INTERVIEW

'Ik heb wel gedacht: stort dit niet in elkaar?'

Crist ten Veen (53) hoorde deze week dat hij na 37 jaar zijn baan kwijt is. Imtech Building is failliet, 1.200 werknemers staan op straat.

Crist ten Veen rijdt als technicus het hele land door. Hij is nog zes weken in dienst van de curator.Beeld Julius Schrank

'Je hoeft niet mee te lachen met je baas, zei mijn vader toen ik op mijn 16de begon bij installatiebedrijf Westinghouse in Zaandam. Gepokt en gemazeld als buschauffeur gaf hij me nog drie andere vuistregels mee: wees altijd eerlijk, wees op tijd en probeer niet het onderste uit de kan te halen.

'Dan word je nooit ontslagen, jongen', ik hoor het hem nog zo zeggen. Altijd heb ik die raad opgevolgd en nu sta ik na 37 jaar verdomme toch op de keien. Andere Imtechers hebben blijkbaar een andere opvoeding gehad. Bizar.

'Over de toekomst maak ik me geen grote zorgen, aan goede technici is altijd wel behoefte. Maar ik wilde bij Imtech verder, net als de meeste van mijn collega's. Wij zijn geen jobhoppers, maar gasten die lekker willen werken voor hun salaris en aan het einde van het jaar, als het goed is gegaan, misschien 2 knaak 80 erbij. Bijna allemaal werkten we al jaren bij het bedrijf.

Het werk bleef leuk

'Na de lts begon ik als aspirant-monteur bij Westinghouse, een Amerikaanse firma die een Zaans installatiebedrijf had overgenomen. Ik leerde zelf elektrotechnische panelen in elkaar zetten met relais, lampjes, bedieningsknoppen. In de avond haalde ik diploma's en zo werkte ik me op tot werkvoorbereider.

'In 1998 werden we onderdeel van Imtech, nadat Internatio-Müller had besloten alle handelsactiviteiten af te stoten en zich toe te leggen op technische diensten. Imtech nam ons over en ik ging in Amsterdam-Zuidoost werken, samen met medewerkers van een ander overgenomen bedrijf.

'Eerst heette mijn afdeling Maintenance, later werd het Building Services. Management bleef het steeds maar anders organiseren in de hoop het simpeler te maken. Het werd er alleen maar ingewikkelder op natuurlijk, maar het werk bleef leuk. Zeventien jaar lang, tot de dag van vandaag heb ik gewerkt voor een grote klant. Als het te heet is in een van hun gebouwen of als er een generator kapot is, bellen ze mij. Ik doe goed onderhoud aan de techniek en vervang alles op tijd. Het hele land rij ik door, naar Imtech-vestigingen waar ik werk heb uitbesteed. Die vrijheid is mooi.

Overname van dit, overname van dat

'De voormalig directeur van Imtech, René van der Bruggen, heb ik al die jaren nooit ontmoet. Via het intranet las je wel waar ze op het hoofdkantoor in Gouda allemaal mee bezig waren. Overname van dit, overname van dat. Vaak in het buitenland. Ik heb weleens gedacht: stort dit niet allemaal als een kaartenhuis in elkaar? Maar ja, dat overzie je verder niet. Zij zijn de mannen die bepalen welke kant het opgaat. Je denkt: wij doen ons werk zo goed mogelijk, dus dat doen zij ook. In de kranten stond ook dat Imtech het zo goed deed. Dus daar was je blij mee, trots op.

'Maar dan blijkt achteraf dat ze daar in een heel andere wereld leefden en de realiteit een beetje uit het oog hebben verloren. Halverwege 2012 werd dat pretpark in Polen op intranet nog aangekondigd als het grootste project ooit. Tering, dat is mooi, zeiden we tegen elkaar op de zaak. We kunnen toch wel wat. Een paar maanden later blijkt dat het een luchtballon is, waar ze hebben lopen kloten met geld. En dan komen er nog berichten over omkoping in Duitsland. Zouden die mensen nooit hebben gedacht: als dit uitkomt zetten we het werk van 28 duizend man op het spel. Dat vraag ik me dan echt af.

'Onder leiding van de nieuwe topman Gerard van de Aast werd Imtech afgelopen jaren flink gereorganiseerd. Ook Building Services kreeg een nieuwe baas, Luuc van Breda. Hij heeft niet alleen mensen ontslagen, maar ook overal in het bedijf zijn oor te luisteren gelegd. Er waren allemaal afdelingen en managementlagen die steeds met hun eigenbelang bezig waren. Daar moest een gedragsverandering komen, zei hij.

Beeld Julius Schrank

Boek

'Ik ben gek van detectives en deze zomer heb ik een boek geschreven, geïnspireerd op de trainingen die Van Breda ons liet volgen. Moord tijdens de bedrijfsacademie heet het boek, het komt dit weekend uit. Er wordt een manager vermoord, de recherche komt erbij en uiteindelijk zit alles toch anders in elkaar dan je dacht. Geen flutboekie, echt een goed verhaal.

'In het boek komt het team uiteindelijk veel sterker uit die training. Zo was het ook bij Building. We werkten de laatste tijd weer samen voor het bedrijf, we waren op de goede weg. In mei zei Van de Aast dat Imtech in zijn geheel ook opkrabbelde. Dat we dan een paar maanden later failliet zijn, begrijp ik nog steeds niet.

'Op vakantie werd ik gebeld door mijn baas dat er surseance was aangevraagd voor de holding en dat Duitsland failliet was. Ik dacht eerst nog: mooi, dan hebben we daar geen last meer van. Op dat moment had ik echt niet door dat ook wij in gevaar waren. Maar binnen een paar dagen waren wij aan de beurt.

'Nu ben ik in dienst van de curator, nog zes weken. We kunnen ons werk doen zolang we niets hoeven te bestellen, want we kunnen al sinds de surseance geen geld meer uitgeven. Er zijn ook collega's die niets meer kunnen betalen met hun tankpas. Vakbonden zeggen dat je dan maar niet moet rijden, want als je het zelf voorschiet, zie je je geld waarschijnlijk niet meer terug. Maar als mijn benzine op is, ga ik mijn klant echt niet in de steek laten. Ik zie wel of ik er ooit nog iets van terugkrijg.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden