Niet langer diep bukken voor Britse wijn

Traditioneel ligt Engelse wijn in de supermarkt op het onderste schap. Maar stap voor stap krijgt de plonk meer cachet....

Het is druk bij de firma Denbies in Dorking, ten zuiden van Londen. Maar hoewel dit bedrijf met 110 hectare de grootste wijngaard is van Groot-Brittannië, lijkt wijn er bijzaak. Jaarlijks trekt het landgoed 300 duizend bezoekers die zich laten rondrijden in treintjes, hun buik rond eten in een van de restaurants, of er komen om te trouwen of te confereren.

In de Denbies-winkel worden naast wijn ook klokken, posters en speelgoed verkocht. ‘Uit deze activiteiten halen we de helft van onze omzet’, geeft manager en wijnmaker Marcus Sharp toe, ooit werkzaam bij een rederij. ‘Maar onze wijnen worden steeds serieuzer genomen.’

Een flesje Britse wijn op tafel: het klinkt als een effectieve manier om een gezellige avond om zeep te helpen. En dat is het ook. ‘British wine’ – de echte wijnliefhebber zal er van gruwen – wordt gemaakt van met water aangelengd concentraat.

Sommige supermarkten verkopen deze plonk (bocht) aan degenen die bereid zijn zo diep te bukken dat ze de flessen kunnen vinden in het onderste schap.

Makers van ‘echte’, onder de naam English wine verkochte wijn, waaronder Denbies (120 werknemers), hebben al diverse malen geprobeerd Britse wijn zijn beschermde status te ontnemen. Tevergeefs tot dusver.

Maar ook Engelse wijn kampt nog met een imagoprobleem, mede dankzij incidenten zoals op een Europese top in Brussel in 2005. Gastheer Tony Blair liet daar rode wijn uit Engeland en witte uit Wales serveren, die de Zweedse premier Persson kennelijk buitengewoon onsmakelijk vond.

De toenmalige Italiaanse premier Silvio Berlusconi zond de Zweed prompt een kist Italiaanse cabernet sauvignon ‘om weer bij te komen’. ‘Niet meer dan 24 flessen, anders is het corruptie’, voegde hij er met pretoogjes aan toe.

En dan is er, vanuit economisch oogpunt, nog de oude grap: ‘Hoe krijg je snel een klein fortuin? Door te beginnen met een groot fortuin, en daarmee een Engelse wijngaard te openen.’

Desondanks groeit de Engelse – dus niet de Britse – wijnindustrie razendsnel. ‘We krijgen veel verzoeken om informatie van boeren en particulieren’, zegt Julia Trustram-Eve, woordvoerster van de brancheorganisatie English Wine Producers.

‘Er zijn ook enkele buitenlanders, inclusief Nederlanders, die hier een wijngaard hebben gekocht als investering heb ik gehoord. Maar de nieuwkomers waarschuwen we wel: het duurt vier tot zeven jaar voordat je kunt gaan produceren na het planten.’ Gedurende die tijd moeten starters dus een negatieve kasstroom kunnen overleven.

Dat risico nemen ze graag, want een productietekort ligt op de loer. Afgelopen jaar steeg de binnenlandse vraag – de export staat nog in de kinderschoenen – met 40 procent, volgens gegevens van supermarktreus Waitrose. De Engelsen ontdekken hun eigen wijn, tot hun eigen verbazing.

Vooral de productie van witte en mousserende wijn is in opkomst. In laatstgenoemde soorten is Ridgeview Estate in het dorp Ditchling Common gespecialiseerd. Eigenaar Michael Roberts, een accountant die rijk werd door zijn IT-bedrijf te verkopen, begon de wijngaard in de jaren negentig. Hij huurde in de eerste jaren experts in, maar nu maakt hij de wijn zelf met zijn zoon.

Aan elke bezoeker moet Roberts hetzelfde uitleggen. ‘De omstandigheden hier in Sussex verschillen nauwelijks van die in de Champagne-streek’, zegt hij. ‘De wijnranken liggen beschut door de heuvels op kalkrijke grond. We liggen alleen iets noordelijker, waardoor we drie weken extra groeitijd nodig hebben.’ De Ridgeview-wijnen, gemaakt van chardonnay-, pinot noir- en pinot meunier-druiven, wonnen al diverse prijzen, hoewel een aanzienlijk deel daarvan Brits is, dus niet overdreven prestigieus.

Roberts zegt de vraag niet aan te kunnen, ondanks de gepeperde prijzen die hij rekent: al gauw 30 euro voor een fles Engelse ‘champagne’.

Zijn moderne wijnbedrijf biedt werk aan zeven mensen. Winst wordt er al sinds het jaar 2000 gemaakt. ‘De zaken gaan zo goed, dat een Nederlandse tuinder, Arie Tukker, een belang van 25 procent in onze wijngaard heeft genomen’, zegt Roberts.

Groot was de euforie toen een wijn van Denbies, waar de prijzenkast tot dusver was gevuld met ‘certificaten van deelname’ aan wijncompetities, twee maanden geleden een internationale gouden medaille won. Maar de Engelsen, nooit vies van zelfkritiek, waren er zelf als eersten bij om dit succes te relativeren.

De inspanningen op de eilanden blijven in de ogen van de meeste wijncritici en inkopers ‘een grap’, aldus wijnschrijver Malcolm Gluck in The Guardian. Bovendien: ‘Engelse wijngaarden zijn (*) van niet meer importantie voor Groot-Brittannië, laat staan voor de rest van de wereld, dan de auto-industrie van de Falkland-eilanden.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden