Zweten op een oneindig blauwe zee

Drie weken met een boek bij het campingzwembad is simpelweg niet meer genoeg om de knopen uit lichaam en geest weg te masseren....

‘Je hebt wijde poriën en donkere kringen onder je ogen’, concludeert schoonheidsspecialiste Michelle monter. Ik slaap niet genoeg, en als dat het niet is dan drink ik te weinig. Juist ja. We zijn de haven van Venetië nog niet uit of ik heb mijn eerste standje al te pakken. Kennelijk heb ik deze week wellness hard nodig. Terwijl Michelle het ene na het andere smeersel aanbrengt op mijn gezicht (iets om te reinigen, iets voor mijn ogen, iets om mijn poriën te sluiten en iets om te ontspannen), begint het cruiseschip onder mij zachtjes te schudden. Langzaam vaart de Costa Serena dwars door Venetië richting open zee, maar ik zie het niet. Ik lig met watjes op mijn ogen in een donker kamertje en val bijna in slaap.

Cultuur opsnuiven is deze week nummer twee op mijn prioriteitenlijst. Terwijl het schip geruisloos van landsgrenzen wisselt, zal ik het Griekse Olympia en de Blauwe Moskee van Istanbul links laten liggen. Het hoofddoel is om in een paar dagen mijn lichaam te ontgiften en mijn geest te ontspannen. En de ruim 2000 vierkante meter grote Samsara Spa aan boord van de Costa Serena gaat me daarbij helpen. Even voorstellen: manager en fitnessfanaat Andrea Fornasini, twee alleraardigste receptionistes, 3 kapsters en 1 barbier, 3 fitnessinstructeurs, 1 lichaamsspecialiste, 2 schoonheidsspecialisten en 13 masseurs gaan hun best doen om mij verkwikt en opgeschoond weer op het vliegtuig terug naar huis te zetten.

Als Samsara Spa-gast heb je speciale privileges aan boord. Je hut ligt op de tiende verdieping, met directe en exclusieve toegang tot de Spa op dek 11 en 12. Voor een snel bezoekje aan de sauna, een cellulitisbehandeling of een oosterse massage.

Ontbijt, lunch en diner nuttig je in het speciale Samsara restaurant, waar alle gerechten arm zijn. Aan vet, zout, calorieën en helaas ook geregeld aan smaak. Voor absolute privacy kunnen maaltijden op de kamer genuttigd worden, bijvoorbeeld op het balkon met uitzicht op zee. De ‘gewone’ gasten gaan grotendeels aan je voorbij, die zitten bij het zwembad of in het casino. Het verschil tussen spa en zwembad is er een van dag en nacht. In het Samsara restaurant zie je hip geklede dertigers en veertigers met ten hoogste één kind water drinken, bij het buffet stuiteren horden kinderen in zwembroek of -pak van pizza naar pasta en naar hamburgers met friet.

Kuren op zee moet je niet lichtvaardig opvatten, zo blijkt op de eerste ochtend aan boord. Terwijl het schip over een oneindig blauwe watermassa naar de Italiaanse stad Bari vaart, neemt de Russische Elena me een consult af. Wat wil ik bere iken deze week? Heb ik veel stress? Doe ik aan sport/roken/ontspannen/ontslakken? Ze schrijft alles keurig op en kijkt zo nu en dan naar het aanmeldingsformulier dat ik heb ingevuld, waar ik naast een batterij van dergelijke vragen ook heb moeten invullen of ik allergieën heb of medicijnen slik. Voor de ultieme afstemming van mijn behandelingen op mijn lichamelijke behoeften word ik aan een apparaat gelegd dat in een huisartsenpraktijk niet had misstaan. Ik krijg een elektrode op mijn voet en hand, en de machine jaagt een minuscuul stroompje door mijn lichaam. Het spuugt een bonnetje uit met daarop de staat mijn lichaam. Hoeveel water, hoeveel vet, hoeveel calorieën per dag en dan nog wat aanbevelingen. Volgens de techniek is het verstandig om 2,9 kilo af te vallen.

‘Onzin,’ zegt Elena. ‘Je BMI, body mass index, is keurig, je hoeft niet af te vallen. Maar je houdt wel vocht vast, en dat betekent dat je veel afvalstoffen in je lichaam herbergt.’ Er volgt een geroutineerd minicollege over afvalstoffen (compleet met tekeningen) die via een overwerkte lever naar vetcellen onder mijn huid worden gestuurd voor opslag. Om ze te neutraliseren worden die afvalstoffen weer ingekapseld met water, wat tot overtollig vocht en daarmee tot de gevreesde cellulitis leidt. Ze schrijft me twee ontslakkingsbehandelingen voor, en om te ontspannen nog twee massages. Voor de schoonheid is er de gezichtsbehandeling en een pedicure en manicure. Nog vragen?

Mijn behandelplan begint diezelfde middag nog met een behandeling bij de Italiaanse lichaamsspecialiste Klara. Het heeft een natuurkundige naam die ik onmiddellijk vergeet, voor mijzelf noem ik het de supercellulitisbehandeling. Klara inspecteert kritisch mijn bovenbenen. ‘You sport, no? Look good but just a little bumpy.’ Ze meet de omvang op en dirigeert me naar een behandeltafel, waar een matje met algenpakking en wat elektroden klaarligt. Dit is al de tweede keer op één dag dat ik op het elektriciteitsnet word aangesloten. De algenwrap, legt Klara uit, zit vol met alkaline, een goedje dat de oceaan van zijn afvalstoffen zuivert. Ook goed voor mensen, vertelt ze me in vrolijk verzamelengels. De elektriciteit zorgt ervoor dat de alkaline diep doordringt in mijn huid en de afvalstoffen verdrijft. Ik word volledig ingepakt in algen en elektra, en de komende 40 minuten ben ik mijn spieren niet meer de baas. Ze trekken samen op commando van het apparaat. Als ik klaar ben zijn mijn bovenbenen een centimeter smaller. Ik kijk in de spiegel en meen ook echt minder huidbobbels te ontwaren. Ik wil nog een keer.

Dat staat echter niet in de planning, ik heb het druk. Er volgt nog een tweede cellulitisbehandeling, waarbij ik met algenpakking en al op een warm waterbed word gelegd en onherroepelijk in slaap val. Wat een verrukking. Aansluitend volgt een massage, waarbij de Filippijnse Jovy letterlijk op me gaat staan om de knopen uit mijn schouders te verdrijven. Ze kan niet meer dan 45 kilo wegen, maar zelfs daar voel ik nauwelijks wat van. Ik ben er nu van overtuigd dat ik het mooiste, soepelste lichaam van het schip heb.

De Samsara Spa is gebaseerd op de oosterse gezondheidsleer Ayurveda en die invloeden zijn goed te merken. De kleur wit zul je hier niet vinden, alles is warm van kleur en uitbundig gedecoreerd. Stilte is schaars. De vrolijke klanken van The Beatles en Michael Bublé achtervolgen je zelfs tot in de douches. De sauna’s zijn van glanzend mozaïek, in de massagekamers staan bonsaiboompjes en boeddha’s. Voor elke massage ontvang je de touch of Shanti, die je negatieve energie wegneemt. Of die, zoals manager Andrea nuchter vaststelt, ervoor zorgt dat je voeten schoon zijn en je gewend raakt aan de aanraking van de masseur.

Het is even wennen, al die oosterse drukte als je de steriele Zweedse wellness gewoon bent. Maar waar de rest van het schip me soms duizelig maakt met zijn Las Vegassfeer, is de spa op zijn eigen manier rustgevend. Terwijl ik mijn pedicure krijg, heb ik panorama-uitzicht over de Middellandse zee. Oh ja, die was er ook nog! Het schip is zo groot, dat je soms vergeet dat je vaart. Volgens een van de masseuses vragen gasten zich geregeld af wat voor weer het is, zo veel tijd spenderen ze binnen.

Maar als je het water dan je onverdeelde aandacht gunt, verwarmt het aanzicht van het heldere blauw je dwars door de airconditioning heen. Warme olie met aromatherapie die op mijn voorhoofd (ofwel mijn derde oog) wordt uitgegoten, doet me definitief vergeten dat op de dekken onder mij een mierenhoop van bijna 5000 mensen zijn weg zoekt van restaurant naar zwembad en andersom. Elke onwillige spier wordt volgens Ayurvedische traditie onder handen,of zelfs onder ellebogen genomen. Het is soms ronduit pijnlijk, soms bijzonder ontspannend. Na een paar dagen is de pijnlijke steek die door mijn nek schoot elke keer dat ik mijn hoofd vooroverboog, in elk geval verdwenen. Stresspijn, volgens mijn fysiotherapeut.

Vijf dagen en evenzoveel behandelingen later, met de sauna in mijn botten en de zee in mijn ziel, ontscheep ik in Istanbul. Mijn lichaam voelt op een prettige manier door de mangel gehaald, het resultaat is een gevoel van slank, zacht en stevig tegelijk. Mijn hoofd zit echter zo vol indrukken dat van volledige ontspanning geen sprake is. Daarvoor was het te druk aan boord, en was vijf dagen in de spa te kort. Ik heb mijn momenten gehad, zoals de keer dat ik alleen in de droogsauna zat. Ik keek uit op de machtige boeg van de Serena die door het water ploegde. De alom aanwezige luidsprekers hielden zich even stil en de kleur wit vulde mijn gedachten. Alles werd ontspannen, rustig, en uiteindelijk leeg. Ik had daar wel uren kunnen zitten, ware het niet dat de grond me letterlijk te heet onder de voeten werd .

Uiteindelijk voelt het alsof ik deze week heb gewerkt. Aan mijn welzijn. En met resultaat. Nu nog een dutje in het vliegtuig en dan komt het met die ontspanning ook wel goed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden