Column Peter de Waard

Verdient Mario Draghi een standbeeld?

Hij werd Super Mario genoemd, maar ‘de sfinx’ was een passender bijnaam geweest.

Hij leidde acht jaar lang de Europese Centrale Bank (ECB) zo onbewogen dat het leek of hij een einde wilden maken aan alle stereotypen over Italiaanse mannen. Hij was eerder kleurloos dan kleurrijk. Hij was sober en gereserveerd in plaats van uitbundig en gepassioneerd. Hij was meer weloverwogen dan spontaan. En hij was zeker geen casanova.

Hij hield niet van de camera’s en de camera’s niet van hem. Hij meed het partycircuit. Interviews gaf hij zelden. Een faux pas is niet bekend. Elke woord was op een goudschaaltje gewogen.

Na de joviale Nederlander Duisenberg en de flamboyante Fransman Trichet, die beiden glorieerden als president van de ECB in een tijd dat de euro nog werd omarmd als de kroon op de Europese eenheidsgedachte, moest Draghi de grote aanval op de eenheidsmunt pareren in een tijd dat het sentiment keerde. Hij erfde het Griekse probleem. En binnen de kortste tijd hingen de aasgieren boven de eurozone en escaleerde de dreiging van een Grexit tot een complete eurocrisis.

Nog geen jaar na zijn aftreden redde hij de muntunie. In juli 2012 vertelde hij de speculanten in de City van Londen: ‘Binnen haar mandaat staat de ECB klaar om al het nodige te doen om de euro te behouden.’ Daarna hield hij even de adem in. ‘En geloof me, dat zal genoeg zijn.’ Het waren precies de goede woorden op het juiste moment. De speculanten die tientallen miljarden hadden gezet op het uiteenvallen van de eurozone, dropen een voor een af. Tegen iemand die een bankbiljettenpers op volle kracht kon laten draaien, zouden ze geen kans hebben.

Later kreeg Draghi het verwijt dat hij met zijn renteverlagingen en opkoopprogramma’s de neurolanden met hun bloeiende economie op liet draaien voor de stagnerende economieën van de zeurolanden. Persoonlijk werden hem de pensioenkortingen en lage spaarrentes aangewreven.

Maar Draghi voerde uit wat door de 25 leden tellende governing council van de ECB was besloten. Hij deed niet meer of minder dan wat in de rest van de wereld werd gedaan, zoals in de VS, Japan, Zweden en Zwitserland. Hoogstens hobbelde de ECB daar achteraan. Hij was niet de paladijn van de Middellandse Zee-landen met hun hoge werkloosheid en lage groei. De enige politicus naar wie hij zijn oren liet hangen was de Duitse bondskanselier Angela Merkel. Twee of drie keer per jaar vloog hij naar Berlijn. Dat de eurozone en de EU de jaren tien hebben overleefd – ook de Britten zullen dit decennium niet meer uit de EU treden – is aan dit duo te danken.

Morgen leidt Draghi voor het laatst de governing council. Omdat Frankfurt in tegenstelling tot Rome zo weinig standbeelden heeft, zou hij daar moeten worden vereeuwigd. Niet als Romeinse superheld, maar als anonieme sfinx.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden