Uit Eten All you can eetcafé by Par Hasard

Maar goed dat het All you can eetcafé een tijdgrens van twee uur hanteert

Beeld Els Zweerink

Bij het All you can eetcafé in Almere eet u onbeperkt onlekkere eetcafé-gerechten in kabouterporties. Nog een ronde?

All you can eetcafé by Par Hasard,
Belfort 128 Almere 
Cijfer: 5

Onbeperkt eetcafégerechten in miniformaat voor € 22,50 (zo-wo) of € 19,50 (do-za). Daarbij naar wens bodemloos bier, wijn en fris voor € 14,50. Kleine kinderen en jarigen eten gratis. Toetjes en ‘specials’ kosten € 3,50.

De Woody Allen-film Annie Hall opent met een mop, verteld door hoofdpersoon Alvy Singer, over twee oude dametjes die in een vakantieresort hun onvrede uiten over de keuken. ‘Sjonge, het eten is hier afschúwelijk!’ zegt de een, waarop de ander klaagt: ‘Ja, en zulke kleine porties!’ Het is een metafoor, zegt Singer, voor het leven zelf, dat ook vol verdriet en narigheid en eenzaamheid is, en te snel voorbij bovendien. Ik moest aan die mop denken bij het All you can eetcafé in Almere, en kwam tot de conclusie dat Singer en de dametjes het mis hebben, maar dat dat het leven helaas niet per se gemakkelijker maakt. 

De gerechten van het restaurant zijn net als in het resort (op enkele saaie-maar-aanvaardbare uitzonderingen na) niét goed. Voordeel is wel dat ze heel erg klein zijn: twee eetlepels waterige tomatensoep in een kabouterpannetje is beslist beter dan een diep bord vol; gortdroge brokjes kipsaté zijn behapbaarder aan een tandenstoker dan op een spies van 200 gram. En een op een vieze plancha compleet tot bitter schuurpapier gecremeerd bavettelapje verstop je gemakkelijker in je servet dan een doorgeslagen tournedos.

Het lastige is dat de gerechtjes voor een vast bedrag onbeperkt worden aangeboden, wat een mens dan weer zou kunnen aanzetten tot het bestellen van nog meer onlekkere gerechtjes – ze zijn immers maar klein en een soort van gratis, en je weet maar nooit of de volgende wél bevalt. Dat mens (ik) komt vervolgens tot de conclusie dat ook de volgende ronde teleurstelt, maar gelukkig wederom minuscuul is, en bestelt uit ijdele hoop daarom andermaal verder. Ik weet niet precies waar dit een metafoor voor is. 

Ik besloot het etablissement te bezoeken omdat het een zogeheten franchise is van Par Hasard. Dat is een aardige, bourgondische formule met zaken in Amsterdam en Arnhem, waarvan we weten dat ze geweldige frites maken, huisgemaakte frikandellen en hele goeie Hollandse kipsaté. Deze vestiging op het Restaurantplein Belfort in de City Mall Almere begon ook als een normaal eetcafé, maar dat trok maar mondjesmaat gasten. Waarom? Onze serveerster, een en al paardenstaart en vriendelijke glimlach en waarschijnlijk het allerliefste meisje van de hele City Mall, weet het antwoord: ‘Almeerders willen gewoon all-you-can-eat, daar houden ze echt héél erg van.’ Op het Belfortplein zijn inderdaad nog vier andere zaken met een vergelijkbare opzet te vinden.

Waar Almeerders ook héél erg van houden, deduceren we uit de inrichting, is van dranken die blauw zijn. Bij binnenkomst is er een complete muur gevuld met flessen aquamarijnkleurige bubbelwijn met een grote lamp erachter, en ook op het cocktailmenu treffen we afbeeldingen aan van smurfwaardige versnaperingen met Blue Curaçao en Passoã – ik wist niet eens dat dat nog bestond. De inrichting is verder van het type platgereden xenos-hipster, met kale lichtpeertjes, decoratieve kratten (en decoratieve frituurolieblikken!) en plastic bloemen die door het liefste meisje wel even in het water zijn gezet – ze doet wat ze kan. Je betaalt een vaste prijs en vult dan je keuze in op een soort Yahtzeekaart. De zaak is niet vol, en hoewel je er ook voor kunt kiezen voor € 14,50 onbeperkt te drinken gedraagt het publiek zich voorbeeldig: we zien groepjes vriendinnen, een paar stellen, ze praten op gedempte toon. Niemand gaat zich te buiten of propt eten in z’n tas voor thuis.

Par Hasard-patatjes. Beeld Els Zweerink

Wij hebben die neiging zelf wel, maar niet om de juiste redenen: als je je bord niet leegeet mag je niet verder bestellen, op straffe van een boete. Sommige gerechtjes zijn niet zo slecht. Het ouderwetse kippasteitje laat bij het doorsnijden een doffe plof horen in plaats van de zo vurig gewenste, langgerekte kraak – maar de ragout bevalt prima: kip en champignons, tikje foelie, ui, lekker retro. Die saté aan een tandenstoker is dus droog, maar ligt onder prima pindasaus met wat pit en citroengras; de garnalen in een aardappelkorstje zijn ook héél gaar maar best smakelijk, net als de huisgemaakte Par Hasard-frikandel waarvoor we wél € 3,50 moeten bijbetalen. De ravioli heeft taaie randen, maar de ricotta-spinazievulling is oké. Voor de desserts moeten we ook € 3,50 bijbetalen, en daarvan zijn de porties ineens enorm: een taaie crème brûlée waarbij van het vooraf gebrande karamellaagje alleen nog een plasje siroop over is, maar de punt appeltaart is, hoewel bijzonder halfslachtig opgewarmd, eigenlijk best lekker.

Par-Hasard-frikandel, €3,50 extra. Beeld Els Zweerink

Maar die beroemde, prijswinnende Par Hasard-patatjes worden in plaats van met de beloofde piccalillymayonaise geserveerd met fritessaus, ze zijn aan de muffe kant en lauw bovendien. Datzelfde geldt voor het zuurvlees en de spareribs die allebei vooral smaken alsof ze heel lang bevroren zijn geweest – alle smaak, structuur en levendigheid zijn eruit. De steak tartare is een soort kleverige filet americain met grote stukken rauwe ui erin, en de fish & chips in bierbeslag lijkt meer op opnieuw opgewarmde supermarktkibbeling. De curieus betitelde ‘bloemkool hotwings’, gare bloemkool in een lekker knapperig deegjasje, arriveren met een ongekend vieze barbecuesaus, zó vol rookaroma dat hij me deed denken aan hoe ik vroeger in de kleine pauze een de vorige dag half opgerookte sigaret opnieuw aanstak, en dan steeds weer schrok van de penetrante smaak van koudgeworden asbak. Dieptepunt, naast die verkoolde bavette waar ook nog een werkelijk stuitende ‘jus de veau’ van korrels op ligt, is het vegetarische bijgerecht dat ‘courgette tataki’ heet. Dit wordt, constateren we, niet zo vaak besteld door Almeerders – de groente is zuur en moezig alsof ze al een week eerder is gegrild. 

Het is niet de wanhoop die je nekt, het is de hoop. Maar goed dat het All you can eetcafé een tijdgrens van twee uur hanteert, anders zat ik er nu waarschijnlijk nog, verbeten doorbestellend, en almaar dikker en droeviger wordend.

Limburgs zuurvlees. Beeld Els Zweerink

Bodemloos bunkeren

Het all-you-can-eat-buffetrestaurant zou eind jaren veertig zijn uitgevonden door Herb McDonald, een van de pioniers van de Las Vegas Strip. De formule waarbij je voor een vaste prijs onbeperkt kunt eten bestaat echter al veel langer: ik vond advertenties voor bijvoorbeeld ‘onbeperkt haantjes’ al uit de eerste helft van de vorige eeuw. Later veranderden die in mosselen, sliptongen, asperges of spareribs, en weer later verschenen de eerste All You Can Eat-sushi- en wokrestaurants. Ook brunchzaken en Chinese Hot Pots hanteren vaak het bodemloze model. Nu zijn er honderden all-you-can-eatrestaurants in Nederland. Grote ketens op dit gebied zijn Shabu Shabu (sushi), La Cubanita en ’t Zusje (tapas), De Beren (eetcafé) en Vandaag. Die laatste is een zogeheten ‘wereldrestaurant’, een subcategorie die ook steeds groter wordt: zaken aan de rand van steden met soms wel duizend zitplaatsen, waar gasten hun gerechtjes uit allerlei verschillende keukens ophalen bij buffetten en kookeilanden waar ze door koks live worden bereid. Gasten vinden het fijn dat je bij zo’n zaak weet wat je kwijt bent, en er is veel keuze dus je kunt ook eens iets nieuws proeven zonder je een buil te vallen. Uit economische studies blijkt overigens dat mensen in onbeperkte context anders eten dan normaal: in plaats van te eten zo lang als ze willen (of kunnen), lijken ze door te consumeren tot ze naar hun gevoel waar voor hun geld hebben gekregen. De neiging tot overeten is dus groter, maar experimenten laten ook zien dat mensen juist beduidend minder eten bij korting op een onbekend menu.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden