De Kwestie Peter de Waard

Waarom is de Tata Nano een grote miskleun?

Het was geen bolide voor Max Verstappen. Initiatiefnemer Ratan Tata, die tot zijn afgrijzen zag hoe complete gezinnen op brommers en scooters door het chaotische verkeer in Mumbai slalomden, noemde het de people’s car, de volksauto. Hij wilde wat doen aan de 150 duizend doden die jaarlijks in het ­Indiase verkeer vallen.

Tien jaar geleden werd de Tata Nano gelanceerd als het goedkoopste gezinsautootje ooit – een kaal vehikel waarin alleen de meest essentiële benodigdheden waren te vinden, zoals een stuur en een rem. Maar het was gemaakt van Tata’s eigen plaatstaal. Er was plek voor vier personen. En met een liter benzine kon 23 kilometer worden gereden.

Dat was heel wat voor 1.500 euro. Voor dat geld zou de opkomende middenklasse van India zich een autootje kunnen permitteren in een land waar nog altijd zeven keer meer gemotoriseerde tweewielers worden verkocht dan auto’s.

De verwachtingen waren hoog. Er werd een fabriek gebouwd voor 150 duizend stuks per jaar. Vergelijkingen werden getrokken met de Kever, waarvan er wereldwijd 21 miljoen werden verkocht. Of zelfs met de Toyota Corolla – met 40 miljoen de best verkochte auto ooit. Zelfs Nederlanders keken watertandend uit naar de goedkoopste auto ooit.

Maar dit jaar zijn er gemiddeld nog maar 40 stuks per maand geproduceerd. In juni rolden er zelfs maar drie van de band. Dat zouden zelfs voor Vaticaanstad en Liechtenstein teleurstellende cijfers zijn. Maar op een markt met 1,3 miljard potentiële consumenten is het een afgang van jewelste. Indiase media hebben onder de kop RIP al het einde aangekondigd. Alleen op bestelling van dealers blijft eigenaar Tata Motors de auto produceren. Maar in de fabriek zelf worden al lang andere modellen van Tata Motors geproduceerd, zoals de Tiago, Tigor, Nexon en Hexa .

De Tata Nano Beeld REUTERS

De Tata Nano kan bijgeschreven worden in de lijst van de grootste flops in de geschiedenis van de automobielindustrie – met de Austin Allegro, Ford Edsel, Volkswagen Phaeton, Alfa 6 en Yugo.

Dat de Nano is mislukt zou te maken hebben met onveiligheid. Maar scorebordjournalistiek is ook de autosector niet vreemd. Na de lancering in 2008 was het helemaal niet zo’n probleem. ‘Met de 621 kilogram zware Nano door het verkeer laveren, gaat gaandeweg de middag vlotter. De conclusie is helder: het rijdt en je zit droog’, constateerde een Nederlandse autojournalist die er toen eentje mocht uitproberen.

Een veel groter probleem was de verkeerde marketing. De Tata Nano werd geafficheerd als het armeluiswagentje. Geen uit de bittere armoede opgeklommen Indiër wilde zich daarmee vereenzelvigen. Wie de status van de middenklasse had bereikt, kocht voor hetzelfde geld veel liever een zesdehands van een beter merk dan een splinternieuwe Nano, net zoals Nederlanders van de wederopbouwtijd liever een Cortina kochten dan een DAF.

Ratan Tata weet dat nu ook. Alleen wil hij het nog niet erkennen.

Reageren? p.dewaard@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden