Op de blote knieën voor Cora

De klanten van Cora Kemperman – grote, artistieke vrouwen, ziet de verslaggever – zijn te oud voor H & M en te hip voor Gerry Weber....

‘Het ergste wat je kunt zeggen is: het zijn altijd van die gewaden’, zei modeontwerpster Cora Kemperman een paar jaar geleden in een interview. Laat dat nu precies het woord zijn dat zich altijd aan me opdringt wanneer ik de ingewikkelde draperieën zie in de etalage van haar winkels. Kleding voor grote, artistiekerige vrouwen – met dat idee stap ik de winkel binnen. Nu ben ik geen van beide, maar wel heb ik binnenkort een feest met ‘folklore’ als dresscode, leg ik aan de verkoopster uit, en daarom dacht ik: ik moet bij Cora Kemperman zijn. Er is geen woord van gelogen en het is een mooie aanleiding om de collectie eens goed te bekijken.

Harige capes met vleermuismouwen zie ik in de rekken hangen, wijduitstaande rokken met een tulen onderlaag, enkellange kimono’s met superwijde mouwen, tunieken met een hoge kraag in kreukelige glansstof, ballonrokken, korsetten. Het zijn de uitbundige stukken in de collectie en ze hebben minder met mode te maken dan met Kempermans geheel eigen stijl. Je moet ervan houden, anders heb je hier niets te zoeken. T-shirts met lange mouwen, smalle broeken en simpele vestjes zijn er ook. Het is zaak, zie ik al gauw voor de spiegel, om die met de flamboyantere kleren te combineren, want zo’n shirt en zo’n broek alleen vormen een tamelijk suffe outfit; ze zijn nadrukkelijk als basics bedoeld.

Nu vind ik combineren doorgaans te veel tijd en denkwerk vereisen – geef mij een jurk en een paar hakken: klaar – maar in deze winkel draait het daar om. ‘Je moet in laagjes denken’, zegt de verkoopster, en: ‘Je moet op je intuïtie af gaan.’

We gaan aan de slag. We, dat behelst met nadruk de verkoopster – een lichtend voorbeeld, want jong en mooi in een Kempermaneske zouavebroek – want zonder haar zou ik verloren zijn tussen alle vleermuismouwen. Die hoef ik niet aan van haar; onvermoeibaar brengt ze rokken, jurken en jasjes naar de paskamer, om er vervolgens zorgzaam de onderrok, de glansgaren top, de brede ceintuur en het wikkelvestje bij te zoeken die de combinatie ‘helemaal af’ maken. Ze wikkelt, ze plooit, ze strikt en schikt en na een uur passen zie ik mezelf in de spiegel in de finale combinatie: een gedrapeerde zwarte rok, een zwarte top en daaroverheen een zwart satijnen korset dat de taille accentueert. Mooi, knikt de onvolprezen verkoopster. Mooi, knikt ook de aanwezige clientèle – veelal grote, artistieke vrouwen die te oud zijn voor H & M en te hip voor Gerry Weber en God op hun blote knieën danken voor Cora. En ik? Ik zie een feestelijke, semi-folkloristische dracht die goed zit en staat en past. En die te weinig te maken heeft met mijn smaak, noch met mijn idee van wat in de mode is. Ik voel me schuldig, want ik ben geweldig geholpen, maar ik verlaat de zaak zonder iets te kopen. Wat niets zegt over de prijs-kwaliteitverhouding bij Cora Kemperman. En zeker niet over die schat van een verkoopster.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden