De ondernemingVerstegen

Kruidenmaker Verstegen wil met blockchain de ‘aardkloot’ beter maken

Kruidenmaker Verstegen combineert een rijke geschiedenis met moderne technologie. Directeur Michel Driessen wil met blockchain het leven van de kruidenboeren verbeteren, maar noem hem alsjeblieft geen wereldverbeteraar – daar is de Rotterdammer te nuchter voor.

Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

Het had weinig gescheeld of kruidenbedrijf Verstegen bestond dit jaar niet 134 jaar. Als de opa van directeur Michel Driessen niet dat unheimische gevoel had gehad begin mei 1940, en hij niet naar zijn zaak aan de Hugo de Grootstraat was gereden om zijn recepturen uit de brandkast te halen, waren die tijdens het bombardement op Rotterdam – net als de rest van het bedrijf – in rook opgegaan.

Maar opa Driessen deed dat dus allemaal wel, waardoor de recepten voor zijn kruidenmixen bewaard zijn gebleven. Die voor de ‘uitgebalanceerde’ Kodor met onder andere kruidnagel en piment en de Verovite met peper en koriander. Ze zijn nog altijd een van de signatuurmelanges van Verstegen, dat onder de huidige eigenaar Michel Driessen ‘Verstegen Spices and Sauces’ is gaan heten.

Michel is de derde generatie Driessen aan het roer. Het bedrijf kwam door leed en liefde op zijn pad. Dat ging ongeveer zo: niet lang nadat naamgever Verstegen in 1836 zijn Specerijenhandel en Fabriek van Conserveermiddelen opende in Rotterdam overleed hij. Het bedrijf werd na zijn dood onder de drie aandeelhouders verdeeld, de dochter van een van hen trouwde met de heer Kersteman wiens dochter dan weer trouwde met de opa van Michel. 

Directeur Michel van Driessen tussen zijn kruiden.Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

Aardkloot

Natuurlijk is Driessen junior trots op die rijke geschiedenis, maar hij is meer een man van de toekomst. In de werkkamer van zijn Rotterdamse fabriek, waar de kruiden uit verre oorden die via de haven binnenkomen, worden gemalen, verpakt en in sauzen, dressings en melanges verwerkt, smeedt hij plannen voor een mooiere ‘aardkloot’. ‘Ik wil van het plastic af, van het gas af, ik wil hier mijn eigen windmolen bouwen’, mijmert hij.

Wie Driessen een beetje kent, weet waarschijnlijk dat het meestal niet bij dat soort dreigementen blijft. Eerder liet hij 876 zonnepanelen installeren op het dak van zijn fabriek, de vrachtwagens rijden CO2-neutraal en in zijn sociale werkplaats werken 92 mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt om de saffraan voorzichtig in buisjes te stoppen en de laurierblaadjes in zakjes. 

En Driessens ambities stoppen niet bij de grens. In samenwerking met de non-profit organisatie Fairfood is hij begonnen met Blockchain. Een technologie waarmee de weg inzichtelijk wordt gemaakt die nootmuskaat aflegt van boer naar boodschappenkar. Indonesische kruidenboeren als Hertje, Tineke en David bieden hun nootmuskaat aan en laten via een sms weten hoeveel ze hebben verkocht en welk bedrag ze daarvoor hebben gekregen.

Die informatie wordt naar een server gestuurd en opgeslagen. Evenals de stappen die daarop volgen: de plek waar de nootmuskaat van de foelie en dop wordt ontdaan en de exporteur die hem naar de Rotterdamse haven verscheept. De consument kan het uiteindelijk allemaal terugzien en verifiëren via de qr-code die op het kruidenpotje staat. ‘Het is net als internet, het is heel simpel maar je moet er niet te veel van willen snappen’, glimlacht Driessen.

Hij heeft heus niet de illusie dat de gemiddelde drukbezette consument die zo rond vijven hongerig door de supermarkt sjeest echt op dit verhaal zit te wachten. ‘Maar ik denk wel dat er een groeiende groep mensen is die zich zorgen maakt over de wereld en het wél wil weten.’ Bovendien is het Driessen ook meer te doen om die boeren; dat kan worden geverifieerd of zij een eerlijke prijs krijgen voor hun waar.

Enerzijds omdat hij niets is zonder hen. Als het voor boeren niet meer rendabel is om zijn specerijen te verbouwen en ze massaal naar de stad trekken voor werk, heeft hij straks geen potjes kruiden meer te verkopen. Maar er zit zeker ook een idealistische kant aan. Toen Driessen 28 was en zijn eerste aandelen in het bedrijf had gekocht, reisde hij voor het eerst naar de Indonesische dorpen die nootmuskaat en peper voor Verstegen verbouwen. Het opende zijn ogen.

‘Ik zag dat die mensen echt aan het overleven waren in plaats van leven’, herinnert hij. ‘Als afnemer voelde ik me daar verantwoordelijk voor. Ik heb een zorgplicht.’ Inmiddels is Driessen ook bezig met projecten om met satellietinformatie over regen en droogte de oogsten rendabeler te maken. Maar noem hem alsjeblieft geen wereldverbeteraar, want dat vindt hij ongemakkelijk. Waar die  ‘drive’ dan wel vandaan komt? Diepe zucht: ‘Géén idee. Misschien iets van mijn lot ofzo?’

Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

Opvolger

Dat dit zijn ‘lot’ zou zijn, was voor Driessen overigens lang niet duidelijk. Werken voor zo’n groot bedrijf als Verstegen leek hem helemaal niets, dat zou alleen maar gaan over geld verdienen. ‘En mijn vader zei ook altijd: vergeet Verstegen, want hij wilde ons dwingen onze eigen weg te kiezen.’ Toch kwam Driessen via collega's van zijn vader bij het bedrijf terecht. Eerst als orderpicker in het magazijn daarna in de verkoop.

‘In 2006 zei mijn vader: ik heb niet het eeuwige leven wat denk je ervan? Ik moest er over nadenken. Ik heb altijd tegen mijn vader op gezien dus ik twijfelde of ik ooit op hetzelfde niveau kon komen, laat staan dat ik het beter zou doen.’ Op zijn 28ste nam Michel het stokje over en inmiddels is hij er wel van overtuigd geraakt dat Verstegen zijn eigen bedrijf is.

Hij pakt het heel anders aan dan zijn pa. Waar Verstegen eerst draaide rond diens ideeën en creativiteit, noemt Driessen junior zichzelf ook wel ‘de onbelangrijkste persoon van Verstegen’. En natuurlijk zijn er al die duurzaamheidsprojecten waarmee hij de wereld wat beter wil nalaten voor de volgende generaties. Of er al een nieuwe Driessen staat te trappelen om hem op te volgen? ‘Geen idee, mijn oudste dochter is 10 dus dat duurt nog wel even.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden