POSTUUM

Telg uit rijk geslacht, met een bizarre verzamelwoede

Hendrik Jan van Beuningen (1920-2015) Hij was ondernemer maar ook superverzamelaar grootgrondbezitter, jager en natuurbeschermer.

Rechts: Van Beuningen

Hij stond in 1967 aan de basis van het overslagbedrijf Pakhoed. Hendrik Jan van Beuningen, neef van de illustere Rotterdame havenbaron en kunstverzamelaar Daniël George van Beuningen zal echter vooral worden herinnerd vanwege zijn bizarre verzamelwoede: van pre-industriële gebruiksvoorwerpen en middeleeuwse pelgriminsignes. Hij had vierduizend insignes die veelal met hulp van metaaldetectors waren gevonden.

Hendrik Jan Engelbert (H.J.E.) van Beuningen overleed 9 september in zijn woonplaats Cothen. Hij werd 95 jaar. Behalve als verzamelaar genoot hij bekendheid als grootgrondbezitter, jaagmeester en investeerder.

De basis voor de rijkdom van de Van Beuningens werd gelegd door Hendrik Adriaan van Beuningen, die samen met Frits Fentener van Vlissingen einde 19de eeuw SHV oprichtte .

Hendrik Jan werd geboren op landgoed Anderstein in Maarsbergen. Na een kort dienstverband bij SHV ging hij werken in de Rotterdamse haven. Hij werd directeur van Pakhuismeesteren, dat onder zijn leiding fuseerde met Blauwhoed tot Pakhoed, dat inmiddels is opgegaan in Vopak.

Fervent jager

Begin jaren zeventig verwierf hij de landgoederen Rhodesteyn en Hindersteyn in Cothen, vlak bij Wijk bij Duurstede. Hij was een even fervent jager als natuurbeschermer. Zo was hij van 1974 tot 1980 voorzitter van de Koninklijke Nederlandse Jagersvereniging, maar ook bestuurslid van Vogelbescherming Nederland en bestuurder van Natuurmonumenten.

Verzamelen van oude spullen was voor hem 'een ziekte', die begon in de oorlogsjaren, toen door het bombardement op Rotterdam overal kon worden gegraven. Van Beuningen concentreerde zich vooral op pre-industriële gebruiksvoorwerpen zoals potten en pannen. In 1987 besloot hij de hele collectie van achtduizend voorwerpen te schenken aan Museum Boymans van Beuningen dat daarvoor een nieuw paviljoen ontwierp.. 'Bezit is betrekkelijk geworden', zei hij toen. Maar thuis had hij zich al op een nieuwe verzameling gestort: de religieuze maar ook profane insignes (falussen, vagina's) die pelgrims als bedevaartssouvenir meenamen op hun tochten in de late Middeleeuwen.

Hij trouwde met Miem de Vriese, met wie hij vier kinderen had. Zij overleed in 1980. Hij hertrouwde met de historica en romanschrijfster Adelheid Ferrier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden