Fragment uit Baby Driver.
Fragment uit Baby Driver. © Courtesy of TriStar Pictures

Baby Driver is een eenvoudig, maar heerlijk over de top actiespektakel

Film (actie) - Baby Driver

Baby Driver is een videoclipachtig spektakel vol muziek en achtervolgingen, een geheide zomerhit. De actiescènes zijn heerlijk over de top, tot aan kogelinslagen op de maat van de beat toe.

De muziek gaat voor de overval, niet andersom. Want zonder muziek kan de chauffeur uit Baby Driver eenvoudigweg niet functioneren. Elke haarscherpe bocht, elke krankzinnige uitwijkmanoeuvre, elke tel waarop Baby (zijn misdaad-nom de plume) in zijn gestolen gelegenheidsvehikel stoïcijns wacht op z'n rovende collega's, met ronkende motor, moet exact in de maat vallen. Alles is ritmisch in het bestaan van de zeer stuurbegaafde knul. Zijn ouders kwamen om bij een auto-ongeluk. De tinnitus-ruis die hij toen opliep, dempt hij met muziek, via zijn oortjes.

Baby Driver

Actie, regie: Edgar Wright, met: Ansel Elgort, Kevin Spacey, Lily James, Jon Bernthal, Jon Hamm, Eiza González, Jamie Foxx, 113 min, in 84 zalen.

En Baby (Ansel Elgort, uit The Fault in Our Stars) bezit een voor zijn leeftijd wat archaïsche, maar exquise smaak; Bob & Earl, The Beach Boys, The Jon Spencer Blues Explosion.

Zo zet Edgar Wright zijn geheide zomerhit op: videoclipachtig spektakel vol achtervolgingen die sterk doen denken aan parkour, de sprongkunst waarbij nonchalance, doodsverachting en uitsloverij samenkomen.

Net als Shaun of the Dead, de horrorhit en komische sociale satire waarmee de 43-jarige Britse regisseur en scenarist in 2004 doorbrak, getuigt Baby Driver van Wrights filmliefde: wie de colonne politieauto's ziet scheuren, kan niet anders dan denken aan The Blues Brothers. Zo ook de parade aan groteske criminelen in combinatie met die coole romantische gesprekjes van Baby met de hem adorerende serveerster: allemaal even post-Tarantino-esk.

Wright regisseert met vaart en schwung en strooit humor door alle gevatte dialogen

Dit zijn de wetten van de auto-achtervolgingsscène

Glanzende lak, achtervolgingen, gierende remmen, verbrand rubber. Is de nieuwe film Baby Driver een misdaadfilmhit? de Volkskrant verklaart het auto-actiegenre en levert er de muziek bij.

En zelfs al bezit zijn zesde speelfilm weinig eigens of diepgang: Wright regisseert met vaart en schwung en strooit humor door alle gevatte dialogen. De actiescènes zijn heerlijk over de top, tot aan kogelinslagen op de maat van de beat, maar werden níét digitaal opgepompt of versterkt, waardoor je ze als kijker nog wel voelt.

Het verhaaltje is eenvoudig: chauffeur Baby stal ooit de auto van een lokale misdaaddon (Kevin Spacey) en heeft zijn schuld nu bijna afbetaald. En als iemand 'laatste klus' mompelt in een film, weet je dat de problemen hem snel boven het hoofd zullen groeien.

Spacey hoeft niets nieuws te doen om te bekoren als vaderlijke en dreigende opdrachtgever: 'Je vriendin is knap, laten we ervoor zorgen dat dit zo blijft.' De baas werkt per klus met een ander gangsterteam, wat Wright in de gelegenheid stelt een palet aan bijpersonages te introduceren. Vooral acteurs Jon Hamm en Jamie Foxx mogen los, als psychisch wankele, maar zichzelf zeer tof achtende gangsters.

Tussen alle liedjes bevinden zich ook twee van Nederlandse makelij: Hocus Pocus van Focus komt voorbij en Golden Earring wordt extra fraai geïntroduceerd. Want wat biedt de ether als Baby's iPod het begeeft, midden in een achtervolging, en de muzikale purist koortsig aan de autoradioknop draait op zoek naar iets wat aan zijn eisen kan voldoen?