Interview Phill Robinson

Phill Robinson, topman en parkinson-patiënt, pleit voor menselijkheid op de werkvloer

Phill Robinson Beeld Kiki Groot

De Britse topman van softwarebedrijf Exact, Phill Robinson, onthulde deze week dat hij parkinson heeft. Eerder stelde hij zijn investeerders op de hoogte − en nam daarmee een financieel risico. Zijn boodschap: werkenden met een chronische ziekte zouden niet bang moeten zijn voor discriminatie op het werk. 

‘Ik wil wat persoonlijk nieuws met jullie delen’, zegt directeur Phill Robinson. ‘Ik weet niet hoe dit uit gaat pakken, dus in plaats van het zelf te vertellen laat ik graag een video zien.’ De honderden medewerkers in het atrium van het Exact-kantoor in Delft vallen stil.

De Britse topman heeft ze net een uur bijgepraat over de kwartaalresultaten van het softwarebedrijf, met 1.500 werknemers in 14 verschillende landen. De toespraak wordt live gevolgd in de internationale kantoren. De receptioniste geloofde de cijfers wel en ging halverwege de speech vast naar huis, vertelt ze de volgende ochtend. Het belangrijkste nieuws miste ze.

Robinson kijkt vanaf de zijkant toe hoe hij zelf op het scherm verschijnt en zegt: ‘Je hebt me misschien al een paar keer ontmoet. Maar er is iets wat je nog niet van mij weet. Ik heb parkinson.’

Robinson is zo’n ambitieuze techman met een meer dan geslaagde carrière − begonnen als programmeur, steeds na een aantal jaar een hogere functie, na tien jaar opklimmen klaar voor de functies met ‘Vice President’ en ‘Chief’ ervoor. Hij wisselde af tussen Silicon Valley en de Londense City, werkte bij grote technamen als Oracle en Salesforce. Hij was een van die ambitieuze mensen voor wie leuke dingen doen iets is voor als je met pensioen bent, vertelt hij in de video. Dat is het soort plan dat verandert als je hoort dat je parkinson hebt.

Het is de ochtend na de aankondiging, Robinson zit met communicatiemanager Jelle Zuidema in een van de vergaderruimtes voor het interview. In de gelikte video van vier minuten die de werknemers te zien kregen, legt Robinson uitgebreid uit hoe de ziekte bij hem werd gediagnosticeerd, wat zijn toekomstperspectief is, dat hij aanblijft als directeur maar ook zijn verhaal wil uitdragen. ‘Toen bleef het nog even stil,’ zegt Zuidema, ‘maar daarna barstte het applaus los.’

De reacties zijn overweldigend, zegt Robinson. ‘Oh my god. Mijn WhatsApp staat roodgloeiend, LinkedIn ook. Mijn mailbox zit helemaal vol. Ik heb sinds gisteravond honderden steunbetuigingen gekregen, er zat geen negatieve reactie bij.’

De directeur van Exact leek tot dan toe wat gespannen voor het gesprek: armen strak over elkaar, een beetje op zijn hoede. Maar zodra de reacties ter sprake komen, ontspant hij wat en lacht breed. ‘Het voelt goed om gesteund te worden, hè? Zelfs als je de ceo bent.’

‘Trillende figuren’

Twee jaar geleden kreeg hij de diagnose. Een schok, want zijn eigen beeld van mensen met parkinson was afschrikwekkend. ‘Ik had een beeld van kromme oude, trillende figuren die nauwelijks normaal konden bewegen, laat staan functioneren.’

Hij had net gehoord dat hij directeur mocht worden van Exact, en was zijn huis al aan het inpakken voor de verhuizing naar Scheveningen. Hij had al een tijd last van zijn arm, dat was eigenlijk de enige grote klacht. Dat hij al een aantal jaar helemaal niets meer rook − ‘een van de klassieke eerste symptomen van de ziekte, weet ik nu’ − was een bijzaak waar hij nauwelijks aandacht aan had besteed. En dan die woorden: het is parkinson.

‘Mijn angst was dat mensen zouden denken: gooi die man op de schroothoop, met zo’n ziekte kan hij zo’n baan echt niet meer aan.’ Zijn eerste gedachte was dat hij de positie moest weigeren. Maar zijn neuroloog praatte dat uit zijn hoofd. ‘Die zei: wat bedoel je, je kan het niet? Je bent toch nog steeds dezelfde persoon die ze hebben aangesteld?’ Robinson leerde dat sommige mensen met parkinson nog heel lang goed functioneren. ‘Dus ik ging. Wel met angst, want uiteindelijk weet je toch niet hoe snel het erger wordt.’

De eerste mensen die hij vertelde dat hij parkinson had, naast zijn familie en beste vrienden, waren de investeerders die Exact wilden kopen: het Amerikaanse KKR, het op een na grootste private-equityfonds in de wereld. Hij was inmiddels twee jaar verder. Hoewel hij zich nog gewoon goed voelde, wilde hij open kaart spelen richting de mensen die zo’n grote investering deden − oude eigenaar Apax Partners kocht het bedrijf in 2015 voor 730 miljoen euro. ‘Ik zei: ik geloof dat ik dit werk kan doen, maar ik zou het begrijpen als jullie iemand anders willen zoeken om Exact te leiden.’

Hij gaf het scenario dat het voor hemzelf einde verhaal zou zijn vijftig procent kans. ‘Het is toch een private-equitybedrijf’, zegt Robinson. Die organisaties kopen bedrijven met de verwachting dat er binnen een bepaalde tijd, zeg tien jaar, een zeer grote omzetstijging plaatsvindt, waarna ze het bedrijf weer met winst verkopen. ‘Dat soort bedrijven hebben de naam om – ik wil niet zeggen agressief, maar wel meedogenloos te zijn.’

Vooroordelen

Volgens Robinson zit het bedrijfsleven vol met vooroordelen over mensen met chronische ziekten. Het hoort niet bij het beeld van de ambitieuze carrièrejager, en al helemaal niet bij een directeur. Dat zou anders moeten zijn, vindt Robinson. ‘We hebben een beeld van ceo’s gecreëerd als een soort onaantastbare mensen, zeker in Silicon Valley’, zegt Robinson. ‘Terwijl het net zo goed gewoon mensen zijn.’ Marc Benioff, zijn oude baas bij Salesforce, is een groot voorbeeld voor Robinson: die heeft een goede werk-privébalans en een divers personeelsbeleid vooropstaan.

Maar ziekteverzuim is ook een van de grootste kostenposten van bedrijven. Is het als directeur niet lastig dat je goed voor je mensen wil zorgen, en tegelijkertijd streng naar de kosten moeten kijken? Robinson reageert geprikkeld. ‘Ik heb zelf nog nooit een dag vrij genomen sinds ik hier werk. En ja, het is waar dat een hoog ziekteverzuim duur is. Maar er werken bij Exact bijna 1.500 mensen. Zij vertegenwoordigen de hele bevolking, daar zitten nou eenmaal ook mensen bij die ziek zijn. Zij zouden niet bang moeten zijn om erover te praten, of angstig dat ze worden gediscrimineerd. Een ceo in een dystopische wereld, die bijvoorbeeld ook geen vrouwen wil aannemen die zwanger willen worden, of geen lhbti’ers of zieke mensen, houdt uiteindelijk niemand over.’

De investeerders van het private-equityfonds reageerden, tot zijn opluchting, volledig positief. ‘Ze zeiden: we willen geen andere ceo, we vinden dat je het goed doet. We steunen je volledig, ga zo door.’ Hij kreeg deze ochtend nog een mailtje van ze, dat ze het zo goed vonden dat hij het nu naar buiten bracht. Een glimlach van Robinson. ‘Geweldig toch? Dat was een van de dingen die me de moed gaven om het aan meer mensen te vertellen.’

Zijn verhaal doen, voelt inmiddels als een persoonlijke missie. Daarom zocht hij de media op. Hij liet die video maken voor zijn medewerkers, maar ook om te verspreiden in de media en via socialemediakanalen. Hij liet een pr-bureau de dag voor de aankondiging aan zijn werknemers Nederlandse kranten benaderen. ‘Embargo tot 17.00 uur’, stond er in de mail, de tijd dat hij het aan zijn personeel zou vertellen. Als om het spannend te maken.

Hij weet hoe de mediawereld werkt, zegt Robinson. Hij heeft vaak genoeg interviews gedaan met vakbladen, vorig jaar stond de topman in Het Financieele Dagblad en dit jaar in het Algemeen Dagblad met acties ter gelegenheid van Pride Week. Aan de voorzijde van het Exactkantoor in Delft, naast de snelweg, liet hij een grote regenboogvlag ophangen met de tekst: ‘All are welcome here’. ‘Ik probeerde een statement te maken: het moet voor iedereen goed voelen om op het werk te komen.’

Eigenlijk ging het toen al niet alleen om de lhbti-gemeenschap. Robinson glimlacht. ‘Er is geen chronische ziekte-vlag, dus daar kan ik niet mee zwaaien. Maar als die er was, zou ik het doen.’

Stiekem huilen in de voorraadkast – wat doe je met emoties op het werk?

Hoe moet je omgaan met emoties op kantoor: onderdrukken, of je juist eens helemaal laten gaan? Experts over de voordelen en valkuilen van een huilbui of woede-uitbarsting op het werk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden