Paulien Cornelissein 150 woorden

Maar blijkbaar liggen wij op kilo’s beestjes en cellen van onszelf en van die dame

null Beeld

Ik las het volgende: als je niet meer weet wanneer je je vorige matras hebt gekocht, dan moet je een nieuwe kopen. Dit vanwege de vele kilo’s dode huidcellen en beestjes die erin zitten. Ik weet niet hoe wetenschappelijk deze informatie is (misschien zitten de matrasfabrikanten er wel achter), maar hij bleef hangen. Vooral die kilo’s dode beestjes.

Onze matras lag al op het bed in het vorige huis. Hij was van een dame geweest die daar eerst woonde. We vonden dit niet erg. Sterker nog: het is een bijzonder prettige matras, want glad van boven, en dat is zeldzaam in een wereld die bezaaid is met zacht-bobbelende toplaagmatrassen.

Maar blijkbaar liggen wij op kilo’s beestjes en cellen van onszelf en van die dame. In eerste instantie: ieuw, maar na mentaal herschikken vond ik het juist heel duurzaam van ons. En misschien was het ook wel een metafoor voor de samenleving als geheel – slapen op elkaars dode beestjes.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden