Wordt de aanvullende zorgverzekering een onzinproduct?

De Kwestie

De aanvullende zorgverzekering is voor een patiënt wat een brandverzekering is voor een pyromaan. Het nodigt uit tot onmiddellijk gebruik.

Wie van de tandarts hoort dat er de komende jaren een reeks van wortelkanaalbehandelingen wacht, sluit een aanvullende zorgverzekering af. Net als een blessuregevoelig persoon die in een kalenderjaar de marathons van Rotterdam en New York wil lopen en een goede fysiotherapeut tot de vaste verjaardagsvisite mag rekenen. Of iemand die met een chronische klacht kampt en bij de reguliere geneeskunde geen baat heeft gehad, en nu toevlucht wil zoeken tot een homeopaat of acupuncturist.

Adverteerders spelen zelfs openlijk op de polisvoorwaarden in, zoals opticiens die mensen met een dergelijke verzekering erop wijzen dat ze nog deze maand een bril op kosten van de verzekeringen kunnen kopen.

Verzekeringen zijn bedoeld om mensen schadeloos te stellen voor de excessieve kosten van eventualiteiten. Maar in het geval van aanvullende zorgverzekeringen is er een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat er schade zal worden geclaimd

Deze week waarschuwde De Nederlandsche Bank voor aanvullende zorgverzekeringen boven op de basisverzekering. Hiermee wilde de toezichthouders voor een keer niet de consument tegen zichzelf in bescherming nemen, maar de verzekeraars waarschuwen dat de aanvullende verzekeringen een schip van bijleg kunnen worden.

De calculerende burger maakt er handig gebruik van. De verplichte basispolis dekt al bezoeken aan de huisarts, het ziekenhuis, ambulancevervoer en de behandeling door specialisten. Wie daarboven geld betaalt voor een aanvullende verzekering heeft een zorgbegroting voor het nieuwe jaar. Als na optellen en aftrekken vaststaat dat de door de polis vergoede kosten van medische behandelingen hoger zijn dan de premies wordt er een afgesloten.

Als het gebit weer tiptop is, de uitputtende marathon is teruggebracht tot een ontspannen rondje in de wijk en dankzij een laserbehandeling geen volgende bril nodig is, wordt de aanvullende verzekering ook zo weer opgezegd.

Verzekeraars zijn geen filantropische instellingen, zoals de Nederlandsche Bank vermoedt. Zij kennen hun pappenheimers. Ze proberen de hoogte van de claims op alle manieren in te perken. Hoe meer er wordt geclaimd, hoe meer er aan de kleine lettertjes wordt gesleuteld.

Het aantal te vergoeden behandelingen bij de fysio wordt aan een maximum gebonden en/of het eigen risico van die behandelingen wordt verhoogd. Uiteindelijk zullen de premies even hoog worden als de uitkeringen. Met solidariteit heeft het niets meer van doen. Het is een onderhoudscontract tussen de calculerende burger en de calculerende verzekeraar.

Eigenlijk is het even overbodig als een brandverzekering voor een pyromaan met een jaarlijkse premie van twee ton.

Reageren? p.dewaard@volkskrant.nl

Meer over