De Kwestie Peter de Waard

Is met Boris de no-deal Brexit dichterbij of juist verderaf?

In Papoea-Nieuw Guinea houden ‘kannibalen nog orgieën’. Hij noemde gesluierde moslimvrouwen ‘brievenbussen’, Afrikanen piccaninnies (‘nikkertjes’) en inwoners van Liverpool huilebalken toen ze treurden over de dood van een stadsgenoot in Irak.

Als verslaggever van The Times werd hij ontslagen omdat hij quotes verzon. Daarna mocht hij als correspondent in Brussel voor de Daily Telegraph euromythes creëren. Zo schreef hij dat de Europese Commissie doodskisten wilde standaardiseren, net als de vorm van bananen. Nu wordt hij bijna zeker de premier van Groot-Brittannië.

Met uitzondering van Margaret Thatcher zijn bijna alle Tories (ook de door Johnson bewonderde Churchill stapte nogal eens over van partij) opportunisten geweest. Ze werden lid van de Conservatieven omdat ze er een baantje aan over wilden houden zoals een met de letters MP (member of parliament) achter de naam. En Boris Johnson is de grootste opportunist van allemaal.

Hij zou liberaal, socialist of zelfs maoïst kunnen zijn, zolang hij er maar premier mee kan worden. Dat is zijn ultieme doel in zijn leven. De Britse kiezers mogen hem, omdat je om hem kunt lachen. En waar dienen politici anders voor.

Dat liefst 126 parlementsleden dinsdag zeiden de voorkeur te geven aan Boris Johnson als leider zal vooral ook met hun eigen positie te maken hebben. Met Boris Johnson hebben ze de beste kans hun baantje als MP te behouden. Hij maait het gras voor de voeten van Nigel Farage met zijn Brexit-partij weg, waardoor Conservatieven niet de kans lopen dat door verdeeldheid aan de rechterkant veel zetels naar het verfoeide Labour van Jeremy Corbyn gaan. Zondag mochten zijn vijf (sinds gisteren vier) tegenkandidaten met elkaar debatteren. Het leek een achterhoedegevecht van losers, even oninteressant als de troostfinale van een WK voetbal.

Boris kon zich de luxe permitteren daaraan niet deel te nemen. Hij zit in de driving seat. In de links-liberale, tegen Brexit gekante krant The Guardian schreef Simon Jenkins dat iedereen moet bidden dat Boris Johnson de opvolger wordt van Theresa May. Hij is de enige die een complete U-bocht kan maken. Als hij besluit dat er een tweede referendum zal komen of helemaal geen Brexit, kan hij ermee wegkomen.

Vlak voor het Brexit-referendum schreef hij twee artikelen: een voor Brexit en een tegen. Hij koos degene waarmee hij de meeste kans had zijn ambitie te vervullen.

In zijn enige leiderschapsspeech zei hij van geen verder uitstel van Brexit te willen weten. Met premier Johnson gaat het land op 31 oktober uit de EU, desnoods zonder deal. En hij wil ook de rekening niet betalen.

Maar als het voor zijn positie beter uitkomt – hij zal niet het risico willen lopen na drie maanden te worden weggestuurd – zal hij met hangende pootjes gewoon in Brussel op de stoep staan. Met Boris als premier is een no-deal Brexit net zo goed een stuk verder weg als een stuk dichterbij.

Maar er valt vast te lachen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden