Column Peter de Waard

Hoe overbodig is de uitvaartverzekering?

Van de vele overbodige verzekeringen die Nederlanders afsluiten (reis, ­scholierongevallen, glas, bruiloft en regen) is de uitvaartverzekering wel de meest overbodige.

Degene om wie het draait, heeft er al niets aan. Die merkt niet of hij of zij in de brand gaat of onder de grond door aardwormen wordt ­verorberd. De kwaliteit van de kist noch de muziek, de lovende ­speeches of het aantal aanwezigen doen ertoe.

De nabestaanden kunnen mogelijk troost putten uit een ritueel met alle toeters en bellen. Maar bijna altijd is er toch nog wel een potje te vinden dat de kosten dekt. En wie als een kale kip gaat hemelen, kan alleen maar worden geprezen vanwege het feit dat iedere cent uit het aardse bestaan te gelde is gemaakt.

Maar Nederlanders verzekeren graag alles. Gemiddeld hebben ze zeven polissen. En een uitvaartzekering is net zo gewoon als een opstal- of zorgverzekering. Deze week nam Dela (4,1 miljoen verzekerden) het noodlijdende Yarden (1,4 miljoen) over, waarbij ze Monuta (1,6 miljoen) en ASR-dochter Ardanta (3,9 miljoen) aftroefde. Alleen al bij de grote vier zijn ruim 10 miljoen Nederlanders verzekerd voor hun uitvaart. En dan zijn er nog vele kleintjes. Vorig jaar sloten 250 duizend Nederlanders een uitvaartverzekering af, met een verzekerde som van gemiddeld 7.000 euro.

En nu hebben 1,4 miljoen verzekerden bij Yarden ook nog het deksel op de neus gekregen. Zij hadden een zogenoemde natura-polis – een volledige vergoeding van een verzorgde uitvaart – afgesloten. Maar deze toezegging kon niet meer worden nagekomen omdat de lage rente de kostenstijgingen van de uitvaart niet meer dekte. Op last van de toezichthouder De Nederlandsche Bank moest Yarden een herstelplan opstellen. Onderdeel is dat de kostenstijgingen in de toekomst voor rekening van de klant komen. Met die afspraak wierp Yarden zich deze week in de reddende arm van concurrent Dela, zodat de grote vier zijn teruggebracht tot de grote drie.

De toekomst lijkt zonnig. Vroeger ging de dood gepaard met een standaardprocedure van sober, snel en minimalistisch. Er werd een uitvaartverzorger gebeld die standaard overlijdenskaarten verzond met zwarte rand en eventueel kruisje, standaardtekst en standaardkist regelde en drie dagen later een of andere dienst organiseerde. Dan kwamen er zes mannen in zwarte kledij de kist ophalen voor de laatste rit, waarna koffie met stuifcake werd geserveerd.

Nu zijn er zoveel mogelijkheden dat elke nabestaande na de dood van zijn geliefde acuut in de keuzestress schiet. Duizenden kisten, mandjes, doeken, grafstenen, poëzie-albums en uitvaartsongs zijn beschikbaar om het ‘leven te vieren’.

In tien jaar is het aantal uitvaartverzorgers met 80 procent gestegen. Van 150 duizend sterfgevallen per jaar nu, zal de markt groeien naar 200 duizend in 2040.

De dood is zeker. Maar of de verzekering alles dekt, blijft onzeker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden