NOG 170 DAGEN TOT DE EMU

De Nederlandse kwaliteitskranten hoeven zich geen zorgen te maken over de invoering van de euro. Volgens ABN Amro richten zij zich uitsluitend op de binnenlandse markt en concurreren zij niet op de prijs....

Eurowinnaars

In een recent rapport doet ABN Amro een eerste poging om de eurowinnaars en verliezers in het bedrijfsleven in kaart te brengen. Volgens de bank denken veel bedrijven dat de euro een simpele valutaoverstap is, maar deze zienswijze houdt een groot risico in.

Tijdens de overgang van de gulden naar de euro verliest iedereen. Alleen in de softwarebranche, de consultancy, en bij de muntenautomaten-fabrikanten zitten eurowinnaars. De rest van het bedrijfsleven verliest.

Maar, waarschuwt de bank, vanaf de middellange termijn wordt alles anders. ABN Amro onderscheidt drie directe positieve effecten van de EMU en de euro op het zakendoen in euroland: lagere transactiekosten, prijstransparantie en een lage, stabiele rente. Het laatste effect getuigt van een groot vertrouwen van de bank in de hardheid van de euro.

ABN Amro brengt deze effecten in relatie met bepaalde bedrijfstakken. Bedrijven die op de internationale markten producten verkopen die lijken op het aanbod van de concurrentie, blijken grote gevolgen van de euro te ondervinden. De vergrote prijstransparantie zal de concurrentie voor hen sterk opjagen.

Aan het andere eind van het spectrum bevinden zich bedrijven die bijna niks van de euro zullen merken. Zij richten zich met onderscheidende producten op de binnenlandse markt.

Journalisten zitten goed. Want volgens de bank heeft behalve de krantensector ook de jenevermarkt geen last van de euro.

ECB-vakantie

Ondanks de hoge werkdruk gaan ook de werknemers van de Europese Centrale Bank (ECB) gewoon met vakantie. In augustus zijn er geen vergaderingen. De ECB-raad komt in september weer bijeen. Tijdens hun vakantie hebben de raadsleden genoeg om over na te denken, want alle belangrijke beslissingen moeten nog genomen worden. De financiële wereld wacht met smart op de monetaire ECB-strategie.

Het enige doel van de ECB is een stabiele lage inflatie in euroland. Maar er zijn meerdere wegen naar prijsstabiliteit. Kiest de ECB voor de Engelse of voor de Duitse strategie? Ofwel, mikt de ECB rechtstreeks op een inflatiedoel of controleert zij de inflatie indirect door te sturen op de geldhoeveelheid?

ECB-president Wim Duisenberg heeft laten doorschemeren dat de meest waarschijnlijke uitkomst een mix van het Britse en Duitse model zal zijn. Het is een publiek geheim dat hij liever het Duitse model kiest, maar dat is met onzekerheid omgeven. Niemand weet namelijk hoe de EMU de economische werkelijkheid zal veranderen. Economen tasten in het duister over hoe de vraag naar geld zich zal ontwikkelen. De relatie tussen het drukken van geld en de inflatie is onzeker.

Voor Duisenberg rest alleen een pragmatische aanpak. Hiermee zet hij overigens een beleidstraditie voort van de Bundesbank. Die publiceerde altijd met veel bombarie de strenge geldgroeidoelstellingen, maar haalde ze zelden. Uiteindelijk telde alleen de hoogte van de inflatie.

Duisenberg kan er nog eens rustig over nadenken op zijn vakantie.

Duitse eurohavik

De grootste inflatiehater onder de centrale bankpresidenten in euroland is zonder twijfel de Duitser Tietmeyer. Hij bestuurt al jaren met harde hand de Bundesbank, maar volgend jaar loopt zijn termijn af. De Amerikaanse zakenbank Merrill Lynch constateert dat de opvolging van Tietmeyer een politieke strijd zal opleveren.

De meest voor de hand liggende kandidaat is aanstaande vice-president van de Bundesbank, Jürgen Stark. Hij heeft ongeveer hetzelfde carrièrepad afgelegd als Tietmeyer. Maar Stark heeft de pech dat hij lid is van de CDU en het ziet er niet naar uit dat Kohl herkozen zal worden.

Als SPD-topman Schröder op 27 september de verkiezingen wint zal hij een SPD'er willen hebben op de belangrijkste economische post van het land. Volgens Merrill Lynch zijn nu de SPD'ers Welteke, Simonis, Mattheus-Maier en Pöhl de kandidaten. Het zijn allen goede economen, maar minder grote inflatiehavikken dan Tietmeyer.

Merril Lynch schat de verhouding havikken-duiven tussen de centrale bankpresidenten in op 5 tegen 6. Wanneer Tietmeyer wegvalt wordt deze verhouding schever en vreest Merrill Lynch dat de Franse invloed groter zal worden. Volgens de zakenbank is Duisenberg een havik en zal hij dus de steun van de Duitse bankpresident node missen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.