STATREIN ?

De Nederlandse Spoorwegen verwachten dat reizigers in de spits wegens gebrek aan materiaal en personeel vaker zullen moeten staan. Moet dat een reden zijn om de prijs voor een treinkaartje te verlagen?...

R. Schiedon, orthopedisch-schoentechnicus in Hoofddorp: 'Een menselijk lichaam is niet geschikt om lang te staan, omdat het gehele lichaamsgewicht dan op de voeten drukt. In een trein komt daar nog een schommelende beweging bij, wat een andere wrijving op de voet veroorzaakt dan de normale wandeltred.

Over het algemeen heeft iemand met korte kuitspieren sneller last van lang staan dan iemand met lange kuitspieren. Lage hakken zijn derhalve beter dan hoge. Goed kunnen staan is voor een deel genetisch bepaald. Voor een ander deel is het een zaak van training.

Mijn indruk is dat treinreizigers vaak een zittend beroep hebben. Daardoor hebben ze eerder problemen. Misschien klagen ze daardoor ook eerder.'

M. Hoekstra, directeur Albron Travel Catering: 'Al staan er nog zoveel reizigers op de balkons, onze service blijft optimaal. Zodra op het perron blijkt dat de trolley-doorgang in de trein lastig wordt, zetten we backpacks in. Dat zijn rugzakken met fris of koffie.'

V. Veldheer van het Sociaal en Cultureel Planbureau: 'Vroeger reisde ik 's avonds met een clubje collega's van het werk naar huis. Staan gaf niks, want op het balkon was het wel zo gezellig. Als iemand van ons toevalligerwijs ergens een vrij zitplekje zag, bleef hij toch staan.

Toen al vonden wij dat de NS ons eigenlijk een stakorting moest geven. Een biertje mocht ook. Nog beter was allebei. Waarom verkoopt de NS geen staan- en zitplaatsen? Als je vroeger naar het voetballen ging, kon je toch ook kiezen tussen de de staan- en de zittribune? De staantribune was goedkoper en bovendien het gezelligst.'

Koen van Zuylen van outdoorcentre Zwerfkei in Woerden: 'We zijn er doorheen, maar in het voorjaar hebben we ze weer: de wandelstokken, die je tot een stoeltje kunt uitklappen. We verkopen ze meestal aan ouderen, die als ze moe zijn even willen zitten. Buiten prik je de punt van zo'n wandelstoel in de grond. Dat geeft wat stevigheid. In een trein gaat dat niet, daar is de vloer hard. Daardoor kan de wandelstoel bij het schudden onder je wegglijden.'

Gerd Leers, CDA-Tweede-Kamerlid: 'In een eerste reflex zeg je: nauurlijk moet dat ongerief van de treinreiziger worden gecompenseerd. Aan de andere kant is dat een incidentele oplossing. Reizigers zitten niet te wachten op een paar koffiebonnen van de NS. Men wil goed worden vervoerd.

Het spoor zegt: wij hebben van de politiek niet voldoende ruimte gekregen om goed materiaal te kopen. De politiek zegt daarop: jullie zijn een bedrijf dat op afstand is geplaatst en wij willen niet op het bestuurspluche gaan zitten. Maar ik geef toe dat een toenemende spagaat ontstaat tussen de commerciële belangen van de NS en haar verantwoordelijkheid voor een goed openbaar vervoer.

De NS is gericht op winst en wil bijvoorbeeld in Engeland uitbreiden. Wij zeggen: zorg nou eerst dat de thuismarkt in orde is.'

Otto Spronk, treinreiziger (1ste klasse): 'Ik moet vaak staan. Dat heeft vier oorzaken: te weinig treinstellen, te weinig conducteurs en te veel NS-personeel dat zelf eerste klasse reist. Daarenboven hebben ze allerlei trucs om de trein vol te krijgen. Met een Zomertoer kunnen twee volwassenen voor 129 gulden drie dagen onbeperkt met de trein reizen. Per persoon mogen ze dan nog drie Railrunnertjes meenemen. Snotneusjes van vier jaar zitten voor een rijksdaalder op mijn stoel, terwijl ik met m'n dure kaartje op het balkon moet staan.'

Irene Outshoorn, woonde een jaar in Japan: 'De kans dat je in een Japanse trein kunt zitten, is heel klein. In de spits is het soms afschuwelijk druk. En dan zijn de Japanners niet echt een volk van goede manieren. Opstaan voor vrouwen of ouderen is er bijvoorbeeld niet bij. Mijn man stond eens op voor een vrouw met een boodschappentas en twee kleine kinderen. Die vrouw kreeg niet eens de kans om te gaan zitten. Er stormde een mannetje op af, die plofte op de vrijgekomen plek neer en ging in een boekje zitten lezen.

Wat me ook opviel, is dat ze niet graag naast buitenlanders zitten. Ik heb daar wel eens gebruik van gemaakt. Als ik ergens een zitplaatsje zag en ging zitten, was de kans aanzienlijk dat mijn buren opstonden. Dat was handig, want zo had mijn man ook een zitplaats.'

John Krijgsman van de NS: 'Wij verkopen vervoersbewijzen en geen plaatsbewijzen. Dat heeft te maken met het feit dat wij een vervoersbedrijf zijn. We verkopen geen zitgarantie. In de spits houden wij er al rekening mee dat een deel van de reizigers moet staan. Dat is niks bijzonders, dat gebeurt overal in Europa.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden