Krokodillenvlees in Denekamp

In de serie 'restaurants waar je niet in de eerste plaats naartoe gaat om te eten' behandelen we vandaag de restaurants om te lachen....

Zo heb je restaurants waar je vooral naartoe gaat om gezien te worden. Deze soort is sterk vertegenwoordigd in het westen van het land, met Amsterdam als concentratiepunt.

Dan zijn er de restaurants waar je vooral naartoe gaat om zakendeals af te sluiten. Die vind je overal, soms vinden zakenlui het juist leuk om ver weg te rijden. In veel restaurants waar je vooral naartoe gaat om zaken te doen, kan je ook heel goed eten. Maar dat is bijzaak.

De restaurants om te lachen vormen een aparte categorie. We hebben het idee dat ze in opkomst zijn. Hiertoe rekenen we zaken waar je zit te eten tussen film- of voetbalsterren of eettenten waar het personeel liedjes zingt. Dit soort restaurants is vooral in trek bij mensen die eten alleen niet leuk genoeg vinden, en kinderen. Eten is bijzaak geworden, de entourage is verheven tot hoofdzaak.

Tot de restaurants om te lachen horen ook de 'avontuurlijke restaurants'. Onlangs kregen we een uitnodiging van zo'n restaurant, Didgeridoo in Denekamp. Een 'primeur' voor Nederland, riep de brief: 'De ruige Australische outback in landelijk Twente.'

We kregen al een vermoeden toen we dat lazen. Toen verderop ook nog werd gesproken over de 'typische Down under sfeer', kangoeroes die langs het terras huppelen en barbecues met krokodillenvlees, wisten we het zeker: een restaurant om te lachen. En we hadden best weer eens zin om te lachen. Hadden we nog twijfels over het amusementsgehalte van Didgeridoo, dan worden die snel weggenomen waneer we de parkeerplaats oprijden. Vanaf de houten veranda schalt het doordringende keelgeluid van de houten blaaspijp ons al tegemoet. Alles wat de uitnodiging heeft beloofd, is er.

Links staat het vliegtuig van de Flying Doctors, rechts de verlaten benzinepomp. Ook de kangoeroes zijn er, netjes achter gaas vanwaar ze de bezoekers niet onvriendelijk, doch met lichte achterdocht observeren. Dat zouden wij ook doen als we op het menu stonden.

Binnen zijn met gulle hand Australische parafernalia uitgestrooid. Een haaienkop aan de muur, een opgezette kangoeroe, bordjes met 'Wagga wagga way', treinstoelen om op te zitten. De bediening is in handen van vlotte Twentse bushtucker-girls in rode Winfield-blouses.

We plaatsen een bestelling voor Westbeach prawns en carpaccio van struisvogel, gevolgd door kangoeroe met struisvogel en het klapstuk van de kaart: Crocodile Dundee, krokodil dus. Duur, 55 gulden, maar je gaat niet naar de Australiër voor kip met friet.

Meestal is bij restaurants om te lachen de keuken de sluitpost, alles is opgegaan aan de humor. Maar daar is bij de prawns weinig van te merken: die zijn uitstekend. Grote dikke garnalen, ongepeld, dus we maken er een lekkere kliederzooi van die we moeten wegvegen met vieze eau-de-cologne-doekjes die oma's altijd in hun tas hebben. Nogal on- Aussi als je het ons vraagt.

De carpaccio is een sof: verzopen in azijn, bedolven onder maïs uit blik en kaas uit de fabriek. Maar dat hadden we kunnen weten: welke rechtgeaarde bushtucker snijdt zijn struisvogel nou aan flinterdunne schijfjes, om die te marineren in vinaigrette? Eigen schuld.

De kangoeroe, de struisvogel en de krokodil komen in keurige ronde schijfjes, zo groot als een schoensmeerdoosje. Tegenwoordig kunnen ze dat in de wildfabriek prachtig aan elkaar plakken. De kangoeroe en de struisvogel zijn rode, malse stukken vlees, zonder uitgesproken smaak. Gewoon goede biefstuk.

De dure krokodil is een afknapper. Het vlees is wittig, een beetje visachtig, maar veel taaier en met gemene harde stukjes alsof er ook zenen en pezen in verwerkt zitten.

Inmiddels hebben we wat om ons heen zitten te kijken en vastgesteld dat Didgeridoo een echt gezinsrestaurant is. Dat komt goed overeen met onze bevindingen. Om lekker uit te gaan eten zouden we er niet over peinzen hierheen te komen, maar als de neefjes op bezoek zijn, waarom niet? Wie gaat er mee kangoeroes eten?

Eén ding blijft door onze kop spoken. Didgeridoo is wel een erg blank restaurant. De aboriginals, de oorspronkelijke bewoners van Australië, zijn verbannen naar de wc-deuren, waarop twee aboriginal-achtige tekeningen staan van een man met een bovenmaatse piemel en een vrouw met hangborsten.

Hoe langer we erover nadenken, hoe giftiger we worden. Het is toch wel onbeschoft om je restaurant Didgeridoo te noemen en de makers van dat instrument weg te stoppen op de pleedeur. Om te huilen eigenlijk.

Dat wordt weer Chinees met de neefjes. Dan maar geen kangoeroe, en die krokodil is toch niet te vreten. En de volgende keer gaan we weer serieus eten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden