Maas en mensen heeft patent op goede smaak

De rolluiken gaan open, de zeventiende pAn is een feit...

Aan de ontvangstbalie wisselt Yves Gijrath, hoofdredacteur van het blad Miljonair, een woordje met een medewerkster van pAn Amsterdam, de jaarlijkse Kunsten Antiekbeurs van de Lage Landen in de Parkhal van de Amsterdamse RAI. 'Ooooh wat leuk, ooooh wat geestig!', zegt zij, de parels op oorlogssterkte.Minister De Geus en GroenLinks-kamerlid Ineke van Gent zouden hier hun geluk niet op kunnen. Het barst van de Robin Hood-rekeninghouders. Van oud geld en noblesse oblige. Het wemelt, tijdens deze openingsdag, van de dames en heren die speciale genodigden zijn van een van de vele galeriehouders, antiquairs en juweliers. Ze komen uit het hele land – maar toch vooral uit Amsterdam en 's Gravenhage – en gaan nogal gericht op hun doel af, met vastberaden tred. Ze onderwerpen objecten aan kritische blikken. Bij Daatselaar & Godhelp Antiquairs bijvoorbeeld – zo'n naam stáát.

Wat doet het handgeschilderde bord pannenkoekjes? 3500 euro.

En een Carel Willink, Mathilde tussen de monsters? 450 duizend euro.

Willink-bezitter Drs. Loek Brons – hij vermeldt de academische titel zelf maar op een paneeltje – geeft potentiële klanten tekst en uitleg bij schilderijen van Willem van Veldhuizen.

Zie daar de skyline van Rotterdam. 'Prachtig! Magisch! En dan de speling van dat licht!'

Watch de doorsnee antiquairs-vrouw.

Brilletje voor op de neus, en koordjes naar beide oren.

Make up, maar niet te veel.

Smetteloos jasje.

Kraakheldere stem.

Bij voorkeur lange rok of anders op zijn minst ruitjesbroek.

Architect Cees Dam inspecteert een klok (Smith, Bristol).

Een dame met rode mantel inspecteert een verse lading petitfours.

Een oude heer in rolstoel is voor een schipbreuk (1636) geparkeerd.

En daar doemt ook nog Hans Kemna op, casting director-inruste, maar immer nog met oog voor talent en schoonheid. 'Ben je magerder geworden, schat? Is dit je eerste keer, schat? Chic – zó chic.'

De stemming zit er goed in. Glaasjes rosé gaan af en aan. Sigarenrook dwarrelt. Kerstgroen luistert de wandelpaden op. Cristofori brengt jazz. Een vader spreekt zijn kinderen (zoon: blazer, dochter: roze shawl) toe.

'Als we elkaar kwijtraken, zien we elkaar op De Dam.' Dat is geen Spielerei: De Dam blijkt een ontmoetingsplek in het centrum van de Parkhal te zijn.

Verderop zijn ook nog een Museumplein en een Rembrandtplein – zonder schreeuwerig neonlicht, uiteraard.

Vergeten is de confrontatie met de trotse eigenaren van rashonden die verderop in de RAI hun slag slaan. Dat leverde, pal voor de ingang, een vermakelijk schouwspel op – dame met stola struikelt bijna over uit de kluiten gewassen getoupeerde poedel.

Men komt niet naar pAn Amsterdam voor een Robin Hood-collecte of voor een verpletterend alledaagse ervaring. Men houdt zich verre van de schietpartij op de echte Dam. Men komt hier om oude bekenden te ontmoeten. Men keuvelt eens wat, men drinkt een glaasje in het veilige besef dat eenieder hetzelfde patent heeft op goede smaak. En dat besef deel je zonder blikken of blozen, en zonder gelukzalige glimlach die onervarenheid verraadt. 'Ik sterf van de dorst!', zegt een onberispelijk geklede dame. De schalen petitfours zijn nu wel afdoende geplunderd.

Resten twee raadsels.

1. Waar is Miep Brons?

2. Wat deed ex-LPF-voorman Harry Wijnschenk in de persruimte?

'Je moet er een beetje doorheen kijken', zegt een ex-medewerkster van Sotheby's tegen mij, 'Het is natuurlijk toch allemaal ouwe troep.'

Kunst aan de muur?

Poppetje gezien?

Krakend kastje dicht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden