Schoenen uit als die smerig zijn

Vanuit een zoet foldertje glanst Huis aan de Rots in het Limburgse dorpje Berg en Terblijt ons liefdevol tegemoet. Een smal pand dat blijkens een bord op de gevel charmant twijfelt tussen een toekomst als pension of als hotel....

De met veel vaseline bewerkte foto toont voorts een ruime tuin met op de voorgrond een parasol die het felle zonlicht tot een gelukzalige zachtgele gloed dempt. Op rieten stoelen zitten mensen beschaafd te converseren. Hier gaat het niet over aandelen internet, dat zie je zo. Hier bespreekt men het juiste tempo waarin het Erbarme Dich uit de Matthäus-Passion moet worden uitgevoerd.

Duur is het niet: voor logies en ontbijt moet tussen de 60 (eenpersoonskamer) en 220 gulden (vierpersoons) per nacht worden afgerekend.

'Een knus en bourgondisch restaurant in het zuiden van Limburg', lokt de folder verder. 'Een heerlijke keuken, met biologische en ekologische producten, liefst van de boer uit de omgeving. Lekker en gezond!'

Een ratelende boerenkar welt in de verbeelding op, dampend in de ochtendnevel. Een flinke boerin ment het paard, in haar schoot liggen de nog warme eieren die ze zojuist onder een kip vandaan heeft gehaald. Naast haar staat een grote rieten mand met geurige kazen en met hammen die volgens geheim recept zijn gerookt; waarschijnlijk boven een vuur van eikenhout met een vleugje berk. Er is jam, vol en rood van het zomerfruit, er is honing goud en glanzend. In de kamer zal een tuiltje versgeplukte veldbloemen staan naast het knisperende houten bed dat zo groot is dat je elkaar vanzelf de hele nacht kirrend achterna jaagt. O Limburg! O lente!

Op de heenweg regent het. Huis aan de Rots blijkt pal aan een drukke provinciale weg te liggen, die precies op dat punt een nare bocht maakt. De ingang wordt bereikt via een trapje dat tussen weg en hotel een krappe ruimte van ongeveer twintig centimeter laat. Hier geldt het recht van de sterkste: grote Limburgse Brand-bierwagens die iets te snel de bocht omscheuren, rijden de veters uit je schoenen als je niet vlug genoeg de trap op springt.

We struikelen naar binnen en vallen midden in een rij stevige Timberlands, onderaan alwéér een trap. Overeind gekrabbeld zien we waarom die schoenen daar staan: het moet van Iwan. Wie hij is, weten we niet; maar via een brief aan de muur vraagt hij ons de schoenen uit te trekken als die smerig zijn. Er hangt ook een brief die zegt dat we tussen 22.00 en 9.00 uur stil moeten zijn op de gangen en de trappen.

Maar nu is het 17 uur en gaan we het restaurant in om ons te melden en de sleutel van kamer 1 in ontvangst te nemen. Kamer 1 blijkt zich meteen bovenaan de trap met de wandelschoenen te bevinden. Veldbloemen staan er niet, wel een los elektrisch kacheltje en vier strak in het gelid opgestelde eenpersoonsbedden met een halve meter tussenruimte. Aan de deur hangt alweer een briefje van Iwan, nu om ons attent te maken op het milieu. 'Denk aan het milieu! Bij het verlaten van de kamer: lichten uit. Verwarming niet in combinatie met geopend raam. Wenst u schone handdoeken, leg de gebruikte handdoeken op de grond. Wij zullen ze dan vervangen. Wij wensen u een plezierig verblijf.'

In de badkamer, recht boven het restaurant gelegen, begint het inmiddels lekker te ruiken. We doen het elektrische kacheltje aan, halen aan de bar een glaasje port, schuiven de bedden tegen elkaar, kijken naar de kletterende regen en citeren schoonmoeder die er in zo'n geval de moed inhoudt door te melden dat wat vandaag valt, morgen niet meer kan vallen. Dan is het zeven uur en mogen we de trap af.

Het restaurant ziet er sympathiek uit. Knusse tafels, robuuste planten in de vensterbank en een kaart die de identiteit van Iwan onthult: het betreft Iwan Linckens, sinds vier jaar eigenaar van Huis aan de Rots. Net als de folder wijst zijn voorwoord in de menukaart erop dat de kok als het even kan biologische en ecologische producten gebruikt. Want, schrijft Iwan: 'Biologische en ekologische voeding is al lang niet meer voorbehouden aan dragers van geitenwollen sokken, zoals men enkele jaren geleden nog dacht.'

De wijnkaart bevat inderdaad veel biologische wijnen, voor non-alcoholische drankjes wordt blijkbaar een uitzondering gemaakt; de appelsap die we zien langskomen, is gewoon van Hero en de chocomel van Nutricia.

De kaart bevat drie soepen voor een tientje (tomaat, pompoen met zonnebloempitten of saffraan met groentebouillon), de voorgerechten bieden verschillende salades (met Hollandse garnalen of met warme geitenkaas) en een carpaccio van ossenhaas met mosterd-dressing voor 12,50. De hoofdgerechten - vlees, vis en vegetarisch - kosten 32,50.

We nemen het menu van de dag: drie soorten gerookte vis, tamelijk fantasieloos opgediend met een plukje sla en twee sausjes, en een lekker stuk roodbaars met een sausje van limoen en gember. Tussendoor komt ongevraagd een spoom van citroenijs en mousserende witte wijn; revival, of gewoon vergeten af te schaffen?

Midden in de nacht schieten we recht overeind in onze eenpersoonsbedjes. Iwan neemt afscheid van een groepje vrienden. De nagalm van de Limburgse groet, die inzet met een fier 'Hoi hè!' en dan langzaam verglijdt via 'ai èèè' naar een ongearticuleerd 'wèèè' blijft nog lang doorklinken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden