De KwestiePeter de Waard

Is deeltijd-WW beter dan een flexibele schil?

Wie de arbeidsmarkt op zijn kop wilt zetten, moet geen adviescommissie leiden, maar een politieke partij oprichten. Hans Borstlap is al CDA’er en heeft nu een rapport uitgebracht waarin hij stelt dat alles waar zijn partij voor staat nu anders moet.

Meestal zijn zulke allesomvattende plannen gedoemd in een diepe lade te verdwijnen. Misschien pikken sommigen er een ideetje uit op, maar niemand zal het integraal overnemen. En daarmee was het rapport al in goede bedoelingen ten onder gegaan voordat Borstlap het donderdag mocht toelichten.

De Nederlandse economie ­bewijst dat de huidige arbeidsmarkt juist een groot goed is. 2020 wordt het zevende jaar op rij van economische groei, de werkloosheid is ongekend laag en vorige week werd gemeld dat de gemiddelde loonstijging met 3,1 procent in december de hoogste stijging ooit is. Dat zijn betere cijfers dan bijvoorbeeld Italië, Griekenland en zelfs Frankrijk, landen die juist door Nederland worden opgeroepen hun rigide arbeidsmarkten te hervormen.

Nederland floreert omdat het een ongekend flexibele arbeidsmarkt heeft. Nederland is kampioen ­flexwerken. Maar in plaats van zich hiervoor op de borst te slaan, schaamt iedereen zich er zo diep voor, dat het lijkt dat Nederland kampioen fietsendiefstal of door rood licht rijden zou zijn.

De flexibilisering kent uitwassen die moeten worden gecorrigeerd. Daar zijn voldoende mogelijkheden voor – sneller een vast contract, ­lager aandeel uitzendwerk, hogere minimumtarieven. Maar daarvoor hoeft de regering niet als een olifant door de porseleinkast te gaan.

Reden voor de herziening zou zijn dat flexwerken tot toenemende ongelijkheid leidt. Maar die toenemende ongelijkheid wordt veel meer veroorzaakt door de huizenmarkt dan door de arbeidsmarkt. Die kan beter worden aangepakt met een vermogensaanwas­belasting op aandelen en vastgoedwinsten.

Bedrijven gedijen goed bij een flexibele schil. Als de grootste klant zijn contract opzegt of de markt even tegen zit, hoeft een werkgever niet meteen een hele reorganisatie door te voeren die vaak enorm veel overleg, tijd en geld vergt. Er zitten ook nadelen aan flexibilisering: het personeel is vaak minder toegewijd en gemotiveerd, zodat werkgevers er meestal ook een natuurlijke grens aan stellen.

Alternatief voor de flexibele schil zou de deeltijd-WW moeten worden. ‘Werkgevers dienen meer ruimte te krijgen om eenzijdig te schuiven met arbeidsduur, salaris, functie, werklocatie en werktijden van vast personeel’, schrijft Borstlap. Of ­iedereen komt vast in dienst, maar is speeltuig voor de werkgever.

Geen wonder dat veel jobhoppende jongeren juist een grote voorkeur hebben voor flexibel werken. Nog geen een op de drie jongeren tussen 17 en 21 jaar wil een vast contract. Maar bij die groep heeft ­Borstlap vast niet geïnformeerd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden