoofdpersonage in Manchester by the Sea roept terstond een lading vragen op: is Lee's zonderling afgestompte gemoed aangeboren of zelf gecreëerd? Casey Affleck lijkt geboren voor de rol, met die licht hese stem en dat uitgestreken gelaat, een acteur die zoveel bekwamer is, en moeilijker te lezen, dan zijn beroemde broer Ben.

Manchester by the Sea. Drama. Regie: Kenneth Lonergan. Met: Casey Affleck, Michelle Williams, Kyle Chandler, Gretchen Mol, Lucas Hedges. 137 min., in 31 zalen.

Een telefoontje zet het drama van de Amerikaanse scenarist en regisseur Kenneth Lonergan in beweging: het is mis met Lee's oudere broer, een hartkwaal. Eenmaal in het ziekenhuis, als de arts het overlijden meldt, neemt Lee dat nieuws in ontvangst als een weerbericht: o ja, oké. Verrassing: broer Joe (Kyle Chandler) heeft laten vastleggen dat Lee de voogd moet worden van zijn tienerzoon. En Lee is daar zoveel is duidelijk niet de meest geschikte persoon voor. Hij wil ook helemaal niet terug naar dat kustplaatsje Manchester uit de filmtitel, waar hij en zijn broer vandaan komen en zijn (kwalijke?) reputatie resteert: is dat dé Lee? Zo begint cineast Lonergan zijn derde speelfilm Manchester by the Sea, met wat kenmerken van een traditioneel Amerikaans rouwdrama. In zo'n film zou die plotse zorgplicht ertoe leiden dat Lee uit zijn schulp kruipt, en misschien gloort er dan ook nog nieuwe liefde, in de vorm van een schooljuf of zo. Maar Manchester by the Sea scheurt zulke verwachtingen uiteen door het gewicht van de film minstens zoveel in het verleden te leggen. In precies dezelfde kraakheldere stijl gefilmde flashbacks hele scènes sluiten optisch naadloos aan bij het nu. Ze kantelen de film; de kijker komt almaar meer te weten over het formaat schaduw en schuld dat over deze levens hangt. Vrij naar Tonio: wat kapot is, blijft kapot.

In zo'n film zou die plotse zorgplicht ertoe leiden dat Lee uit zijn schulp kruipt, en misschien gloort er dan ook nog nieuwe liefde, in de vorm van een schooljuf of zo

Een seksschandaal en een familieruzie: er valt genoeg te speculeren over Casey Affleck, het kleine broertje van. Lees hier een profiel over de kanshebber op een Oscar. (+)

De vijftiger Lonergan, zoon van twee New Yorkse psychiaters, maakte naam als scenarist (Analyze This, Gangs of New York) en ondervond als regisseur tegenslag in Hollywood. Zijn vorige film, het origineel aaneengesmede coming-of-agedrama Margaret, werd bijna gekeeld door de studio en bleef lang op de plank liggen.

In Manchester by the Sea alom beschouwd als kandidaat voor wat Oscars bespaart Lonergan niet op de somberte, maar zelden viel er zo veel te lachen in een tegelijk loodzwaar drama. Humor die veelal wordt geput uit het onvermogen tot contact tussen Lee en zijn rouwende surrogaatzoon.

Geleidelijk krijgt ook het vrouwelijk gezinsperspectief meer en meer vorm: de in het heden uit zicht geraakte, weinig stabiele echtgenotes van de broers Joe en Lee. Actrice Michelle Williams, als ex van Lee, deelt een emotionele maar toch terloopse filmscène met Affleck, waarin Lonergan álle pijn vat in een ontmoeting op straat. Onvergetelijk.

Volg en lees meer over:

Reacties (3)

U hebt javascript nodig om een reactie achter te laten.
Plaats een reactie Nog 600 tekens
Uw waardering
  • pepper66 -
    Prachtig! Affleck fenomenaal. Niet gelachen, wél erg blij dat ik deze film gezien heb.
  • Ad Bode -
    Vreemd: niemand lachte vanmiddag, of toch niet zo vreemd?
  • Daniël Keur -
    De werkelijkheid is altijd nog rouwer en nog lachwekkender!