Interview

Radiomaker Mischa Blok: ‘Als je kwetsbaar en persoonlijk durft te zijn, kun je mensen echt raken’

Naast het presenteren van actualiteitenprogramma’s, blinkt radiomaker Mischa Blok uit in extreem persoonlijk werk. Zo maakte ze een podcast over de zoektocht naar haar biologische vader en gaat ze in Exen de podcast in gesprek met haar ex over hun verbroken relatie.

Ze waren nog geen twee maanden uit elkaar, na een relatie van ruim drie jaar. Radiomaker Mischa Blok (46) wilde graag bevriend blijven met haar ex, en andersom, maar dat bleek moeilijker dan gedacht. En toen zei Blok tegen hem: laten we hierover een podcast maken.

Mischa Blok Beeld  Erik Smits
Mischa BlokBeeld Erik Smits

Half februari stond de eerste aflevering van Exen de podcast online, inmiddels zijn het er al vier. En vorige maand maakte Blok haar debuut als co-presentator Van Blok&Toine, een dagelijks nieuwsprogramma op NPO Radio 1.

Het gaat hard met de carrière van Mischa Blok. Wie is deze bijzondere programmamaker en wat is het geheim van haar succes?

Ze durft om te beginnen persoonlijke programma’s te maken. Zoals de podcast met haar ex-vriend Jacob de Vries (36), presentator van het wetenschapsprogramma Focus op Radio 1.

Waarom maak je een podcast met je ex?

‘We vonden het moeilijk om goed naar elkaar te luisteren, omdat we vooral met onze eigen gevoelens bezig waren. We zijn allebei radiomakers, en ik dacht: dit is goed voor ons, omdat we oprecht vrienden wilden blijven en de podcast ons dwong met elkaar te blijven praten. Jacob vond het meteen een goed idee. En toen we een demo hadden opgenomen, dachten we: anderen zullen er vast iets in herkennen. Laten we het online gooien.’

Zeggen je vrienden wel eens: waarom gooi je je privéleven te grabbel?

‘Programma’s over iets dat zo dichtbij je staat, zijn volgens mij het mooist. De liefde is zo’n fascinerend onderwerp. Er zijn zoveel programma’s over, maar die gaan eigenlijk nooit over hoe je na een relatie verder moet met je leven en je ex. Het voegt dus iets toe. Voor mij geldt altijd: ben ik de enige die hiermee worstelt, of komt dit vaker voor? Als dit ook bij anderen speelt en ik me er goed bij voel, doe ik het. ’

Je moest in de podcast wel vertellen waarom jullie uit elkaar zijn gegaan: het is niet gelukt samen kinderen te krijgen, terwijl Jacob dat graag wil.

‘Daar hebben we over getwijfeld: moeten we dat echt zeggen? Het is zo persoonlijk en pijnlijk. We waren bang dat luisteraars ons advies zouden gaan geven. Dat gebeurt inmiddels, dat is de keerzijde: mensen laten weten dat we bij elkaar moeten blijven, dat we ivf moeten proberen.

‘Toch vonden we dat we dit moesten uitleggen. Anders snappen luisteraars niet waarom we uit elkaar zijn gegaan, terwijl onze liefde nog zo sterk is. Daar gaf de radiomaker in ons de doorslag.’

Jullie huilen in elke aflevering. Denk je nooit: dit is ongemakkelijk om te horen?

‘Ik vind het juist mooi: echte gesprekken tussen mensen die kwetsbaar durven te zijn. We praten over wat we wel en niet missen aan elkaar, of het gek is dat we nog zoveel samen doen, over Tinder en daten. Je hoort ons worstelen.’

Ben je niet bang dat het problemen veroorzaakt in het privéleven van jou of anderen?

‘Ik let goed op dat mijn kinderen, ik heb een dochter van 11 en een zoon van 13, en hun vader, mijn ex-man, erbuiten blijven. Zij hebben hier niet om gevraagd. Jacob en ik hebben de regel: het echte leven gaat voor, dat is belangrijker. De podcast heeft daar soms invloed op, natuurlijk. Het kan zijn dat we er ineens mee stoppen, bijvoorbeeld als een van ons een nieuwe relatie krijgt.’

Een paar weken geleden had Blok een eerste (wandel)date met een Tindermatch, maar hij besloot er verder geen werk van maken, mede naar aanleiding van de podcast. Zij en Jacob zijn nog te close met elkaar, vond hij.

‘Zoiets maakt het ingewikkelder’, zegt ze. ‘Toekomstige dates hebben misschien het idee: waarom zou ik mijn vingers hieraan branden? Dat kan zijn, maar voor nu voelt het goed dit te doen. We kunnen het later altijd nog van het internet halen.’

Blok maakte zeven jaar geleden haar eerst persoonlijke programma: Meneer Park, een radiodocumentaire over haar leven als Zuid-Koreaanse geadopteerde en de hereniging met haar biologische vader, in 2013.

Tot die tijd was ze een neutrale nieuwsverslaggever die een soort schild optrok. Omdat de documentaire over haarzelf ging, moest ze zichzelf tonen – ook op intieme momenten. Je hoort haar bijvoorbeeld huilen als ze haar vader omhelst, in Zuid-Korea.

‘Ik kreeg ongelooflijk veel reacties op dat programma’, zegt ze. ‘Ik merkte dat je met dit soort programma’s, waarin je kwetsbaar en persoonlijk durft te zijn, veel meer mensen raakt dan wanneer je iets met afstand maakt. Ik was er heel trots op.’

In de documentaire vertelt Blok dat ze meer dan dertig jaar heeft gedacht dat ze te vondeling is gelegd als 2-jarige. Dat kreeg ze te horen van haar adoptieouders: ze lag bij het kindertehuis met een briefje op haar kleren. Daarop stonden haar geboortedatum en haar naam, Park Eun Hye. Toen ze 3 was, werd ze geadopteerd.

‘Toen ik moeder was, drong langzaam tot me door dat dit verhaal niet kon kloppen. Peuters lopen gewoon achter je aan als je ze ergens neerlegt.

‘Ik deed navraag bij de adoptieorganisatie in Zuid-Korea, die liet weten dat ze een ‘schaduwdocument’ hadden met het echte verhaal. En dat ze mijn vader hadden gevonden. Wat bleek: hij heeft me opgevoed, nadat de relatie met mijn moeder was verbroken. Maar toen hij een relatie kreeg met een andere vrouw, bracht hij me alsnog naar het tehuis.’

Wat dacht je toen bleek dat je geen vondeling bent?

‘Ik was blij: ze hebben mijn vader gevonden! Maar ook in de war. Ineens bleek dat mijn levensverhaal niet klopte. Al die films en boeken over vondelingen die me zo hadden geraakt, alles wat ik erover had verteld: het was één grote leugen.’

Haar adoptieouders hebben haar met ‘idealistische motieven’ geadopteerd, zegt Blok. ‘Ze hebben ook een biologisch kind, mijn broer. Ze adopteerden me, simpel gezegd, om een kind uit een tehuis te redden. Ze waren geschokt toen bleek dat ik geen vondeling was, en wat er echt is gebeurd. Ik heb gezegd dat ik heel blij was dat ze me hebben geadopteerd. Anders was ik hier niet terechtgekomen. Ze zijn de liefste ouders die ik me kan voorstellen.’

Hoe was het om je biologische vader te ontmoeten?

‘Hij liep de kamer binnen en ik dacht: eindelijk iemand op wie ik lijk. We hebben eerst onhandig elkaars handen vastgehouden - Koreaanse mannen zijn best afstandelijk - en elkaar uiteindelijk omhelsd. Het was bijzonder en gek, het was toch een vreemde.’

Haar droomscenario – als vader en dochter de verloren tijd inhalen – kwam niet uit. ‘We hebben elkaar vaker gezien, in de jaren daarna, maar ik kreeg steeds meer het gevoel dat hij geen behoefte heeft aan contact. Het moet wel van twee kanten komen, vind ik. Er was geen plek voor mij in zijn leven, en die is er nu nog steeds niet. Als ik in Korea ben, kan ik hem bellen, dan gaan we uit eten en stopt hij me een pak geld toe. Meer is het niet.’

Kun je dat accepteren?

‘Ja. Al ben ik er wel een tijd boos om geweest. Wat ik niet accepteer, is dat hij niet helpt met zoeken naar mijn moeder, terwijl het mijn grootste wens is haar te ontmoeten. Ik weet alleen haar naam, Lee Pyung Soon, maar dat is niet genoeg.’

Waarom helpt hij je niet?

‘Dat is de Koreaanse schaamtecultuur. Als je een nieuwe relatie hebt, verbrand je alles. Geen foto’s, geen contact meer met je ex of kinderen uit een eerder huwelijk. Heel gek, maar zo gaat dat.’

Wat heeft het contact opgeleverd?

‘Het heeft me rust gebracht dat ik weet wie hij is. En ik ben veel trotser op hoe ik eruitzie en het land waar ik vandaan kom. Dat was ik vroeger niet. Toen ik opgroeide in Hendrik-Ido-Ambacht, bij Dordrecht, wilde ik er net zo uitzien als de rest. Ik vond het irritant dat mensen steeds vroegen waar ik vandaan kom.

‘Ik weet nog dat ik uit het vliegtuig stapte in Korea, in 2013, en kimchi rook: zuur, knoflook, pittig. Het voelde als thuiskomen. Ik zag mensen die er net zo uitzien als ik, die eten wat ik lekker vind, van dezelfde muziek houden. Alles viel op z’n plek.’

Ga je de naam Park Eun Hye ooit nog gebruiken?

‘Misschien. De combinatie Mischa Park vind ik mooi. Nederlands en Koreaans. Maar ik ben wel zo streberig dat ik denk: het zou funest zijn een radionaam weg te gooien waaraan ik zo hard heb gewerkt. Dus ik denk niet dat het ooit gaat gebeuren.’

Als meisje van 10 droomde Blok al van een radiocarrière. Het voelde magisch: ergens zaten mensen te praten en zij luisterde mee, op haar wekkerradio. Ze kon alleen de ‘r’ niet uitspreken, die klonk als een ‘l’. Het kostte een jaar logopedie om dat probleem op te lossen.

Mischa Blok Beeld Erik Smits
Mischa BlokBeeld Erik Smits

Via Dolfijn FM op Curaçao, waar ze vier jaar woonde, kwam ze uiteindelijk terecht bij Avrotros, als verslaggever bij Radio EenVandaag en presentator van Radar Radio en nachtprogramma’s als App Radio, Vink en Miss Podcast.

Vrienden zeggen: Mischa werkt keihard, weet wat ze wil en is heel ambitieus.

‘Toen ik terugkwam uit Curaçao, in 2007, heb ik voor mezelf een stip aan de horizon gezet: een programma presenteren op Radio 1, overdag. Dat was mijn doel, en dat heb ik heel vaak uitgesproken. Zo dwong ik mezelf ervoor te gaan en gaf ik anderen de kans me te helpen.

‘Toen ik hoorde dat ik deze baan kreeg bij Blok&Toine, waar ik een duo vorm met Toine van Peperstraten, heb ik een fles champagne opengetrokken. Ik dacht: ik heb het gehaald! Al die extra klussen: overwerken in het weekend, drie jaar nachtradio, nu betaalt het zich uit.’

De laatste anderhalf jaar presenteerde je vijf nachten per week op Radio 1, van 1 tot 2. Hoe zwaar was dat?

‘Superzwaar. Je komt chronisch slaap tekort en wordt labiel, omdat je in een ander ritme zit dan ‘gewone mensen’. En er is veel minder budget dan overdag. Ik had één redacteur, geen technicus, geen regisseur. Ik moest zelf gasten uitnodigen en ze ophalen bij de ingang van het NPO-gebouw.’

Je show eindigt met karaoke, laatst stond je te zingen met minister Grapperhaus. Is dit typerend voor hoe je radio maakt?

‘Ja. Veel interviews op de radio en in talkshows zijn een toneelstuk, vind ik. Op zo’n moment zie je hoe iemand echt is. Grapperhaus is bijvoorbeeld niet berekenend. Anders had hij nooit Good Vibrations van The Beach Boys met me gezongen. Dat is heel moeilijk, het lukte ons natuurlijk niet die hoge noten te halen.

‘Het is eigenlijk belachelijk, karaoke na een interview. Ik heb het bedacht omdat het typisch Koreaans is, het past bij me. Gek genoeg werkt het: veel luisteraars blijven hangen tot het einde, omdat ze willen horen hoe de gast hiermee omgaat.’

Bijkomend voordeel is dat het soms ongemakkelijk wordt, net als in Exen de podcast. Dat soort momenten maken het extra spannend, vindt ze.

‘Ik hou van ongemakkelijke programma’s. Kijk naar Wim T. Schippers en Ischa Meijer, hoe zij uit de bocht vlogen op radio en tv, hoe zij alles durfden. Dat gebeurt bijna nooit meer. De meeste podcastmakers komen niet verder dan radiootje spelen. Er moet meer worden geëxperimenteerd, alles is zo braaf!’

Adoptiestop

Blok is het eens met de adoptiestop die minister Sander Dekker in februari afkondigde. ‘Veel adoptieverhalen blijken niet te kloppen, het risico op misstanden – zoals kinderroof – is te groot. Als ik er met mensen over discussieer, hoor ik vaak dat ik dankbaar moet zijn dat ik hier terechtgekomen ben. Dat wensouders het goed bedoelen. Dat zal best. Maar onderschat niet hoe ingrijpend het is als je niet weet wie je ouders zijn of uit welk dorp je komt. Dan moet je stevig in je schoenen staan.’

Mischa Blok

1974Geboren op 7 juni in Suwon, Zuid-Korea

2004 Presentator, nieuwslezer Dolfijn FM, Curaçao

2008Nieuwslezer ANP en BNR Nieuwsradio

2010NPO Radio 1, o.a. verslaggeving, presentatie

2011RadioLab-prijs voor Dit is Radio 1

2014Radiodocumentaire Meneer Park, verslaggever Radio EenVandaag

2017Presentator Radar Radio, tweede in finale De slimste mens

2018Radio-1-verslaggever Winterspelen, Zuid-Korea.

2019 Presentator Vink, Miss Podcast

2021Exen de podcast, Blok&Toine (met Toine van Peperstraten)

Mischa Blok woont in Utrecht, ze heeft een zoon en een dochter

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden