Winkels zijn kathedralen van nu

DE BELANGRIJKSTE interesses van de moderne mens worden uitstekend omschreven in de titel van Mark Ravenhills toneelstuk: Shopping and Fucking....

Niet iedereen is daar blij mee, en vooral de katholieke kerk die de laatste tijd bezig is aan een imponerend pr-offensief, spreekt zich uit tegen deze verworvenheden. Monseigneur Muskens heeft de armen van Nederland al aangezet tot het stelen van brood.

Vervolgens heeft hij zich uitgesproken tegen de 24-uurseconomie, een idée fixe dat tot dusverre meer woorden dan werktijd in beslag heeft genomen. Winkels die een uurtje langer open zijn, zijn nog geen indicatie van die 24-uurseconomie, Monseigneur!

En in een kennelijk internationaal gecoördineerde actie heeft onlangs ook de Britse kardinaal Basil Hume zich in de discussie gestort. Volgens hem zijn wij geobsedeerd door seks en winkelen, en hij denkt zelfs dat de moderne maatschappij de spirituele leegte vult met het doen van aankopen.

In winkels is het inderdaad een stuk drukker dan in de kerk. De shopping malls, zoals die vanuit Amerika langzamerhand naar Europa komen, zijn de kathedralen van deze tijd: indrukwekkende gebouwen waar niet de Here maar Mammon aanbeden wordt.

De kardinaal, en met hem de hele katholieke en wellicht zelfs een groot gedeelte van andere kerken, was bezorgd. Geestelijke armoe, dat was het. En bovendien werden jongeren aangemoedigd om op steeds jongere leeftijd seks te hebben. Seks was iets geworden dat op zichzelf stond, en wat te denken van al die losse verbintenissen waarin men elkaar aansprak met 'partner' in plaats van als echtgenoot?

Ach, dat versleten stokpaardje van seks-zonder-liefde. De kardinaal zou toch beter moeten weten. In klassieke katholieke gezinnen, die gelukkig aan het uitsterven zijn, werd kind na kind geboren en je maakt mij niet wijs dat dat allemaal uit pure liefde was.

Is het nu echt zo erg dat veel mensen het leuk vinden om uit winkelen te gaan of met elkaar naar bed? Zou dat werkelijk een indicatie van geestelijke armoede zijn? Het is niet eenvoudig om mensen de kerk in te krijgen. Ook in ons land gaan betuttelende stemmen op om de zondagssluiting weer in te stellen en op die manier een rustdag te regelen. Maar wie op zondag rust wil, hoeft alleen maar níet naar het centrum van Amsterdam te gaan.

Overal elders heerst die vredige zondagse sfeer die die dag zo onvergetelijk maakt. Het is pure nostalgie om die zondag weer in ere te herstellen. Als ik moet kiezen tussen naar de kerk gaan of naar de Bijenkorf hoef ik daar geen seconde over na te denken. Als op zondag de winkels dicht gaan, zitten de kerken dan weer vol?

Winkelen is nu eenmaal heel erg leuk, niet alleen om dat het een kick geeft om iets te kopen, maar ook omdat het een sociaal oergevoel in ons bevredigt: we trekken weer eens samen op, gezellig in een groep. Bovendien is het een heel wat onschuldiger tijdverdrijf dan in een kroeg zitten of oorlog voeren (wat onder leiding van de kerk vaak genoeg gebeurd is).

Het is heel onbeschaamd om zieltjes te willen winnen door de mensen weer eens te vertellen dat wat ze leuk vinden, niet goed voor ze is. Kennelijk vindt de katholieke kerk het erg moeilijk om een ander liedje te zingen, want dit horen we nu al eeuwenlang. Als iedereen dacht dat de geestelijke nood gelenigd werd door kerkbezoek, zat het heus wel vol.

Liesbeth Wytzes

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden