Met een Toyota kun je naar de maan en terug

Elke twee weken schrijft Sheila Sitalsing of Chris Buur over wat hun is overkomen of opgevallen op de weg of in de berm.

Zelden zag de wereld een fantasielozer en seksarmer stuk blik dan de Corolla, maar rijden doet hij als een zonnetje. Beeld ANP

De lichtgrijze Toyota Corolla XLI die in de garage van mijn vader staat, was eerst van mijn moeder. Toen mijn ouders hem kochten, tien jaar geleden, had mijn vader zijn eigen Toyota nog, een wijnrode Cressida, een onverwoestbaar ding, dat al sinds mensenheugenis dienst deed; niet kapot te knuppelen, zo'n auto die aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en Code Rood schaterlachend tegemoet trad. Later ging de Cressida weg wegens godsonmogelijk oud en deden ze samen met de Corolla.

Om de zijspiegeltjes deed mijn moeder plastic zakjes tegen de vogelpoep, en als we kwamen en de auto meenamen naar het strand, werden de stoelen liefdevol en zorgvuldig afgedekt met beschermhoezen. Tegen het zout en tegen natte badpakken.

Tot mijn moeder begin dit jaar dood ging; sindsdien is het de auto van mijn vader.

Als een zonnetje

De Toyota Corolla van mijn vader bevindt zich, mét mijn vader, in een van de laatste restjes tropisch Nederlands Koninkrijk. Het is hier van oudsher Toyotaland, want met een Toyota kun je naar de maan en terug, tegen schappelijke kosten en zonder noemenswaardige slijtage. En de volgende dag start hij gewoon weer in één keer. Het is de reden dat de hele Derde Wereld in zo'n Japanner rijdt - net als een groot deel van de Eerste overigens. De gewone normale Nederlander rijdt Volkswagen, de gewone normale mens rijdt Toyota.

En dan het liefst Corolla. Van de stijlmeesters van de Blikredactie zal dat wel niet mogen, want zelden zag de wereld een lelijker, saaier, fantasielozer en seksarmer stuk blik dan de Corolla, maar rijden doet hij als een zonnetje. Dat doen al die aanstellerige recensieauto's van drie keer een normalemensensalaris hem niet na.

Verweesd

Niet dat mijn vader er veel meer in heeft gereden sinds mijn moeders overlijden. Hij waagde zich nog aan korte stukjes naar de supermarkt en de apotheek, maar al gauw mocht hij niet meer rijden, wegens te oud, te veel medicijnen tegen allerhande kwaaltjes en een te laag reactievermogen. Een enkele keer deed hij het stiekem toch en als we daar lucht van kregen foeterden we hem uit, via Skype.

De enigen die de Corolla nog af en toe de weg op joegen, waren wij als we kwamen logeren en dan wisten we weer waarom zoveel mensen bij Toyota zweren. Nu ligt mijn vader permanent in bed, hij zal er niet meer uitkomen. In de garage staat de Corolla verweesd te wachten tot er weer eens iemand in hem rijden wil.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden