Column Peter de Waard

Mag Aziaat ontrouwe Europeaan bij IMF opvolgen?

De vermaarde Britse econoom John Maynard Keynes en zijn Amerikaanse collega Harry Dexter White moeten zich in hun graf hebben omgedraaid. Precies op het moment dat hun creaties uit Bretton Woods het 75-jarig jubileum vieren, besluit de topvrouw van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) er tussentijds uit te stappen ondanks de zes nee’s van een jaar eerder.

Dat besluit komt vijf maanden nadat de president van de Wereldbank plotsklaps de pijp aan Maarten gaf, nog geen anderhalf jaar na zijn herbenoeming. Blijkbaar zijn de topbanen van de meest gerenommeerde financiële instituties niet zo geliefd of worden ze vooral als ceremoniële functies gezien zonder veel macht.

Hoewel het in Bretton Woods nooit is vastgelegd is het inmiddels traditie dat de president van de Wereldbank een Amerikaan is en de directeur van het IMF een Europeaan. In april trad David Malpass, een economisch adviseur van president Trump, aan als de nieuwe Wereldbank-president, hoewel veel landen vonden dat de Nigeriaanse Ngozi Okonjo-Iweala (een voormalig minister van Financiën) een veel betere kandidaat was.

De EU zal er nu wel op staan om zelf ook een opvolger voor de ontrouwe Christine Lagarde te benoemen. Maar om te laten zien dat de wereld groter is dan de VS en de EU, zou het in vele opzichten wenselijk zijn als een keer een Aziaat die topbaan zou krijgen. Nu voelen landen als China, India, Japan en de Aziatische tijgers zich behandeld als tweederangs naties, terwijl ze inmiddels het grootste economische machtsblok in de wereld vormen. De afgelopen jaren leek China zich af te keren van het IMF. Met de oprichting van de Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB) in 2015 creëerde het zelfs een alternatief voor het IMF. China en Rusland willen zich niet langer laten ringeloren door de westerse dollarhegemonie.

Indien het IMF een topman of vrouw uit China krijgt als opvolger van Lagarde, zou dit mogelijk helpen in het voorkomen van een verdere tweedeling in de wereld die nu wordt geaccentueerd door de handelsoorlog. Het IMF houdt kantoor in Washington op nog geen steenworp afstand van het Witte Huis. En in handelsoorlogen zijn valuta’s nu eenmaal een van de krachtigste wapens. Lagarde heeft vaak sussende woorden gesproken, maar Trump luisterde nooit naar haar.

Nadat in 2011 de Franse schuinsmarcheerder Dominique Strauss-Kahn moest opstappen, was er al verzet tegen de benoeming van weer een Europeaan. ‘De kwaliteit en niet de nationaliteit moet beslissend zijn’, stelden Australië en Zuid-Afrika. De Mexicaan Agustin Carstens stelde zich kandidaat — en ook de naam van de Indiase bankpresident Raghuram Rajan viel. Maar de Europeanen bleken niets van hun naoorlogse macht te willen opgeven.

Hopelijk verandert dat dit keer. Keynes en Harry Dexter White zullen vanuit hun graf een goedkeurend knikje geven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden