Reportage

Met de belofte van rust brengt deze camping reuring in de polder

Camping Het bos roept! in de Kop van Noord-Holland focust op rust en duurzaamheid. De camping is bovendien een proeftuin voor duurzamer wonen. ‘Met zonneboilers, goede isolatie en opvang van regenwater verbeteren we onze kringloop.’

Freyan Bosma
Jamie Jansma is net als de andere campingmedewerkers inzetbaar voor alle klussen.  
 Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant
Jamie Jansma is net als de andere campingmedewerkers inzetbaar voor alle klussen. Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

‘Daar woonde ik vijf jaar geleden, in een tentje’, wijst campingeigenaar Gidus Hopmans (41) op het grasveld achter hem. Als Hopmans, een boomlange man met krulhaar en cowboylaarzen, zich in de zomer van 2017 uit zijn slaapzak wurmde, zag hij een vrijwel kale plek naast een bos. Slechts een vuurplaats en toiletgebouw waren aanwezig, plus een handjevol kampeerders.

Wie nu ontwaakt aan de rand van het Robbenoordbos bij Slootdorp ziet paarse struiken, veel bomen en een met riet overgroeid beekje. Hopmans: ‘Dit is een kamer in het bos’. In het gras staat een wormenhotel, verderop een feloranje hot tub, ergens is een traptrekker geparkeerd. Verscholen tussen de bomen staan zes houten huisjes met asymmetrische muren en schuine ramen ‘om vanuit bed de sterren te zien’.

Op de kampeervelden staat onder meer een Volkswagenbusje met Perzisch tapijt voor de deur, een vrouw op een luchtbed is kinderen aan het voorlezen. Alle 35 vrije kampeerplekken zijn bezet. ‘Aan reserveren doen we niet’, zegt Hopmans. Aan één tent hangt een bordje: ‘bezet’. Het blijkt de Tijd Voor Jezelf-Tent, voor iedereen te gebruiken. Binnen beoefent iemand yoga.

Natuurliefde overbrengen

Tussen de akkers in de kop van Noord-Holland baten Gidus Hopmans en Sasja Wiegersma sinds vijf jaar camping Het bos roept! uit. Ze lopen over van enthousiasme voor de natuur, noemen zichzelf ‘bosencyclopedieën’ en schreven een manifest voor het bos. Die natuurliefde willen ze overbrengen op gasten die ze aantrekken met de belofte van rust, duurzaamheid en een beetje luxe.

In vijf jaar groeide de camping onder natuurkampeerders uit tot een populaire bestemming. ‘Onze gasten vormen een doorsnede van de samenleving, ze komen uit de stad en van het platteland. Wij zijn er ook voor wie driehoog achter woont.’

Campingeigenaar Gidus Hopmans: ‘Mensen willen milieubewust op vakantie en zoeken in onze verstedelijkte samenleving vaker naar rust.’ Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant
Campingeigenaar Gidus Hopmans: ‘Mensen willen milieubewust op vakantie en zoeken in onze verstedelijkte samenleving vaker naar rust.’Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

Om zo’n gevarieerd publiek te verleiden, ontvingen Hopmans en Wiegersma bijna twee ton subsidie van de EU, uit het potje voor de ontwikkeling van plattelandsregio’s. Daarmee ontwierpen en bouwden ze een reeks duurzame vakantiehuisjes, tenten, een plantenkas en een toiletgebouw. ‘Met zonneboilers, goede isolatie en opvang van regenwater verbeteren we onze kringloop’, zegt Hopmans. De camping dient zo als proeftuin voor duurzamer wonen.

Hopmans werkte jarenlang als ontwerper in Amsterdam. Vijf jaar geleden begon het te broeien; hij wilde zelf klussen en onderzoeken in hoeverre het mogelijk is zelfvoorzienend te worden. Net op dat moment zocht Staatsbosbeheer pachters voor het natuurkampeerterrein pal onder de Afsluitdijk, vlakbij de boerderij waar Hopmans opgroeide.

‘Halsoverkop’ verhuizen

Wiegersma, de schoonzus van Hopmans, had er ook oren naar. Ze schreven samen een plan. ‘Plots beheerden we een camping. We wilden langzaam opbouwen, maar we wilden ook meteen open.’ Dus verhuisde Hopmans ‘halsoverkop’ naar de camping. Eerst met een tentje, daarna woonde hij in een caravan, vervolgens in een huis. Twee maanden nadat de contracten waren ondertekend, ging de slagboom open van Het bos roept!.

‘De eerste jaren focusten we zo op onszelf dat we het niet aandurfden om bij andere campings te gaan kijken.’ Dat zelfvertrouwen is er nu wel. Wiegersma kampeert net een weekje elders, later deze zomer trekt ook Hopmans er met de tent op uit. ‘We hebben ervaren personeel dat de camping draaiende kan houden.’

Na hun derde zomer zaten Hopmans en Wiegersma erdoorheen vanwege het vele werk. De werktijd van de campingeigenaren is inmiddels meer afgebakend, het avondrondje om kennis te maken met nieuwe gasten bijvoorbeeld werd een roulerende taak. ‘We begonnen naïef, het bleek tien keer zoveel werk als we dachten. Je moet altijd sociaal zijn en je komt soms een hele dag niet toe aan wat je van plan was te doen’, reflecteert Hopmans, die in drie jaar tijd ook nog eens drie kinderen kreeg.

Wel kombucha, geen wifi

Hopmans haalt een flesje kombucha uit de plantenkas die als gemeenschappelijke ruimte dient. Aan het plafond rijpen druiven, bij de deur staat een piano – ‘onklaar gemaakt, anders zitten er telkens kinderen op te rammen’. Iedereen kan iets te drinken pakken uit de koelkast, afrekenen gebeurt later op vertrouwen. Wifi heeft Het bos roept! (nog) niet.

‘We bieden comfort tot een zeker niveau’, zegt Hopmans. Precies dat trekt iemand als Annemieke Grossenbacht uit Den Haag. ‘Er is niet veel poespas’, vertelt ze gezeten voor haar caravan temidden van haar kinderen, hondjes en een opblaaskrokodil. In mei kampeerde ze een weekend naast het Robbenoordbos. ‘Iedereen hier is van hetzelfde slag relaxte mensen.’

‘Het speltbrood zit in de oven’, meldt een campingmedewerker. Even daarvoor sjouwde ze nog een kruiwagen wasgoed uit een van de vakantiehuisjes en wees ze een gast de weg naar het dichtstbijzijnde strand. Elk personeelslid kan alle taken verrichten, verduidelijkt Hopmans. Ook hij en Wiegersma schrobben dus weleens een toilet.

‘Precies op tijd begonnen’

Het duo ziet zichzelf als onderdeel van een nieuwe generatie campingeigenaren: ‘De meeste campinguitbaters zijn vijftigplus’. Valt dat samen met een nieuwe generatie campinggasten? ‘Kamperen is in. We begonnen precies op tijd. Mensen willen milieubewust op vakantie en zoeken in onze verstedelijkte samenleving vaker naar rust.’

Er komt misschien wel wifi, de belofte van rust ten spijt. In de winter kunnen gasten dan afstandswerken in de vakantiehuisjes. De kinderen van campinggast Mirjam zouden het internet vast verwelkomen: ‘Ze hielden het anderhalve dag vol zonder. Dus zijn ze nu even terug naar ons huis in de buurt.’ Mirjam leest een boek voor haar caravan, ‘lekker rustig nu’.

Met een beetje goede wil hoor je die rust overal op de camping: in het gekwetter van vogels, het ruisen van riet en het geplons van in het water duikende zwemmers. Hopmans: ‘Zoals een oude boer uit de buurt altijd zei: Het bos roept.’

Het bos roept!

Waar: Slootdorp

Sinds: 2017

Werknemers: 10 (4 fte’s en een poule studenten)

Jaaromzet: 300 duizend euro

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden