Krachtpatser met een (te) schitterend uiterlijk

Het is vermoedelijk de duurste methode om op temperatuur te komen, maar wie met koude handen de nieuwste iMac van Apple omklemt, voelt er in een mum van tijd een behaaglijke warmte doorheen trekken....

De warmte-uitstoot is verklaarbaar. In de fraaie behuizing, een brede, platte doos van aluminium op een sierlijke voet, stopte de Amerikaanse elektronicamaker een van de krachtigste processoren die chipfabrikant Intel te bieden heeft. In de iMac zit een Core 2 Duo-rekenbrein (voor de nerds: een Penryn-processor) die behoorlijk wat warmte produceert.

Om te voorkomen dat de chip in zijn eigen hitte omkomt, rusten fabrikanten computers veelal uit met meerdere ventilatoren. Dat geeft altijd ‘geruis’ onder het bureau. Zo niet de iMac, die nota bene boven op het bureau staat en dus ‘hoorbaarder’ aanwezig zou kunnen zijn. Hij is fluisterstil.

De iMac viert dit jaar zijn tiende verjaardag. In 1998 zag de eerste Apple-computer het licht die behuizing en beeldscherm samenbalde (na de originele Mac van 1984) – toen nog in de vorm van een reusachtige keelpastille. Er volgde nog een iMac met een zwenkscherm op een halve witte bol, waarna in 2006 de computer min of meer zijn huidige vorm kreeg. Vorig jaar werd de witte kunststofdoos vervangen door een aluminiumkast en in februari rekte Apple de rekenkracht op (tot 3,02 GHz in het topmodel).

De iMac komt grofweg in vier smaken (ze zijn volledig op maat te bestellen): twee modellen met een 20-inch-beeldscherm en twee met een 24- inch-scherm (een diagonaal van 60 centimeter). De harde schijven voor de opslag van foto’s, liefdesbrieven en andere bestanden variëren in grootte van 250 gigabyte tot 1 terabyte. Alleen het goedkoopste model (een 20 inch voor 999 euro) bevat een bespottelijk kleine hoeveelheid werkgeheugen, van 1 gigabyte. Twee gigabyte is gezonder en de iMac kan maximaal vier gigabyte herbergen. De videokaart, het onderdeel dat de beelden op het scherm zet, heeft een werkruimte die varieert van 128 megabyte tot 512 Mb.

Toch ligt de kracht van de iMac niet in deze specificaties of de gestroomlijnde verpakking – smaken verschillen immers. De forte is het besturingssysteem, de software die de echte motor van een pc vormt. In fundamentele opzichten wijkt het MacOS X niet af van Microsoft Windows: ze delen het idee van een bureaublad, iconen, mappen, een prullenmand, vensters en menubalken. Het zijn de duizenden kleine handigheidjes die een Mac soepeler in het gebruik maken, plus de verpletterende, maar uiterst doeltreffende eenvoud van de toepassingen die Apple standaard bij zijn pc’s levert, zoals iWeb (voor het produceren van een website) en iMovie (voor het monteren van digitale films).

Valt er dan niets te zeuren over de iMac? Vooruit: de schermen zijn voorzien van een spiegelende beschermlaag. Bij de verkeerde lichtinval ziet de gebruiker vooral zichzelf, in plaats van de taferelen op zijn scherm. En wie zijn eigen iMac samenstelt, moet rekenen op levertijden die kunnen oplopen van negen dagen tot vier weken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden