Filmproducent Matthijs van Heijningen
Filmproducent Matthijs van Heijningen © ANP

Concurrent zegt niet te treuren om afscheid 'discriminerende' filmproducent Matthijs van Heijningen

'Discriminerende' opmerkingen van filmproducent Matthijs van Heijningen in zijn afscheidsinterview met het AD, afgelopen weekend, hebben kwaad bloed gezet bij de concurrentie.

Na een carrière van ruim 40 jaar met bekende speelfilms als Ciske de Rat, Van de koele meren des doods, Op hoop van zegen en De bende van Oss, is de verfilming van Remco Camperts Het leven is vurrukkulluk - vanaf 25 januari in de Nederlandse bioscopen - Van Heijningens laatste klus.

Bij zijn aangekondigde afscheid maakte de 73-jarige Van Heijningen in een vraaggesprek in het AD ook gelijk duidelijk wat zijn beweegredenen zouden zijn om te willen stoppen. 'Vroeger kwamen de meeste filmprojecten veel sneller tot stand. Tegenwoordig moet er per se een bruine of zwarte man of vrouw in de film zitten om van de overheid financiële steun te krijgen. Er is bij de filmfondsen, omroepen en distributeurs een groot gebrek aan fantasie. Ik ben te oud om me daar nog druk over te maken', beklaagde Van Heijningen zich.

Die opmerkingen zijn slecht gevallen bij filmproducent Julius Ponten, bekend van films als Rabat en Wolf. In een brief aan de Volkskrant laat Ponten weten zich vreselijk gestoord te hebben aan de in zijn ogen discriminerende uitlatingen van Van Heijningen. Hij schrijft dan ook blij te zijn met diens vertrek uit de Nederlandse filmwereld: 'De Nederlandse film wordt hiermee een dienst bewezen.'

Ponten herinnert in zijn brief aan een voorval met Van Heijningen tijdens de uitreiking van de Gouden Kalveren in 2011. 'Met een grote groep anderen had ik de film Rabat gemaakt en we hadden een drietal nominaties: voor beste scenario, film en acteur. Uiteindelijk nam acteur Nasrdin Dchar een gouden beeldje in ontvangst met een speech die vele mensen in het geheugen gegrift staat. Na afloop van het gala liet Van Heijningen zich ontvallen dat het raar was dat de film Rabat iets had kunnen winnen, want het was geen Nederlandse film.'

Nederlandse film

Meneer Van Heijningen, Nederland verandert en daarmee ook de Nederlandse film

Julius Ponten

Waarom was het geen Nederlandse film?, vraagt Ponten zich in zijn brief af. 'De productiemaatschappij was Nederlands, de film draaide in Nederlandse bioscopen en in het verhaal werd een Nederlandse taxi door de hoofdpersonen gereden vanaf Amsterdam, de hoofdstad van Nederland. Of was het omdat de acteurs niet roomblank waren?'

'Meneer Van Heijningen, Nederland verandert en daarmee ook de Nederlandse film. In 2011 liet ik u begaan, want we waren blij met de prijs, maar blijkbaar was het geen domme, op zichzelf staande uitbarsting van een slecht verliezer - De Bende van Oss won slechts een van de zes nominaties.'

Uit het interview van Van Heijningen in het AD zou volgens Ponten duidelijk blijken dat dedain en discriminerende gedachten 'diepgeworteld zijn bij de bekende filmproducent met zijn onafscheidelijke sigaar.'

'De discriminerende manier van denken en het aplomb waarmee dit soort opmerkingen in de media worden gemaakt, geven aan dat er nog een lange weg te gaan is', besluit Ponten zijn ingezonden brief.