Column Peter de Waard

Kan de beurshandel niet flink worden ingekort?

Tot begin jaren tachtig was de Amsterdamse effectenbeurs slechts geopend van half 12 tot kwart over 1. In die periode werd doorlopend gehandeld in de internationals, zoals olies (Koninklijke Shell), flippen (Philips) en klemmen (KLM). Voor de lokale fondsen werd twee keer een notering opgemaakt: om 12.15 en om 13.15 uur. Met een beetje goede wil kon de avondkrant de slotkoersen nog meenemen.

Het vak van beurshandelaar was een privilege dat nog van vader op zoon overging. De rolverdeling was duidelijk. De commissionair legde tegen een vaste provisie de effectenorders van cliënten. De hoeklieden maakten op grond van vraag en aanbod de notering op, waartegen zoveel mogelijk transacties konden worden uitgevoerd. Daarna werden op kantoor de met de hand geschreven orderbriefjes verwerkt.

In de Londense City werd het wel gezien als een luizenbaan. Na twee uur schreeuwen op de vloer gingen de handelaren de pub in voor een rijk besprenkelde lunch, waarna ze alleen nog maar op kantoor kwamen om het bureau op te ruimen. Er werd een goede boterham in verdiend, maar excessieve beloningen waren er niet. Daar kwam in 1986 verandering in met de Big Bang, de liberalisering van de beurshandel. Vaste tarieven verdwenen, buitenlandse partijen mochten gaan handelen en de beurstijden werden verlengd. In deze nietsontziende concurrentiestrijd ging de ene handelaar miljoenenbonussen verdienen en ging de ander bankroet.

Nederland bleef niet achter. In 1985 kregen alle fondsen een doorlopende notering van 10 uur tot half 5. Ook hier werden de provisies vrijgegeven, verdwenen hoeklieden en namen computers het heft in handen. Er werd gedroomd van een beurs van 24 uur per etmaal, handelaren die in ploegendienst werkten en een kleine belegger die na de nachtfilm nog twintig aandelen Boskalis kon kopen of verkopen.

Daar kwam uiteindelijk niets van terecht. Na 2001 zijn de beurstijden niet meer verlengd. Dat hoeft ook niet, omdat de professionele handel zich vooral concentreert op het moment dat de meeste transacties worden gedaan. Dat is meestal in de twee laatste uurtjes van de beursdag, als Wall Street is geopend en indexfondsen hun posities moeten gladstrijken. Dan is de liquiditeit maximaal en zijn de koersen het best.

Vorige week deden de beurshandelaren voor het eerst een oproep het aantal beursuren te verminderen. De goudhaantjes voelen zich opgejaagd, zo zegt hun organisatie, die zich voor het eerst ontpopt als een heuse vakbond. Door de lange werkdagen zijn er te veel burn-outs en zou de beurs ‘vrouwonvriendelijk’ zijn.

In Europa, zoals in Amsterdam, is de beurs 8,5 uur open. Dat kan best anderhalf uur minder.

Misschien kan de beurshandel die in de jaren tachtig de 24 uurseconomie en ratrace als eerste omarmde, die veertig jaar later weer als eerste terugdraaien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden