De Onderneming Simonis

Vanuit een kantoortje van 2 bij 2 meter bestiert Allie Simonis een waar visimperium

Voor Haagse visliefhebbers is Simonis een begrip: de firma heeft vijf viswinkels en -restaurants verspreid over de stad. Vooral Noordzeevis: tong, schol, griet, tarbot, poon. En haring en kabeljauw natuurlijk, al zijn die door opwarming van het zeewater noordelijker gaan zwemmen.

Alli Simonis werd vishandelaar na afronding van zijn studie geneeskunde. Beeld Katja Poelwijk

Vanuit een kantoortje van amper 2 bij 2 meter bestiert Allie Simonis (62) een Haags visimperium dat jaarlijks goed is voor 25 miljoen euro omzet. De ondernemer tikt met zijn knokkels op een gerafeld bureaublad. ‘Dit kastje is 35 jaar oud. Niet mooi, maar het werkt. Opsmuk is aan vishandelaren niet besteed.’

Het hok van de baas grenst aan de viswinkel met daarachter het restaurant. Getallen schallen door de speakers: ‘652! Nummer 652!’ Hier aan de Scheveningse visafslag kan de visliefhebber een vette bek halen. De bestseller is gebakken vis met friet: kibbeling, lekkerbek, schol, rode poon. Op het menu staan ook garnalen, calamari, een pan mosselen.

Wat eind 19de eeuw begon als café en palingrokerij is uitgegroeid tot vijf viswinkels en restaurants verspreid over Den Haag. Naast de vestiging ‘Aan de haven’ is er de vissnackbar ‘Aan de boulevard’ tegenover de pier van Scheveningen, zijn er de twee luxere restaurants ‘Catch’ en ‘Encore’, eveneens in de haven, en in het centrum zit ‘Simonis in de stad’. In de zomer staat er ook nog een strandtent op Scheveningen.

Palingkraam

In 1980 verkasten de ouders van Allie Simonis naar de visafslag. De palingrokerij in de binnenstad moest sluiten op last van de gemeente. In de haven kon de vis worden gerookt zonder overlast voor de buren. Twintiger Allie studeerde op dat moment geneeskunde. Hij maakte zijn opleiding af, maar ging het familiebedrijf in. ‘Doe waar je gelukkig van wordt’, zeiden zijn ouders. Hetzelfde zei hij tegen zijn zoon Alain, ook een visboer met een bul.

Op Scheveningen begon de metamorfose van palingkraam tot restaurantketen. ‘De jongens die paling rookten werden telkens van het werk gehouden door mensen die paling wilden kopen.’ Er volgde een winkel en later zitplekken voor gasten die hun portie meteen wilden verorberen. ‘Maar er werd niet afgerekend. Dus hebben we het omgedraaid. Mensen bestelden, betaalden en kregen een nummer mee. En wij riepen het om als het klaar was. In plat Haags: ‘tsweeuhdegtúg!’ Zo gaat het nu nog.’

Een van de vijf viswinkels van Simonis. Beeld Katja Poelwijk

Haagse markt

Een half jaar geleden sloot hij de viskraam op de Haagse markt. De bevolkingssamenstelling is veranderd, zegt Simonis. De nieuwe bewoners van de volksbuurt eten geen paling meer. Het zij zo, zegt hij, dingen veranderen nu eenmaal. Zo zouden zijn ouders er ook over gedacht hebben, hadden ze nog geleefd. Bovendien leeft het nageslacht goed van de vis. Naast Allie Simonis werken zijn zoons Alain en Giovanni, zijn neef Dennis, diens vrouw en hun zoon in de zaak. Aan het hoofd van elk restaurant staat een Simonis. Baas Allie eet drie keer per week in een van de restaurants, om een oog in het zeil te houden.

In totaal heeft de vishandelaar zo’n 250 mensen in dienst, full- en parttime. De paling, afkomstig uit het IJsselmeer, wordt nog steeds gerookt in een roestige oven achter het restaurant in Scheveningen. De vis uit zee komt dagelijks per kotter aan in de haven en ligt dezelfde dag in de winkel of op het bord. De visveiling vindt online plaats. Simonis begint elke dag met een kop koffie achter de laptop. Hoeveel vis hij per maand in- en verkoopt durft hij niet te zeggen: ‘Heel veel. Ik zou er zomaar 10 of 20 duizend kilo naast kunnen zitten.’

De meeste vis komt uit de Noordzee: tong, schol, griet, tarbot, poon. De zalm komt uit Noorwegen. Haring is al lang geen echte ‘Hollandse’ nieuwe meer, maar wordt gevangen voor de kust van Noorwegen en Denemarken. Simonis: ‘De Noordzee is iets warmer geworden. Haring en kabeljauw zijn noordelijker gaan zwemmen.’ De visboer ondervindt de gevolgen van klimaatverandering aan den lijve. De vis is duurder geworden.

Kweekvis zou goedkoper zijn, maar daar heeft hij weinig mee op. Ja, de zalm is gekweekt, en de grote garnalen, maar alle andere vis ‘heeft zelf moeten vechten voor het bestaan’. De Noordzee is nog steeds een aantrekkelijk bad voor onderwaterleven. ‘De golfstroom ververst het water elke 28 dagen en voert nieuw voedsel aan. Als ik zie hoeveel vis dagelijks uit die zee komt, ben ik optimistisch over de toekomst.’ Bovendien wordt er bewuster gevist dan vroeger, zegt Simonis.

Niet het klimaat, maar de geopolitiek is momenteel zijn grootste zorg. Een ‘harde’ Brexit kan een klap betekenen voor de Nederlandse visserij. Europese wateren worden dan weer Brits: geen toegang voor onbevoegden. Maar juist daar vangen de meeste Nederlandse vissers hun vis. Voor de Nederlandse kust zwemt een stuk minder. ‘Vissen zijn net mensen, ze gaan zitten waar ze het meest kunnen eten.’

Als de Britten rücksichtslos hun territorium opeisen moeten de Nederlandse vissersschepen uitwijken naar verder oorden. Uiteindelijk moet de Haagse visboer meer rekenen voor een portie kibbeling met ravigotesaus. Simonis vraagt zich af of de Hagenaren dan nog in de rij staan voor zijn vis.

Houten maquette

Toch heeft de ondernemer grote toekomstplannen. De vishandelaren in de haven hebben met de gemeente de handen ineengeslagen om de visafslag aantrekkelijker te maken. Binnen enkele jaren moeten er een hotel, nieuwe restaurants, bedrijfshallen en een sportcentrum verrijzen.

In Simonis’ kantoortje staat een houten maquette. Dit kan de toekomst zijn: een moderne woontoren tegen de duinen met op de begane grond een groot visrestaurant. Aan de westkant heeft het hooggelegen terras uitzicht op zee. Als hij het zou willen, kan de bouw snel beginnen, zegt hij, maar Simonis wacht af. Eerst even kijken wat voor Brexit het wordt.

Logo Beeld Simonis

Profiel

Bedrijf: Simonis
Waar: Den Haag
Sinds: 1880
Aantal werknemers: 250 (full- en parttime)
Jaaromzet25 miljoen euro

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.