Reportage Profijt van overwaarde

Wonen in een schilderij van Van Ruisdael – huizenbezitters die Amsterdam verlaten rekenen zich rijk in de regio

Lucas en Marlous kochten met hun overwaarde een grote woonboerderij in Woerdense Verlaat. Beeld Freek van den Bergh

Wie een aantal jaar geleden een huis kocht in een van de grote steden, kan daar nu flink van profiteren. Zeker als hij de stad verlaat voor het platteland. Zoals Lucas (31) en Marlous (34), die hun appartementjes in Amsterdam hebben ingeruild voor een riante woonboerderij met 18.500 vierkante meter grond.

Lucas Albada Jelgersma (31) heeft net vier volwassen perenbomen laten aanrukken voor op zijn landgoed. Tweedehandsjes, van Marktplaats, voor 75 euro per stuk inclusief bezorging. ‘Bij Intratuin zag ik ze laatst voor 699 euro’, zegt Lucas. Dat is een slechte deal, vindt hij. En aan slechte deals doet Lucas niet. Anders had hij niet onlangs twee Amsterdamse appartementen weten te verruilen voor een buitenplaats van 18.500 vierkante meter met gerenoveerde woonboerderij.

‘Dit is het soort woning waarvan we hoopten dat we haar óóit, later in onze carrière, zouden kunnen kopen’, zegt Lucas, omringd door schapen, varkens en de geiten Linda, Roos en Jessica. Op de achtergrond prijkt het rieten dak van zijn riante nieuwe optrekje, vorig jaar gekocht samen met zijn verloofde Marlous de Monchy (34). ‘Maar door een gigantische klapper op de Amsterdamse woningmarkt kon het nu al. Ik ben er nog steeds verbaasd over.’

De ongekend grote stijging van de huizenprijzen in randstedelijke centra kent veel verliezers, met name jonge starters die de stad niet meer in komen. Maar wie vijf tot tien jaar geleden starter was en niet vies van een beetje risico, zoals Lucas en Marlous, is nu spekkoper. Tussen 2013 en medio 2018 schoot de gemiddelde waarde van een Amsterdamse woning met 64 procent omhoog. Wie er nu voor kiest die overwaarde te gelde te maken buiten de stad, steekt het Monopolybord van de huizenmarkt in één stap schuin over.

239 duizend euro winst

Terwijl in mei 2012 de huizenprijzen almaar daalden, kocht Lucas een driekamerwoning in Amsterdam-Oost voor 240 duizend euro. Veel collega’s en vrienden verklaarden hem voor gek: zo jong, in zo’n markt, met zo’n verantwoordelijkheid? Maar Lucas keek een beetje naar de historische bewegingen op de huizenmarkt en dacht: dat komt wel goed. Vorig jaar verkocht hij zijn appartement, inmiddels voor 60 duizend euro verbouwd, voor 539 duizend euro. Winst: 239 duizend euro in vijf jaar. Even later ving Marlous ook een ton overwaarde op haar Amsterdamse tweekamerappartementje – vijftig vierkante meter zonder tuin of balkon – dat ze kocht in 2010.

Nu staan ze samen op hun landgoed in Woerdense Verlaat, in het groene hart tussen Woerden en Mijdrecht. Jacob van Ruisdael had het niet beter kunnen schilderen: een schaars bewolkte blauwe lentelucht, compleet met overvliegende ganzenkolonie en in de groene verte een 19de-eeuwse woonboerderij van 265 vierkante meter.

Lucas, galeriehouder en recruiter in de onderwijsbranche, en Marlous, persoonlijk assistent bij Ahold Delhaize, betaalden 808 duizend euro voor deze idylle. In centraal Amsterdam hadden ze voor dat geld een mooi gerenoveerde benedenwoning van misschien 150 vierkante meter kunnen kopen, eventueel voorzien van een tuintje met uitzicht op een flatgebouw. Maar in Woerdense Verlaat stonden de huizen vorig jaar nog onder water; de verkopers van de woonboerderij leden verlies, ondanks twee ton aan verbouwingen die het oude pand naar 21ste-eeuws wooncomfort hebben getild. Nieuwe badkamers, dakkapellen, gerenoveerde slaapkamers, rieten dak, nieuwe verflaag op de buitenmuren.

Beeld Freek van den Bergh

Varkens en rivierkreeften

Nu wijden de twee stadsverlaters zich aan de beslommeringen van het landelijke leven. Marlous spreekt varken Isabelle streng toe als ze weer heimelijk richting de smakelijke roze hortensia’s scharrelt. Lucas checkt bij de sloot aan de poort of er nog rivierkreeften in zijn val gezwommen zijn. Het enige natuurverschijnsel dat ze minder op prijs stellen, is de bruine rat die regelmatig opduikt en de kuikens aanvalt. Daar heeft Lucas wat op gevonden: een luchtbuks compleet met nachtkijker waarmee hij vanuit het slaapkamerraam kan jagen, als was hij een echte landheer.

‘Ze dragen de ziekte van Weil’, verklaart hij zijn tamelijk ingrijpende optreden tegen dit onderdeel van de plaatselijke fauna. ‘En het zijn er echt heel veel.’ 

Het is wel even wennen, in Woerdense Verlaat. In de straat waar Lucas en Marlous wonen, is iedereen nogal op zichzelf. Alleen met de directe buren hebben ze leuk contact. De dorpskroeg in het nabijgelegen plaatsje Noorden is gezellig. Ze kennen Lucas daar ook al, sinds hij na het kerstdiner kwam aanrijden op het trekkertje dat hij heeft aangeschaft om hun weiland bij te houden. Maar verder is er weinig vertier.

‘We wisten dat we hier op onszelf aangewezen zouden zijn’, zegt Lucas. ‘Het is niet zoals Bussum, waar de Amsterdammers je om de oren vliegen.’

Snel in de stad

Wat hij zich niet goed had gerealiseerd, is dat de afstand naar omringende steden zó klein is. Hij heeft de kaart er natuurlijk op nageslagen, maar in de praktijk verbaast het hem alsnog. In 35 minuten is hij bij zijn kunstgalerie in het Amsterdamse centrum, met file in 45 minuten. Den Haag: 35 minuten. Utrecht: 25. Schiphol: 25. De prijs van een Ubertaxi na een avondje stappen in Amsterdam, 45 euro, heeft hij bij aankoop ingecalculeerd als verzonken kosten: een noodzakelijke investering die als verloren moet worden beschouwd. ‘Als ik met vrienden op stap wil blijven gaan, moet ik leren leven met 500 euro per jaar aan Uberkosten.’

De grootste uitdaging, dachten ze, wordt het op peil houden van hun sociale leven. Maar daarbij hadden ze niet gerekend op de aantrekkingskracht die het Groene Hart uitoefent op anderen. Door de week struikel je in de tuin over kippen en kwartels, in het weekend over Amsterdamse yuppen die graag aansluiten voor een barbecue of kanotocht in het landelijke, bij huize Lucas en Marlous.

Nadelen zijn er ook. Dat het zo’n modderpoel wordt in de winter, al kan dat ook komen doordat Lucas te enthousiast op zijn trekkertje heeft rondgereden. Woerdense Verlaat, ruim driehonderd zielen, heeft ook geen mooie historische dorpskern zoals bijvoorbeeld Breukelen of Loenen. Wel een gereformeerde kerk, pontificaal aan de hoofdstraat, met bijbehorende religieuze school – de enige school in het dorp. Lucas: ‘Ik ben agnost. Als we later kinderen krijgen, wil ik die niet op een Bijbelschool hebben. Dat kan nog wel een dingetje worden.’

Beeld Freek van de Bergh

Veel grasmaaien

En het onderhoud. Dat hadden ze wel verwacht, maar het valt alsnog tegen. Alleen al het grasmaaien kost twee uur per week. De drainagesystemen rond het huis, op drassige veengrond, hebben een opknapbeurt nodig. Het dak moet eens in de dertig jaar worden vernieuwd. De beschoeiing aan de waterkant moet worden gerenoveerd. In Amsterdam betaal je pakweg 50 of 100 euro per maand aan de Vereniging van Eigenaren (VvE), zeggen Lucas en Marlous, hier moeten ze 500 euro incalculeren om droge voeten en een droog hoofd te houden.

Binnenkort gaan ze trouwen, Marlous en hij. Hierachter, zegt Lucas, met een knik naar het 600 meter diepe weiland dat aansluit op de achtertuin. ‘Ruimte zat.’

En als ze nou over een paar jaar twee ton meer voor de woonboerderij krijgen, zijn ze dan subiet vertrokken? Het antwoord bestaat uit twee synchroon nee-schuddende gezichten in de middagzon, aan de andere kant van de tuintafel. De eend van de buren kwaakt nog even, alsof ter bevestiging: Lucas en Marlous zitten hier prima, in hun droomhuis. ‘Maar goed’, zegt Lucas. ‘Ik denk dat de waarde wel zal stijgen; de vraag zal toenemen doordat steeds meer Amsterdammers zich realiseren dat hun geld in deze buurt veel meer waard is.’

Ze zijn, zo wil hij maar zeggen, precies op het juiste moment ingestapt op de woningmarkt in Woerdense Verlaat.

De stad uit

Lucas en Marlous zijn geen uitzondering: huizenverkopers nemen hun overwaarde steeds vaker mee naar buiten de stad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.