Wie gaat er mee naar Engeland varen? (2)

De ene veerbootmaatschappij is de andere niet. Of toch wel? Wie per ferry de oversteek naar Engeland wil maken, bijvoorbeeld om kerstinkopen te doen, kan uit diverse routes kiezen....

- De haven vaart weg.

Gut, eindelijk. Werd tijd. Volgens de dienstregeling had dat een halfuur geleden al gemoeten. Vaart-ie wel de goeie kant op?

- Vast. Geen idee. Qua richtingen kunt u mij alles wijsmaken. Daarstraks in de haven al. Bordjes Hull alle kanten op.

- De captain meldde trouwens net dat we best op tijd aan de overkant zijn. Nog een whiskey? Kost hier niks, weet u.

Zonder ijs, ja. Welke bar, de Flying Dutchman, de Europe Lounge, de Moonlight of die naamloze bij de disco, waar de videogames staan? Waar hebben ze de minste kerstversieringen? Engeland is nu natuurlijk al Jingle Bells tot je er zeeziek van bent.

- Bij de Dutchman hebben ze een salonpianist. Heeft wat geluidsproblemen, maar hij slaat zich er kranig doorheen. Zonder ijs, ik ren al.

Cheers, daar ga je. Had jij dat nou ook, dat idee dat zo'n overtochtje van de eerste tot de laatste minuut een nachtmerrie zou zijn?

- Ik had visioenen. Lallende Engelsen. Braken in de plantenbakken, de toiletten. Een bemanning die je niet ziet staan. Uitgelaten schoolklassen achter de gokautomaten. En slapende langharigen in hun slaapzakje, liefst ín de kinderspeelplaats.

Precies, zeg maar de soort gelegenheden waar je je baas niet mee naartoe neemt.

- Nee, hooguit Oost-Duitse zakenrelaties. Omdat ze het zelf graag willen, dan. Zoals je in Amsterdam eeuwig naar die verdomde wallen moet.

En niet te vergeten de gênante run op de tax-free shop. Ik zag het er net alweer zwart staan, tenminste. Liters booze. Hele trejen bier. Sloffen sigaretten. Fotorolletjes. Geurtjes.

- Kortom, wat doen we hier eigenlijk?

Naar Engeland varen. Met de nachtboot naar Hull, om precies te zijn, de Norsun.

- En terug, ja. Nee, ik bedoel als we dat in het eerste uur dat we nog aan de kaai lagen, allemaal hebben kunnen vaststellen, dan hadden we de eer aan onszelf kunnen houden en gewoon de loopplank weer afrennen. Gaan we met het vliegtuig. Doei. Net zo makkelijk.

Naar Hull zeker? Nee, het gekke is, ik had in die vertrekhal zelfs een beetje het gevoel dat we met een vliegtuig zouden gaan. Ik herinnerde me helemaal niet dat het in het vaarwezen zo gastvrij kon wezen. Heb je gezien hoeveel man personeel ze überhaupt hebben lopen? En maar glimlachen en knipmessen. Echt, het was daar niet te onderscheiden van een klein vliegveldje voor binnenlandse vluchten. Midland Airlines in Glasgow, zoiets.

- Jaja, die roltrappen en zo en boarding cards en die bezorgdheid om je lot. Dat bedoel je toch?

Nou, en eigenlijk is dat tot nu doorgegaan, dat luxegevoel dat je bij vliegen bijna vanzelf krijgt. Varen is iets anders dan tien, vijftien jaar geleden, ik voel het nu al.

- Op de pier wel, ja. Maar verder zijn we toch echt gewoon omsingeld door lallende Engelsen, door giechelende en stompende schoolklassen met achterstevoren petjes, hitsige truckers en straks staan we een uur in de rij voor een stuk gebakken varken met zure patat, plus een blikje cola. Het is precies zoals je al vreesde, welbeschouwd.

Dan heb je nog niet genoeg gewandeld. De trappen naar het blauwe dek hieronder en het groene hierboven. Ze voeren je letterlijk van de ene wereld naar een andere. Hier op rood, ja, daar heb je het dronken gepeupel en de luidruchtige pubers. Hier speelt straks een bandje treurige covers met veel bas en een glitterbal. Hier hangt men tegen het plafond orerend aan de bar, speelt men vanavond radeloos roulette, wordt gebrald en liggen om een uur of twaalf plotseling overal types in slaapzakken temidden van regimenten Guinness-glazen. Let maar op. Dante's Inferno of erger.

- En op groen en blauw is dat heel anders? Maar het schip is toch niet in klassen ingedeeld? Niks van gemerkt bij het inchecken, in elk geval.

Het rare is dat dat helemaal vanzelf gaat, voor zover ik het kan zien. Op blauw zit die pianist te pingelen en staan rustige stoelen waar men fluisterend een glaasje drinkt en beleefd applaudisseert als-ie weer een deuntje af heeft. Daarbij leest men boeken, de krant van hedenmiddag. Is men wat middelbaarder dan elders, of serieus verloofd. Het enige is de bioscoop die om de twee uur uit- en ingaat, een tikje luidruchtig. Recente films hoor. Groen is voornamelijk restaurant. En slaapstoelen, die hebben ze ook nog. Met een kussen van de zaak, trouwens. Werd net omgeroepen.

- Blij toch dat ik een hut heb, die zag er goed uit en wat een attent chocolaatje bij binnenkomst. Wat zouden al die mensen eigenlijk in Engeland te zoeken hebben?

Dagje boodschappen, hooguit. Let maar eens op. Als we morgenmiddag alweer op het King George dock in Hull staan met een opgelaten gevoel bij het inchecken omdat er natuurlijk niemand in een weekend op en neer wil, dan staan al die andere lui d'r ook allemaal. Hebben zich een dag stierlijk verveeld in de omliggende provinciesteden, de Engelse evenknieën van Utrecht en Deventer zeg maar, en gaan dan weer aan boord. Terug.

Dus jij denkt dat ze eventjes boodschappen gaan doen en daar al dat gedoe voor laten welgevallen. Met een hut erbij kost je dat wel dik 450 ballen anders.

- Erger, het gaat ze om het heen en weer. Om de sfeer aan boord. De drank, het winkelen zonder belastingen, een innig dansje met je nicht, een gokje, nog een drankje, staren over zee, het gevoel dagen later thuis nog dat de vloer een beetje deint. Het restaurant.

Ja, varken met zure patat.

- Vergis je niet, er is in die vijftien jaar sinds jijzelf als scholier naar Engeland voer, veel veranderd. Toen was de ferry nog gewoon een transportmiddel, een trein zonder wielen. Daar meldde je je voor vervoer. Liefst 's nachts want dat kostte het minste tijd. Nu is varen naar Engeland een heuse cruise. Een belevenis op zich. En dus is het spek met patat inmiddels een uitgelezen kaart geworden.

Zag ik. Zalm in bladerdeeg. Roast van het mes. Gegrilde kipfilet. Zelfs een hele Indonesische kaart. Voorgerechten, nagerechten. Op papier zag het er allemaal niet slecht uit. Was er niet zelfs een kinderkaart? Of zet je je kind zolang in de crèche op het blauwe dek, clown inbegrepen? Maar in het echt is het natuurlijk gewoon varken met zure patat, wat de klok slaat.

- Exquis is natuurlijk anders, maar ze maken er wel degelijk werk van. Dat kan ook omdat ze tegenwoordig alleen nog maar eten verstrekken aan mensen die reserveren. Je komt aan de ingang, toont je reservering en een heuse gérant leidt je naar je tafel. Voorgerecht wordt geserveerd, soep, groentefantasietje of garnalen en daarna val je aan op de buffetten. Aardig flesje wijn erbij voor een schappelijke prijs. Laat ik het zo zeggen: je eet er beter dan doorgaans in Engeland zelf lukt.

En je slaapt er beter dan thuis, zij het dat ze om zes uur willen dat je wakker wordt. Zonde, kortom, dat ze in Hull niet meteen omkeren. Twee dagen in drie hotels tegelijk, eensterren. Zoiets.

- Je begint het te begrijpen. Nog maar een whiskey?

North Sea Ferries 0181-25.55.55. Prijs bovenstaande overtocht retour, met éénpersoons buitenhut ¿ 382,-.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden