Prijswinnaar hoeft managementcapaciteiten niet te bewijzen Sokkenmaker slaat er met de zweep overheen

'Stel je voor dat je een pils drinkt in het café en ze vragen aan je: ''hé, ben jij niet manager van het jaar 1997?'' Ik zou me zo'n ongelofelijke sukkel voelen.' Gelukkig voor Youp van 't Hek werd niet hij, maar Marc Brouwers, directeur van Bremtex, gisteren uitverkoren tot...

Van onze verslaggeefster

Margreet Vermeulen

NOORDWIJK

De 33-jarige Brabander is onder meer het brein achter vrijwel alle sokken met stripfiguren die bij de Hema, V & D en andere grote winkelketens in de schappen liggen. 35 procent van de beenmode die over de toonbank gaat komt bij Bremtex uit Oisterwijk vandaan.

'Wie dragen uw sokken?', vroeg jurylid Sylvia Tóth, directievoorzitter van Content. 'Nou', glunderde Brouwers. 'Vijf van de zes finalisten hier dragen sokken van Bremtex. Dus ik heb mijn profit al binnen.'

Brouwers zegt een grote voorsprong op zijn concurrenten te hebben omdat hij zijn sokken in Pakistan, Indonesië en India laat maken. Maar hoe houdt Brouwers dan toezicht op de kwaliteit, vroeg jurylid Orlandini zich af. 'Wij leveren zelf de machines en er wordt geproduceerd onder leiding van Nederlands management', antwoordde Brouwers.

'En. . . er zijn natuurlijk wel wat zweepslagen overheen gegaan.' Grote hilariteit in de zaal. 'Dat noemen we tegenwoordig strategische allianties, meneer Brouwers', wees oud-Unilever topman en juryvoorzitter Floris Maljers de winnaar in spe grijnzend terecht.

Brouwers noemt zijn bedrijf met 35 werknemers de parel van Brabant en de jury gaf hem zonder meer gelijk. Ze waren onder de indruk van de mooie winstmarge, de beheersing van de lange logistieke lijnen en de vooruitziende blik waarmee Brouwers het juiste produkt op de juiste tijd in de markt zet.

Maar gek genoeg kwamen zijn managementcapaciteiten nauwelijks ter sprake. Als je de managementgoeroes mag geloven is een moderne manager een teamspeler, iemand die ratio combineert met gevoel en inleveringsvermogen. Van de manager van het jaar 1997 weten we al die dingen niet, de jury vroeg er domweg niet naar. Blijkbaar is de nieuwe stijl van leiding geven in het bedrijfsleven nog niet echt ingeburgerd.

Alleen Sylvia Tóth was nieuwsgierig naar de stijl van leiding geven van de zes kandidaten die in de finale streden. 'Hoe lang is uw secretaresse bij u in dienst?', vroeg ze directeur H. Vostermans, producent van ventilatoren. '25 jaar', luidde het trotse en argeloze antwoord van Vostermans. 'En weet u ook wanneer ze jarig is?'

'Nee', bekende Vostermans met zachte stem. Tevergeefs probeerde hij de joelende zaal nog mee te delen dat hij het 'wel in zijn agenda had staan'.

Finalist A. Peters, producent van gereedschappen voor onder meer de verpakkingsindustrie, voldeed uitstekend aan het profiel dat de hedendaagse managementgoeroes proclameren. Maar de jury zat met een mond vol tanden toen ze deze finalist hoorde vertellen dat hij niet groter wilde groeien. 'Dat is mijn doel niet, daar ben ik ook niet geschikt voor. Wij willen met elkaar gelukkig worden in ons werk.'

De moderne ondernemer moet heus nog wel een beetje macho zijn. Nederland maakt zich op voor een nieuwe generatie topmanagers die er prat op gaan een mannetjesputter te zijn. Sommigen meten zich zelfs een haast presidentieel aura aan, zoals Jan Timmer en Cor Boonstra. Ook Andrew Land (van handelshuis Hagemeyer) en Ton Risseeuw (automatiseerder Getronics) zijn duidelijke voorbeelden van zulke leiders.

'Het grote nadeel van zo'n presidentieel model is dat er onder grote bomen zo verdomd weinig groeit', vertelt een headhunter die niet met zijn naam in de krant wil. 'Dat betekent dat het bedrijf geheid in de problemen komt als de kop eraf valt. Dus voor de lange termijn is het een slecht systeem.'

Mickey Huibregtsen, directeur van McKinsey, gelooft niet zo in de tegenstelling tussen macho-managers en managers die hun gevoel een woordje mee laten spreken. 'Je hebt zowel je brein als je gevoel en je inlevingsvermogen nodig. Het Einsteinmodel is echt passé. Henri Ford zei niet voor niets: waarom krijg ik altijd een mens terwijl ik maar twee handen nodig heb. Maar die tijd is echt voorbij.'

Wat vindt manager van het jaar 1997 van Boonstra en zijn stijl van leidinggeven? 'Ach, hij woont toevallig bij mij in de straat. Maar alles wat Boonstra doet is natuurlijk voorbereid door anderen. Elke toespraak die hij houdt is door anderen op papier gezet. Hij is het visitekaartje van Philips en dat doet hij best goed maar als de lopende band in elkaar stort hoeft hij de problemen niet op te lossen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden