Optiehandel ronkt en gromt niet meer

Vandaag schreeuwt de crowd voor het laatst om het hardst. De optiehandelaren in hun felgekleurde jasjes verlaten de beursvloer. De handelspit wordt vervangen door een computer, de handelaar wordt kantoorklerk....

Onzichtbaar heeft de handel in opties zich verplaatst. Weg van de beursvloer waar de handel bij tijd en wijlen ronkte en gromde. Naar steriele dealing-rooms waar handelaren emotieloos naar een beeldscherm turen. Het felgekleurde jasje wordt vervangen door een grijze krijtstreep, die betekenisloos aan een voorgemonteerd knaapje achterop de kantoorstoel bungelt.

Het stemt Ron Nicolaas weemoedig. De veertigjarige eigenaar-directeur van VB Options bracht bijna de helft van zijn leven door op de beursvloer. Hij begon in 1984 als jongste bediende bij de administratie van de Nederlandse Middenstands Bank, NMB. Daar controleerde de jonge Nicolaas handmatig of de transacties goed waren uitgevoerd en geadministreerd, om vervolgens klanten in het verre buitenland een telex te versturen met een orderbevestiging. De rekening kwam veel later, gewoon per post.

Enkele jaren later betrad Nicolaas als handelaar de vloer van beursgebouw op het Rokin. Hij was een floorbroker, hij voerde in opdracht van klanten orders uit. 'Dan mocht je een paar calletjes verhandelen die via de telefoon waren doorgebeld, zo ging dat toen', herinnert hij zich.

De vloer was hard, eerlijk maar hard, zegt hij. De winst van de ene handelaar was het verlies van de ander. 'Natuurlijk leidde dat soms tot spanningen', beaamt Nicolaas. 'Maar we hadden wel respect voor elkaar.'

Zijn beste herinneringen aan de vloer hebben niets te maken met geld of hoge bonussen, maar met de onderlinge saamhorigheid. 'De minuut stilte die in acht werd genomen na het overlijden van een collega, daar krijg ik nog kippenvel van. Dan zag je hoe klein die club was, en hoe hecht. Dat gevoel mis je nu. Overal waar computers worden geïntroduceerd, verdwijnt het menselijk aspect.'

Nicolaas maakte de beurskrach uit 1987 nog mee, en de opkomst van de yup begin jaren negentig. Het prototype 'grote bek, snelle auto'. Geld, bravoure, drank en vrouwen - dat beeld stoort Nicolaas. 'Natuurlijk waren er jongens die veel geld verdienden en in te dure auto's rondreden. Er is goed geld verdiend, daar niet van. Maar wat vaak wordt vergeten is dat veel van die snelle jongens die auto ook weer hebben moeten verkopen. Aan de echte slimmeriken zag je niet wat ze verdienden, die kwamen gewoon met de trein.'

Maar met de turbotaal van de yuppen op de beursvloer werd er begin jaren negentig ook een nieuwe manier van doen geïntroduceerd. De ouderwetse handelaar die rekende met het hoofd, werd langzaamaan voorbij gestreefd door jongens met computers en ingewikkelde rekenmodellen. 'Zij durfden meer omdat ze beter inzicht hadden', zegt Nicolaas.

Maar ze wilden ook de grootsten zijn. Leo Strijbos herinnert zich bijvoorbeeld nog de legendarische machtsstrijd tussen twee van de grootste handelaren van de jaren negentig: Nick van der Linden en Paul van der Mey. 'Die twee botsten constant met elkaar', weet Strijbos, die tot lange tijd handelde op de vloer.

Het hanengevecht leidde in 1996 tot een krankzinnige deal op een donderdagmiddag, een dag voor de expiratie. Na een liquid lunch, zoals het buitensporige drankgelag rond het middaguur op de vloer werd genoemd, werd de inzet afgemaakt op tienduizend futures, een termijncontract op de AEX-index.

Meteen na de transactie tussen de kemphanen, die een waarde van ruim 1 miljard gulden vertegenwoordigde, gingen op de beursvloer alle alarmbellen af. Het risico was te groot. Van der Linden werd door zijn werkgever, de Rabobank, ontslagen en Van der Mey moest van de beurs een boete betalen van enkele honderdduizenden guldens voor de gemaakte kosten.

Dit soort affaires kon de grote populariteit van opties echter niet drukken. Nicolaas: 'De optiebeurs gaf ook mensen zonder geld de mogelijkheid om te beleggen. Met vijfhonderd gulden hoefde je op de aandelenbeurs niet aan te komen, maar op de optiebeurs kon je daarmee vijf calletjes ABN Amro kopen.'

En dat deden particuliere beleggers massaal tijdens de befaamde 'campinghausse' van 1997. ABN Amro passeerde IBM toen als de meest verhandelde optie ter wereld. Vrijwel dagelijks werden er honderdduizend contracten ABN Amro verhandeld.

In die tijd zweette Nicolaas bijna elke dag uit zijn rode giletje, het handelsmerk van zijn bedrijf. Vandaag trekt hij, samen met zijn collega-eigenaren en -directeuren Bert Band en Wim van Ammelrooy, het giletje voor het laatst aan. Ook hun toekomst ligt op kantoor, dat voor zakelijke en sentimentele redenen wordt gevestigd op de beursvloer.

'Ik blijf geloven in menselijk contact', zegt Nicolaas.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden