Rubriek De Onderneming

Huisgemaakte boemboe en komkommer in zuur : ‘dé culinaire pitstop langs de A27’ doet het anders

‘Huisgemaakt en heerlijk’ is een kwalificatie die zelden van toepassing is op voedsel bij pompstations. Het bedrijf Scheiwijk voor Fijnproevers probeert het culinaire niveau op te krikken met onder meer zelfgemaakte boemboe.

Een culinair tankstation van het bedrijf Scheiwijk. Beeld Katja Poelwijk

Tankstationeten is ook niet meer wat het geweest is. Bij bijna iedere pomp langs de snelweg staat tegenwoordig iemand klaar om vers afgebakken ciabatta’s met tonijnsalade te besmeren. Next level is het uitgebreide menu van Scheiwijk voor Fijnproevers, dat zich met twee vestigingen ‘dé culinaire pitstop langs de A27’ noemt en waar volgens mede-eigenaar Ingrid de Wagenaar (58) nog elke dag mensen met verwonderde blikken de concept store-achtige shop binnenstappen: een rustieke bol met makreel, huisgemaakte boemboe en komkommer in zuur, wat hebben we hier?

Een tankstationwinkel dus, maar wel een tankstationwinkel waarover klanten op social media dingen schrijven als ‘Wow! Niet gedacht dat ik dat ooit zou zeggen over eten bij een tankstation, maar echt… wow’. Op de gevel staat de tekst ‘huisgemaakt en heerlijk’. Hier geen automaatcappuccino, wel bockworst van Brandt & Levie en vegaburgers uit eigen, open keuken.

Bij Scheiwijk voor Fijnproevers kunnen niet-fijnproevers met haast nog steeds een ijskoude pompklassieker uit de koeling pakken – zo’n driehoeksandwich of een zacht bolletje met kaas. Maar ja, zegt De Wagenaar, dan mis je wel iets: ‘Ik heb een schoonzus die heel goed is in de Indonesische keuken, zij maakt eens in de paar dagen de boemboe voor dat broodje makreel.’

Samen met broer René (53) nam ze in 2009 de zaak over van hun vader, die het bedrijf weer overnam van zijn vader. Opa De Wagenaar begon in 1928 met het verkopen van blikjes benzine in zijn winkel waar hij fietsen en auto’s repareerde. In 1964 werd de A27 geopend en kreeg vader De Wagenaar een vergunning om ter hoogte van Meerkerk een tankstation te exploiteren.

Destijds draaide alles nog om brandstof, olie en een ruitje dat gewassen moest worden, vertelt De Wagenaar in het kantoor van de eerste locatie bij Hoogblokland. ‘Tot mijn moeder het verkeer zag toenemen en dacht: mensen die langere tijd in de auto zitten, zullen ook weleens wat lusten.’ 

Ingrid de Wagenaar van culinair tankstation Scheiwijk voor Fijnproevers. Beeld Katja Poelwijk

Lekkere broodjes met lekkere kaas

Het begon met rolletjes snoep, later stuurde zij de kinderen op pad om broodjes te halen bij de bakker. ‘Lékkere broodjes. En daar deed ze lékkere kaas op, van de kaasboer. En dan moest ik vanuit Meerkerk op mijn fietsje met die broodjes onder de weg door, via een tunneltje, naar het station, waar ze werden verkocht.’

In 1979 schoof het station op naar de huidige plekTot begin vorig jaar stond er Esso op de gevel, inmiddels is het gebouw volledig ingepakt in de zwarte huisstijl van Scheiwijk. Sinds 2013  is er een tweede locatie bij Eemnes, waar Scheiwijk de shop van Tango huurt. Op beide locaties is het voorterrein onbemand; je kunt er betalen met een kaart, tanken en weer door. 

De Wagenaar: ‘Ongetwijfeld missen we wat impulsaankopen, maar het hebben van een keuze wordt ook als een vorm van vrijheid ervaren. Natuurlijk zijn we een plek waar je je auto kunt vullen en waar je naar het toilet kunt, maar ons doel was om een bestemming op zich te worden, waar mensen bewust stoppen omdat ze zich er plezierig voelen en omdat ze weten dat ze er goede spullen kunnen vinden. Met brandstof kun je je niet echt onderscheiden, dus de winkel krijgt onze onverdeelde aandacht.’

Die oogt als een van-alles-wat-zaak zoals je die in veel winkelstraten ziet, met industriële lampen, veel steigerhout, krijtborden, hangplanten, streekproducten en cadeauartikelen die niet des tankstations zijn. Een pot biologische pindakaas met stukken chilipeper, een sinaasappelboompje, sojasaus uit de Hoeksche Waard, pas verschenen kookboeken, bakvormen, servies, snijplanken, hamamdoeken, olijfolie.

Olijfolie

Ook de Scheiwijk-medewerkers, die dus wel wat gewend zijn, vonden olijfolie destijds een vreemde toevoeging aan het assortiment; wie pikt zoiets onderweg nou mee? ‘Als we die flessen gewoon in de shop hadden neergezet, was het waarschijnlijk ook niks geworden. Maar er staat een bord naast met ons brood, zodat mensen kunnen proeven. En het gaat werkelijk als een tierelier.’

Dat de Scheiwijk-manier van doen opvalt, heeft volgens De Wagenaar ook met de achterblijvende concurrentie te maken. ‘Intussen is er veel ten goede veranderd, maar het is toch ongelooflijk dat er zo’n lange tijd nauwelijks lekker eten langs de snelweg werd verkocht? Ik dacht weleens: het is bijna minachting voor de klanten. Die kunnen toch niet van de weg af, dus laat ze maar flink betalen terwijl we de inkoopkosten zo laag mogelijk houden.’

Zij en haar broer runnen hun bedrijf zelfstandig, terwijl het gros van de winkels langs de snelweg in handen is van grote oliemaatschappijen. ‘Bij hen draait het in de hoofdzaak om het verkopen van brandstof, al zie je dat zij hun shops ook aantrekkelijker maken door nieuwe concepten of door samen te werken met supermarktketens. Maar elk nieuw broodje moet er gestandaardiseerd worden, voor het in alle vestigingen verkocht kan worden. Terwijl: als ik vandaag bedenk dat ik een nieuwe soep wil uitproberen en het blijkt niet te werken, dan heb ik ’m morgen weer van de kaart gehaald.’

Je moet kiezen om gekozen te worden, gelooft De Wagenaar. ‘Je kunt alles wel bij één leverancier bestellen, maar dan heb je gewoon niet het beste van het beste. Dus kiezen wij voor een slager die elke ochtend om half zes belt, vraagt wat we die dag willen hebben, aan het werk gaat en om negen uur vers vlees brengt. En onze stokbroodjes en Turkse bollen komen van verschillende bakkers, omdat zowel een stokbroodje als een Turkse bol maken nu eenmaal een vak apart is.

Fruitijsjes

Ander voorbeeld: bij Scheiwijk liggen geen Magnums in de vriezer, wel fruitijsjes en zelfgemaakt schepijs. ‘Daar doen we geen concessies. Maar om bijvoorbeeld te zeggen, we verkopen alleen nog biochocolade en doen alle candybars de deur uit, da’s dan weer niet handig. We moeten wel de boel draaiende houden.’

En verraste blikken of niet, klanten blijven op doorreis. Voor het hele aanbod geldt dat er tempo moet worden gemaakt. ‘Maar van lieverlee ontdekten we dat mensen best even willen wachten op een broodje beef teriyaki. Gewokte biefstuk kun je niet in een pan laten sudderen, dat moet à la minute gewokt worden. Het streven is om het binnen een minuut of vier wel gereed te hebben, maar tussen de middag – ons piekmoment – kan het iets langer duren.’

Dat is dan maar zo. ‘Het gaat ons erom dat klanten de winkel uitlopen en tegen hun man, vrouw, collega of vriend zeggen: waar ik nu toch ben geweest, dát was lekker, daar stop ik de volgende keer weer.’ Met een grijns: ‘Het is eigenlijk helemaal niet zo moeilijk hè?’

Bedrijf
Scheiwijk voor Fijnproevers

Waar
Rijksweg A27 Hoogblokland en Eemnes

Sinds
1928

Aantal werknemers
50 (inclusief parttimers)

Jaaromzet
‘Doen we geen mededelingen over.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.