Tot de oksels in de chocola

Ze waren hun baan kwijt en wilden allebei nu iets doen met ‘mensen verwennen’. Hilde Blonk en Suzanne Hille besloten samen chocolade-onderneming Esquinja te beginnen....

Ze roeren in een pan chocolade, sjouwen met blokken roomboter en raspen sinaasappelschil. Alsof ze nooit anders gedaan hebben, de vriendinnnen Hilde Blonk (57) en Suzanne Hille (40). Toch bestaat chocoladeonderneming Esquinja pas vijf maanden.

Het kostte enige tijd voordat de dames eruit waren wat ze precies gingen doen. Ze wilden enorm veel: lunches serveren, accessoires verkopen, leuke workshops geven en high teas organiseren waarop klanten hoeden konden passen. In ieder geval: geen beperkingen en mensen verwennen met aandacht.

Na een periode van rondneuzen in de wereld van eten en ondernemen hakten ze de knoop door. Een onderneming in chocolade, waarbinnen hun hele wensenpakket mogelijk was. ‘Eigenlijk wisten we helemaal niets van chocolade’, vertelt Blonk. ‘Ik vond chocolade niet eens lekker. Als ik een doos bonbons cadeau kreeg, at ik er meestal maar eentje, uit beleefdheid.’

Rare zak

Rare zak
De twee volgden een workshop bonbons maken. Hille: ‘We hadden mooie kleren aangetrokken, want we zagen dit als een leuk uitje.’ Dat viel tegen. Blonk: ‘We moesten witte plastic pakken aan en een rare zak op ons hoofd zetten. Het enige wat we mochten doen, was een nootje leggen op een voorgeproduceerd chocolaatje.’

Rare zak
Bij thuiskomt begonnen ze druk te schrijven hoe zij zelf een workshop zouden geven. Blonk: ‘Mensen moeten chocolade beleven. Ruiken, proeven, vies worden. Het zelf maken, in plaats van ergens een nootje opleggen.’ Als alternatief voor de plastic pakken naaiden ze kleurige schortjes. En het chocolade maken? Blonk: ‘We zijn gewoon maar gaan experimenteren met ingrediënten, tot de chocolade écht lekker smaakte.’

Rare zak
Een ondernemingsplan was er inmiddels ook en de zoektocht naar een pand begon. ‘De plannen werden steeds concreter’, vertelt Hille. ‘Toch kregen we regelmatig opmerkingen van kennissen: nou, dat bedrijf van jullie schiet ook niet op, of: je ging toch een bruine kroeg beginnen?’ Per toeval stuitten ze op een pand in de Amsterdamse Gerard Doustraat. Hille: ‘We waren op zoek naar locaties voor de chocoladeworkshops die we inmiddels gaven. Onze huidige buurvrouw organiseert kookworkshops in haar huis. Zij attendeerde ons erop dat het pand naast haar leegstond.’

Rare zak
Het pand was spierwit, lelijk, oud en vies, maar precies wat ze zochten. Hille: ‘Voordat wij erin trokken, zat er een vrouw in die uniformen naaide. Overal lagen naalden en draden. Het stonk er naar dieren en de vloer was ongelijk.’ Toch stroopten de twee niet direct de mouwen op. Blonk: ‘Met z’n tweetjes zaten we tegen de oude verwarming rond te kijken: wat gaan we hiermee doen? We wilden het goed aanpakken en er echt iets moois van maken.’

Rare zak
Het moest niet tuttig worden, geen typische bakkerszaak en al helemaal geen gelikte chocolaterie. Nee, nostalgie moest het uitstralen. Blonk: ‘Karakteristiek in plaats van commercieel. Even weg uit de sfeer van alledag, dat idee.’ Terwijl ze zich verdiepten in collages en kleurencombinaties, gingen hun echtgenoten aan de slag met het timmerwerk.

Rozemarijn

Rozemarijn
Het resulteerde in een atmosfeer waarin hout, grote patroontegels en bruin met roze randjes domineren. Voor in de zaak staan wat houten tafels en stoelen. Een toonbank met een vitrine waarin truffels, brownies, bonbons en spannende chocolade uitgestald liggen, zoals die met geitenkaas en rozemarijn met cayennepeper. Het chocoladeaanbod verandert wekelijks, en bevat vaak kruiden of kaas. Achterin het pand, een klein trapje af, is de keuken. Eén wand staat vol producten die iets te maken hebben met chocolade; chocolademaskertjes, chocoladezeep, kookboeken en de dvd van de speelfilm Chocolat.

Rozemarijn
In het midden staat een enorme houten tafel waaraan gewerkt wordt, maar waar ook klanten kunnen aanschuiven met iets lekkers.

Rozemarijn
‘Klanten, dat was wennen hoor’, lacht Hille. ‘Je bent maanden aan het klussen en het pand wordt echt jouw terrein. Dan ga je open en wandelt er zomaar iemand binnen.’ Inmiddels weten de dames niet beter. Het publiek dat afkomt op Esquinja is niet onder één noemer te vangen. ‘Dat wilden we ook, een klantenbestand zo gemêleerd als de buurt waar we ons gevestigd hebben’, vertelt Hille. ‘Hippe studenten schuiven aan, maar ook een oude dame komt met regelmaat een kop chocoladedrank drinken.’ Een traditioneel drankje zoals de Maya’s het in het oude Mexico maakten, maar dan in een bewerking door Blonk en Hille.

Rozemarijn
Gezelschappen kunnen het zaaltje op de bovenverdieping huren voor vergaderingen of feestjes. Hier worden high chocolates geserveerd, met chocoladedrank, thee, fruit en verschillende soorten chocolade.

Pure suiker

Pure suiker
Esquinja draait met de dag soepeler. ‘In het begin bak je nog veel te weinig chocolade, omdat alles vers moet zijn. Nu gaat het goed en kost het bereiden van verse chocoladeproducten zo’n twee uur per dag’, vertelt Blonk. ‘Esquinja is prettig, hard en afwisselend werken.’

Pure suiker
Chocolade is ze inmiddels gaan waarderen. ‘De meeste chocolade die je in de winkel koopt, smaakt naar pure suiker. Maar zoals wij het maken, zo lekker heb ik chocolade nog nooit geproefd.’

Pure suiker
Esquinja moet een kleine onderneming blijven. ‘We willen geen personeel, het moet ons sfeertje blijven’, meent Blonk. ‘Dat betekent dat we die enorme afwas zelf doen, maar ook samen tot onze oksels in de chocolade staan.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.