UIT ETENMontimar

Bij keten Montimar kun je Braboterraans dineren tegen mensaprijzen

Het interieur van Montimar in Boekel: ‘Gezellig, superslim opgezet en ongelooflijk goedkoop.’Beeld Els Zweerink

Montimar, een hysterisch populaire Brabantse restaurantketen, is zó absurd goedkoop dat Hiske er een hard hoofd in heeft. Maar wat er toen gebeurde...

Montimar Boekel 

(zit ook in Oss, Boxtel, Mierlo, Veghel en Rosmalen) 

Erpseweg 16 

montimar.nl 

Brabantse keten van grote restaurants met populair-mediterraansig menu. Gezellig, superslim opgezet en ongelooflijk goedkoop.

‘Montimar is de talk of the town in Oss en omstreken!’, appte een kennis. ‘Mijn Brabantse tantes kunnen over niets anders meer praten dan Montimar in Boxtel’, fluisterde een collega. En ik kreeg mails van lezers met wild be-uitroeptekende zinnen als: ‘Ga hierheen!!!’ en ‘Restaurant met vooroorlogse prijzen!’ 

Stuiterend enthousiasme, veroorzaakt door een keten van zes grote zaken die zich allemaal in een straal van 15 kilometer rond Veghel bevinden. Een tweetal Brabantse ondernemers zette vijf jaar geleden de eerste vestiging in Rosmalen op met een concept van ‘mediterrane gerechten voor mediterrane prijzen’ en opende vervolgens in een noodtempo nog vijf andere, vrijwel identieke restaurants met dezelfde inrichting en hetzelfde menu. Per locatie herbergen ze dagelijks bijna tweehonderd gasten – thans iets minder vanwege de coronamaatregelen. De website pocht uitgebreid over de lage prijzen (‘Een goed(koop) restaurant’; ‘Voor het geld hoeft u het niet te laten’). Inderdaad heb ik dit soort bedragen voor bier (€ 1,35), cocktails (€ 4), soep (€ 2,35) en hoofdgerechten (vanaf € 9,85) niet meer gezien sinds ik nog werd toegelaten tot de zelfs om 8 uur ’s ochtends al naar bouillonpoeder en kool riekende mensa van de Universiteit van Amsterdam. We lezen ook: ‘De sfeer ademt een kruising van een Franse Brasserie en een Spaanse Meson’. Dat is een zin die wat mij betreft meer de sfeer ademt van Koot en Bies Vieze Man in een NS-stalling vol bezwete fietszadels dan van een plezierige avond voordelig uit eten. Kortom: ik moest het nog maar zien.

Al bij binnenkomst blijkt mijn vrees voor vreetschuurachtige toestanden onterecht. Net als de andere vestigingen huist het restaurant in een oude boerderij met rieten dak, houten balken, open haard en veel knusse ruimtes. De ronde tafels zijn ingedekt met wit linnen, dubbel bestek en goed glaswerk en gasten verkeren in een ingetogen feestelijke stemming: er zijn tafels met tot in de puntjes opgedofte jongedames en we zien twee verjaardagen van oma en ook veel echtparen en vriendengroepjes. Het lukte drie dagen eerder nog nét een late tafel te reserveren; alle vestigingen zitten elke avond vol.

Het is om 8 uur nog steeds 33 graden, dus we strijken neer op het grote terras. Daar krijgen we van het piepjonge, maar snelle en hartelijke personeel direct iets te drinken en ook een bordje met twee schijven ijskoude watermeloen: een attent gebaar en precies waar we zin in hebben. Het huisaperitief, een witte sangria, lijkt ons te zoet, dus we bestellen een Aperol Spritz (€ 4,10). Ook de huiswijn, een frisse sauvignon blanc uit La Mancha onder eigen ‘Bodega Montimar’-label (€ 2,30 per glas, € 12,55 per fles) is voor de prijs verbazingwekkend prima.

Datzelfde geldt voor vrijwel alles wat we bestellen. De gulle krabsalade (€ 5,90) is een fris aangemaakt mengsel van half krab en half surimi met wat gehakte sjalot, bieslook en mayonaise. Erop ligt een halve, rijpe avocado, twee fijne grote garnalen, wat knapperig brickdeeg en erwtenscheuten. Het geheel is keurig afgemaakt met een slinger goede olijfolie en wat vlokkig zeezout. Surimi is natuurlijk geen echte krab, maar laten we over onze nuffigheid heen stappen: het is hartstikke lekker. De Salade Provencal (€5,35) is gemaakt met versgegrilde groenten en fijne, gepofte paprika, een paar krullen zojuist geschaafde Parmezaan en een met balsamico aangemaakte salade met ook wat bieten- en mosterdblad. 

De krabsalade: half krab en half surimi.Beeld Els Zweerink

Voor €5,25 krijgen we ook een reusachtig bord ultradegelijke vissoep: zelfgetrokken bouillon met iets tomaat en waarschijnlijk gebonden met een aardappeltje; scheutje Pernod, tikkie pit. Erin ligt zeker een ons vis (schol, zalm en gamba) die keurig op het allerlaatste moment in de hete soep is gedaan. 

Wat verbeterpunten zijn er ook. De Provençaalse tomatensoep (€ 2,35) smaakt te geconcentreerd en zout – alsof je een tube tomatenpasta aan je mond zet, of te weinig kokend water in je cup-a-soup hebt gedaan. De Pollo Catalan (€9,90) is een hoofdgerecht van gegrilde kipfilet met geroosterde bosui en een heel behoorlijke romescosaus. Het is een geinige verwijzing naar de Catalaanse calçots, de lange uien die daar ook gegrild met deze saus worden gegeten, maar de kip is kurkdroog. Ik vind kipfilet qua sappigheid zelf altijd enorm opknappen als je hem voor het grillen even stevig platslaat met iets zwaars. De antiboise bij de gebakken zeebaars (€ 12,80), overigens twéé flinke filets met een lekker knapperig velletje, is aan de grove kant. 

De desserts, een lichte, frisse limoncelloparfait met wat chocolade en citrusroom (€ 3,15) en een vacherin in een glaasje (€ 3,95; roomijs met meringues, ook weer met citrus frisgemaakte slagroom en gul zoete aardbeien) zijn dik in orde. Alleen de koffie (€ 1,10) is écht heel vies – nou ja, je kunt niet alles hebben.

De Pollo Catalan, een hoofdgerecht van gegrilde kipfilet met geroosterde bosui.Beeld Els Zweerink

We hadden verbijsterend weinig op dit spotgoedkope eten aan te merken. Ik ben ook enorm onder de indruk van wat er allemaal níét fout is gegaan: we voelden ons geen moment genegeerd en ook niet opgejaagd. Gerechten zijn netjes aan- en afgemaakt van verse producten zonder halffabrikaten. Het brood is knapperig en warm, de sla is aangemaakt en niet verlept, en de frietjes komen goed nagezouten regelrecht uit de frituur op tafel. Ondanks de hitte is alles prima op temperatuur, van de wijn, de boter en de salades vooraf tot het ijs en de prima getemperde, koele chocoladeschots op het dessert. Dat hóórt natuurlijk ook allemaal zo, maar het zijn dingen die ik ontelbaar vaak heb zien misgaan bij restaurants die een veelvoud van dit soort bedragen vragen. Dat het hier goed gaat, bij deze prijzen, getuigt van een retestrak systeem en een écht goed doortimmerde, zorgvuldige bedrijfscultuur.

We rekenen voor twee royale viergangendiners met ieder een aperitief en twee glazen wijn, brood met kruidenboter, drie flessen bruiswater en koffie na 76 euro af. Ter vergelijking: dat is één euro meer dan het alcoholvrije drankenarrangement van vorige week. Hoe het kan begrijp ik nog steeds niet helemaal, maar lekker is het wel.

Concept en zorgvuldigheid 

Ik heb een hekel aan de term prijs-kwaliteitverhouding, omdat die suggereert dat er een grafiek bestaat met een X-as, een Y-as en een kaarsrechte diagonaal om de optimale situatie weer te geven. Misschien dat je bij een fiets of wasdroger wel iets zou kunnen zeggen over hoeveel ‘kwaliteit’ je per euro wil hebben. Maar bij het beoordelen van een restaurantervaring, die iedere avond bij iedere tafel anders is en waarbij veel subtielere, uniekere en subjectievere factoren meespelen bij het bepalen of de avond de rekening waard was, vind ik het van weinig nut.

Liever denk ik over restaurants in termen van aan de ene kant het concept of het plan (Wat voor soort zaak is het? Wat voor ingrediënten gebruiken ze, en hoe creatief of bewerkelijk zijn de bereidingen? Voor wie koken ze?) en aan de andere kant de zorgvuldigheid waarmee dat plan vervolgens in de dagelijkse praktijk wordt ingevuld. Wat een zaak duur of goedkoop maakt, is het concept: de prijs wordt immers van tevoren bepaald op basis van de visie, de verwachte clientèle en de kosten. Bij een heel duur restaurant mag je natuurlijk meer creativiteit, ambacht, service en productkwaliteit verwachten dan bij een goedkope zaak. 

Maar of een eetervaring in dat restaurant vervolgens goed of slecht is, wordt heel vaak voor een aanzienlijk deel bepaald door de zorgvuldigheid waarmee het eigen concept in praktijk wordt gebracht – of het gebrek daaraan.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden