Reddingsplan voor verzekeraars VS

Tot voor kort waren het nogal slaperige instellingen. Buiten Wall Street en de Londense City had niemand ooit gehoord van obligatieverzekeraars zoals Ambac en MBIA....

De beurskrach van afgelopen maandag werd in gang gezet door nieuws dat de kredietwaardigheidsbureaus twijfelen aan de financiële gezondheid van de monolines, zoals Ambac en MBIA ook wel worden genoemd. De spectaculaire wederopstanding van Wall Street afgelopen woensdag kwam na geruchten dat een reddingsplan voor ze in de maak is. Donderdag veerden daardoor ook de koersen in Europa met 4 tot 5 procent op.

De monolines verzekeren obligaties en andere waardepapieren die bedrijven of overheden uitgeven. Tot voor kort kon je je aan die activiteiten geen buil vallen. Ambac en MBIA waren dan ook in goeden doen.

Totdat zij zich de afgelopen jaren met waardepapieren gingen bezighouden die veel exotischer waren dan die saaie overheidsobligaties. Die waardepapieren hadden vaak Amerikaanse subprime-hypotheken, dat wil zeggen hypotheken met een vlekje, als onderpand.

De rest is geschiedenis. De subprime-hypotheken verloren het afgelopen jaar goeddeels hun waarde en daarvoor kregen de monolines de rekening gepresenteerd. Ambac maakte afgelopen week een verlies van 3,3 miljard dollar bekend, topman Robert Genader moest opstappen.

Boven de toekomst van de monolines pakken zich nu donkere wolken samen. Want als de kredietcrisis aanhoudt, zullen zij nog veel meer geld verliezen. Probleempje: dat geld hebben zij niet. Hun eigen kapitaal is naar schatting 150 keer minder dan de waarde van de leningen (meer dan 2.400 miljard dollar) die zij verzekerd hebben – ruimschoots onvoldoende in ieder geval om mogelijke verliezen te dekken. Faillissementen liggen dus op de loer.

Die dreiging alleen al heeft enorme gevolgen. Want als de financiële gezondheid van de monolines niet blakend is, dan zijn ook de obligaties die zij verzekeren opeens minder waard. Dat betekent opnieuw een forse strop voor eigenaren van die obligaties, waaronder veel grote Amerikaanse banken.

Vandaar dat Eric Dinallo, de toezichthouder op het verzekeringswezen van de staat New York, woensdag die banken bij elkaar riep voor een reddingsplan. Met een kapitaalinjectie van 15 miljard dollar, op te brengen door de banken zelf, zou de monolines – althans tijdelijk – een nieuw leven gegeven kunnen worden.

Voor de banken, die zelf al miljarden hebben verloren, is dat een bittere pil. Maar het alternatief, de monolines failliet laten gaan, is veel minder aantrekkelijk. Volgens analisten zouden de banken dan 100 miljard dollar verliezen. De keuze lijkt dus duidelijk: vooruit met die kapitaalinjectie.

Maar daarmee is niet gezegd dat het reddingsplan ook zal werken. Want hoe moeten de lasten verdeeld worden onder de banken? En, nog lastiger: moeten alleen Amerikaanse banken meedoen, of alle internationale investeerders die te verliezen hebben bij een faillissement?

‘Zij proberen dit vast allemaal met de beste bedoelingen te doen. Maar iedereen wereldwijd op een lijn krijgen, dat is net als een groep katten in een kudde bijeendrijven’, zei David Havens, een analist van de Zwitserse bank UBS, tegen het persbureau Bloomberg.

Een soortgelijk reddingsplan, op initiatief van minister Paulson van Financiën, om in zwaar weer geraakte investeringsvehikels te redden, mislukte in het najaar jammerlijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden